Pałac Kawalera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Kawalera
Obiekt zabytkowy nr rej. A/1458/92 z 30.03.1992[1]
Pałac Kawalera w Świerklańcu
Pałac Kawalera w Świerklańcu
Państwo  Polska
Miejscowość Świerklaniec
Adres Parkowa 30
Styl architektoniczny neobarok
Architekt Ernest von Ihne
Rozpoczęcie budowy 1903
Ukończenie budowy 1906
Pierwszy właściciel Donnersmarckowie
Położenie na mapie gminy Świerklaniec
Mapa lokalizacyjna gminy Świerklaniec
Pałac Kawalera
Pałac Kawalera
Położenie na mapie powiatu tarnogórskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu tarnogórskiego
Pałac Kawalera
Pałac Kawalera
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Pałac Kawalera
Pałac Kawalera
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Kawalera
Pałac Kawalera
Ziemia50°25′53,3280″N 18°57′09,0360″E/50,431480 18,952510

Pałac Kawalera (także Dom Kawalera, niem. Kavaliershaus) – wybudowany w latach 1903-1906 w stylu francuskiego neobaroku pałac w Świerklańcu.

Historia[edytuj]

Rezydencja rodu Donnersmarcków została wybudowana specjalnie dla Wilhelma II, który przyjeżdżał do Świerklańca na polowania. Budowlę wzniesiono w parku świerklanieckim w pobliżu nieistniejącego już pałacu zwanego "Małym Wersalem" lub "Śląskim Wersalem". W latach 1924-1937 w pałacu mieszkał przewodniczący Komisji Mieszanej dla Górnego Śląska Feliks Calonder. Po zakończeniu II wojny światowej obiekt został odrestaurowany i służył jako ośrodek szkoleniowy dla górnictwa. Obecnie w "Pałacu Kawalera" mieści się hotel i restauracja.

Budynek[edytuj]

Obiekt w stylu francuskiego neobaroku został zaprojektowany przez Ernesta von Ihne. Wewnątrz znajdowały się amerykańskie wanny Royal, podłogi z dębowego parkietu, posadzki z marmuru, oraz doskonale działające centralne ogrzewanie. Na frontonie pałacu wyryto napis: "Memento vivere" (Pamiętaj o życiu), napis miał zachęcać do zabawy. Rezydencję rodu Henckel von Donnersmarck otacza 185-hektarowy park w stylu francuskim.

Główna klatka schodowa

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]