Pałac Langhansów we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac Langhansów we Wrocławiu
Ilustracja
Pałac Langhansów
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres ul. św. Jadwigi 18
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny klasycyzm
Kondygnacje trzy
Pierwszy właściciel Carl Ferdinand Langhans
Kolejni właściciele hr. Tschirschky-Renard
brak współrzędnych

Pałac Langhansów (Pałac Tschirskych-Renardów) – dawny klasycystyczny pałac miejski znajdujący się przy ulicy św. Jadwigi we Wrocławiu.

Historia pałacu[edytuj | edytuj kod]

Klasycystyczny pałac został wzniesiony w 1819 roku na terenach zlikwidowanych fortyfikacji miejskich, na Piasku. Jego projektantem był niemiecki architekt Carl Ferdinand Langhans jako jeden kilku reprezentatywnych domów rodziny architekta. Kolejnym jego właścicielem był hrabia Mortimer von Tschirschky-Renard. W 1918 roku[1] lub w 1921[2] budynek został zaadaptowany dla siedziby Instytutu Europy Wschodniej (Osteuropaininstitut)[1].

W budynku mieścił się również Hotel und Restaurant Oderschloss. Budynek został zniszczony w 1945 podczas działań wojennych.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budynek został wzniesiony nad brzegiem Odry, w stylu oszczędnego klasycyzmu nawiązującego do stylu angielskiej willi palladiańskich z początku XVIII wieku. Pałac był trzykondygnacyjny, siedmoiosiowy z niewielkim ryzalitem w partii środkowej obejmujący trzy osie. Na parterze znajdowała się sklepiona "sala terrena" z półokrągłym oknem, a nad nią ustawiony był czterokolumnowy, jedno kondygnacyjny joński portyk balkonowy. Od strony ulicy budynek posiadał trzy osie, a w części środkowej znajdowało się wejście główne w formie arkady otoczonej lizenami, a nad nim umieszczono okno w formie edikuli w porządku jońskim. Okna posiadały skromne opaski. Każda kondygnacja zaznaczona była gzymsem. Prostokątny budynek był trzytraktowy, od strony południowej znajdowały się pomieszczenia reprezentacyjne, a od drugiej strony obszerny hol przedzielony czterema filarami, od którego prowadziła półkolista klatka schodowa oświetlona trójdzielnym oknem[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Harasimowicz 2006 ↓, s. 646.
  2. a b Eysymontt 2011 ↓, s. 398.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.
  • Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.