Pałac Myślewicki w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Myślewicki
Pałac Myślewicki od frontu
Pałac Myślewicki od frontu
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny klasycyzm
Architekt Dominik Merlini
Inwestor Stanisław August Poniatowski
Pierwszy właściciel Stanisław August Poniatowski
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Myślewicki
Pałac Myślewicki
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Myślewicki
Pałac Myślewicki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Myślewicki
Pałac Myślewicki
Ziemia 52°12′56″N 21°02′18″E/52,215556 21,038333

Pałac Myślewickipałac znajdujący się w Łazienkach Królewskich w Warszawie.

Historia[edytuj]

Pałac powstał na polecenie Stanisława Augusta Poniatowskiego w latach 1774–1779, według projektu Dominika Merliniego w stylu wczesnoklasycystycznym. Nazwa pochodzi od pobliskiej, nieistniejącej obecnie, wsi Myślewice.

Początkowo zamieszkiwali go dworzanie królewscy, później objął go książę Józef Poniatowski. W kartuszu nad wejściem znajdują się jego inicjały. W okresie międzywojennym pałac zajmowany był przez komendanta Warszawy Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego, a potem wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego. Pałac przetrwał II wojnę światową.

Po wojnie pałac pozostał budynkiem rządowym. W latach 1958–1970 w Jadalni pałacu odbywały się poufne rozmowy pomiędzy ambasadorami Chińskiej Republiki Ludowej i USA, których wynikiem było nawiązanie stosunków dyplomatycznych między tymi dwoma krajami[1]. Te wydarzenia upamiętnia tablica znajdującą się przy wejściu.

W budynku mieściły się apartamenty gościnne Urzędu Rady Ministrów, w związku z czym zatrzymywali się w nim m.in. premier Indii Indira Gandhi czy wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Richard Nixon. Pałac został przejęty przez Muzeum Łazienki Królewskie w 1980[2].

W 2015 zakończył się remont pałacu, będący częścią większych prac renowacyjnych prowadzonych w Łazienkach. Naprawiono wtedy m.in. więźbę dachową i wymieniono jej pokrycie z miedzianej blachy oraz odnowiono elewację[3].

Opis[edytuj]

Korpus główny o trzech kondygnacjach posiada biegnącą przez całą jego wysokość pośrodku niszę wejściową oraz ujęty jest w ćwierćkoliste skrzydła. Fasadę zdobi ogromna muszla z rzeźbami Jakuba Monaldiego przedstawiająca Zefira i Florę. Łagodne wygięcia dachów nawiązują do popularnych podówczas wzorów chińskich.

Budynek zachował XVIII-wieczny wystrój malarski. W sieni i klatce schodowej są oryginalne polichromie, które wykonał Antoni Herliczka. W jadalni na parterze widoczne są weduty miast włoskich – Widok Zamku i Mostu świętego Anioła w Rzymie, Widok papieskiej willi Piusa VI w Watykanie oraz dwa Widoki Placu świętego Marka w Wenecji – wykonane przez nadwornego malarza Stanisława Augusta, Jana Bogumiła Plerscha. W dawnej Łazience przetrwał oryginalny plafon Plerscha, Zefir i Flora – jedyne takie malowidło artysty zachowane do dzisiaj we wnętrzu pałacowym w Warszawie. W Pokoju Krajobrazowym ocalał zespół ośmiu rokokowych widoków z antycznymi ruinami na tle włoskiego krajobrazu, stworzonych przez Antoniego Herliczkę.


Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 151–152. ISBN 978-83-935584-3-8.
  2. Marek Kwiatkowski: Muzeum Łazienki Królewskie [w:] 200 lat muzealnictwa warszawskiego. Dzieje i perspektywy. Warszawa: ARX REGIA. Ośrodek Wydawniczy Zamku Królewskiego w Warszawie, 2006, s. 134. ISBN 978-83-7022-160-7.
  3. Tomasz Urzykowski. Łazienki piękniejsze i bez asfaltu. „Gazeta Stołeczna”, s. 3, 11 września 2015.