Pałac Radziwiłłów w Wilnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Radziwiłłów w Wilnie
Wejście do pałacu
Wejście do pałacu
Państwo  Litwa
Miejscowość Wilno
Adres ul. Wileńska 24
oraz ul. Dobroczynna 3
i ul. Ludwisarska 2
Wilno
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny późny renesans
Architekt Jan Ullrich
Inwestor Janusz Radziwiłł
Kondygnacje 3
Rozpoczęcie budowy 1635
Ukończenie budowy 1653
Ważniejsze przebudowy 1840
Pierwszy właściciel Janusz Radziwiłł
Kolejni właściciele Dominik Hieronim Radziwiłł
Obecny właściciel Wileński Uniwersytet Techniczny im. Giedymina, Wydział Architektury
Położenie na mapie Wilna
Mapa lokalizacyjna Wilna
Pałac Radziwiłłów w Wilnie
Pałac Radziwiłłów w Wilnie
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Pałac Radziwiłłów w Wilnie
Pałac Radziwiłłów w Wilnie
Ziemia 54°41′02″N 25°16′49″E/54,683889 25,280278

Pałac Radziwiłłów (litewski: Radvilų rūmai) – późno renesansowy pałac na Starym Mieście w Wilnie, na Litwie. Znajduje się przy ulicy Wileńskiej 24 oraz przy ulicach Dobroczynnej 3 i Ludwisarskiej 2. Był to drugi pałac Radziwiłłów pod względem znaczenia i największy w Wilnie.

Historia[edytuj]

Jest prawdopodobne, że w tym miejscu istniała drewniana rezydencja Mikołaja "Czarnego". Obecny budynek został zbudowany na rozkaz hetmana wielkiego litewskiego, wojewodę wileńskiego Janusza Radziwiłła w latach 1635 - 1653, według projektu Jana Ullricha, w stylu barokowym. Budynek popadł w ruinę po najeździe moskiewskim 1655-1660 i wojnie północnej. Dominik Hieronim Radziwiłł przekazał pałac Wileńskiemu Towarzystwu Dobroczynności. W czasie I wojny światowej został częściowo zrujnowany i przetrwało tylko północne skrzydło pałacu. W okresie międzywojennym zostały jedynie fragmenty ruin, nie dające wyobrażenia o jego architekturze i przepychu. Dziedziniec został zabudowany prowizorycznymi obiektami. Jeden z pawilonów odrestaurowano w 1984 roku. Od 1990 znajduje się w nim pododdział Litewskiego Muzeum Sztuki. W części pałacu utrzymanego w stylu manieryzmu, a w XVII w. zwanego „Wileńskim Luwrem”, przez długi czas eksponowane było malarstwo zagraniczne (Europy Zachodniej i Środkowej, Rosji) oraz 165 portretów rodziny Radziwiłłów. Niektóre części pałacu nadal pozostają zrujnowane.

Architektura[edytuj]

Jest to jedyny renesansowy pałac, który przetrwał. Posiada cechy renesansu holenderskiego, jak również manierystyczne dekoracje, rodem z litewskiej architektury renesansowej. Oryginalny układ i symetria elementów konstrukcyjnych była charakterystyczna dla pałaców późnego renesansu francuskiego, przypominającego Pałac Fontainebleau i Pałac Luksemburski w Paryżu. Miał kształt wielkiej, trzykondygnacyjnej podkowy ze skrzydłami zakończonymi kwadratowymi pawilonami. Posiadał obszerny podwórzec pałacowy. We wspaniałych wnętrzach pałacu znajdowała się unikalna galeria dzieł starych mistrzów.

Galeria[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]