Pałac Rembielińskiego w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac Rembielińskiego
w Warszawie
Symbol zabytku nr rej. 603 z 1.07.1965
Ilustracja
Pałac od strony skrzyżowania
ul. Pięknej i Alej Ujazdowskich
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miejscowość

Warszawa

Typ budynku

pałac

Styl architektoniczny

neorenesans

Architekt

Franciszek Maria Lanci

Rozpoczęcie budowy

1859

Odbudowano

1949

Pierwszy właściciel

Aleksander Rembieliński

Kolejni właściciele

Jan Kurtz
Maria Jankowska

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pałac Rembielińskiegow Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Pałac Rembielińskiegow Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pałac Rembielińskiegow Warszawie”
Ziemia52°13′27,34″N 21°01′28,78″E/52,224261 21,024661

Pałac Rembielińskiego, także pałac Lesserów[1]pałac znajdujący się w Warszawie przy Alejach Ujazdowskich 6a (przy skrzyżowaniu z ul. Piękną).

Opis[edytuj | edytuj kod]

Budowę pałacu rozpoczął Aleksander Rembieliński w 1859 na gruncie nabytym od Stanisława Lessera[1]. Projektantem był Franciszkek Maria Lanci, który nadał pałacowi formy renesansowe[1]. Nieukończywszy prac budowlanych, Rembieliński sprzedał budynek Janowi Kurtzowi i Stanisławowi Radyńskiemu. Kurtz stał się jedynym właścicielem pałacu; w 1865 ukończył jego budowę.

W 1874 właścicielką pałacu została Maria Jankowska. W 1900 roku pałac nabyła łódzka Spółka Akcyjna Wyrobów Bawełnianych Izraela Poznańskiego[1]. Podczas dwudziestolecia międzywojennego w pałacu mieściło się Poselstwo Danii (1923[2]-1928). Od 1935 jego właścicielem był Abraham Sojka.

Od ok. 1935 w apartamencie znajdującym się na pierwszym piętrze od strony parku Ujazdowskiego mieszkał Tadeusz Dołęga-Mostowicz[3].

Budynek ucierpiał podczas II wojny światowej. Odbudowano go w 1949 pod kierunkiem Eugeniusza Wierzbickiego, Jana Mokrzyńskiego i Wacława Kłyszewskiego. Podczas odbudowy usunięto ruiny sąsiednich kamienic w wyniku czego pałac stał się budowlą wolnostojącą, z nową elewacją od ulicy Matejki[1]. Mieściła się w nim biblioteka oraz ośrodek szkolenia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[4], następnie Wydział Historii Partii KC PZPR (1955)[5], a później szkoła muzyczna[1]. Następnie był siedzibą Zarządu Głównego i Zarządu Okręgu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[1]. Od lat 90. mieści się w nim Zarząd Główny Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Swoją siedzibę ma tam również Press Club Polska.

Budynek jest wpisany do rejestru zabytków pod nazwą Willa Poznańskich (d. pałac Rembelińskich, Lesserów) nr 603 z 1 lipca 1965[6].

Tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Tablica upamiętniająca obrzucenie granatami 15 lipca 1943 przez grupę żołnierzy Gwardii Ludowej kolumny SA osłonięta w marcu 1952[7].
  • Tablica upamiętniająca Zygmunta Rumla.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 75. ISBN 83-223-2047-7.
  2. Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923
  3. Ida Świerkocka: Śladami gwiazd II RP. Warszawa: Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska, 2017, s. 58, 60. ISBN 978-83-63842-50-5.
  4. Warszawa. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1950, s. 56.
  5. Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy na rok 1955
  6. Rejestr i ewidencja zabytków (pol.). Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Warszawie. [dostęp 2013-06-19].
  7. Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 25. ISBN 83-912463-4-5.