Pałac Sapiehów w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy pałacu w Warszawie. Zobacz też: pałac Sapiehów.
Pałac Sapiehów od strony ulicy
Dawna elewacja ogrodowa

Pałac Sapiehów w Warszawie, także Koszary Sapieżyńskie[1]pałac znajdujący się przy ul. Zakroczymskiej 6 w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac został zbudowany w latach 1731–1746 w stylu barokowym według projektu Jana Zygmunta Deybla dla kasztelana trockiego, późniejszego kanclerza wielkiego litewskiego, Jana Fryderyka Sapiehy[2].

W 1817 roku będący w złym stanie budynek kupiła od Sapiehów Komisja Rządowa Wojny Księstwa Warszawskiego. W latach 1818–1820 został przebudowany w stylu klasycystycznym na koszary według projektu Wilhelma Henryka Mintera[1]. Przebudowa ta w dużym stopniu spowodowała zniszczenie bogatej szaty rokokowej na elewacjach. Od 1820 roku do powstania listopadowego pełnił funkcje koszar 4 Pułk Piechoty Liniowej – Czwartaków. Po powstaniu listopadowym, aż do ucieczki Rosjan z Warszawy w 1915 roku, pałac pełnił rolę koszar wojsk rosyjskich. W tym czasie jego elewacja uległa dalszej dewastacji, poprzez skucie boniowania i ryzalitu wejściowego.

W dwudziestoleciu międzywojennym w pałacu mieściła się filia Głównego Wojskowego Szpitala Ujazdowskiego.

Pałac został zbombardowany i spalony przez Niemców w 1944[2].

W latach 1950–1955 pałac został zrekonstruowany przez Marię Zachwatowicz, według oryginalnych planów Jana Fryderyka Deybla[1]

Od roku 1972 w pałacu Sapiehów znajdowała się Specjalna Szkoła Podstawowa nr 196, później (w 1999 roku) Przedszkole Specjalne nr 343 i Specjalne Gimnazjum nr 153. Od 2005 roku zaczęto stosować nazwę „Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr. 15 dla Dzieci Słabosłyszących im. Ottona Lipkowskiego”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 217.
  2. a b Tadeusz Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 142. ISBN 83-223-2047-7.