Pałac Szustra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Szustra
Obiekt zabytkowy nr rej. 454/2 z 1.07.1965
Pałac Szustrów, strona zachodnia
Pałac Szustrów, strona zachodnia
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Morskie Oko 2
Architekt Efraim Szreger, Henryk Marconi przebudowa w stylu neogotyckim, Adam Idźkowski przebudowa w stylu neorensansowym
Rozpoczęcie budowy 1772
Ukończenie budowy 1775
Ważniejsze przebudowy 1845, 1852, odbudowa 1962-1965
Pierwszy właściciel Izabela Lubomirska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Szustra
Pałac Szustra
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Szustra
Pałac Szustra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Szustra
Pałac Szustra
Ziemia52°12′14,98″N 21°01′32,81″E/52,204161 21,025781

Pałac Szustra (pałacyk Szustra, pałacyk Lubomirskich) – pałac w Warszawie znajdujący się przy ul. Morskie Oko 2 w parku Morskie Oko w dzielnicy Mokotów. Siedziba Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego im. Stanisława Moniuszki.

Historia[edytuj]

W latach 1772–1774 Efraim Szreger na miejscu zniszczonego dworu kupca Burbacha wzniósł klasycystyczny pałacyk-piętrową willę na planie kwadratu dla marszałkowej księżnej Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej. Założenia ogrodowe opracował Szymon Bogumił Zug. Posiadłość nosiła nazwę Mon coteau (z franc. „moje wzgórze”). Zabudowania gospodarcze i ogród nie zachowały się do dziś, ocalała jedynie wieża z gołębnikiem i glorieta flamandzka (domek mauretański), znajdujące się dziś przy pierzei ulicy Puławskiej.

W 1776 Zug przebudował wschodnią elewację tego budynku, a w 1845, po zakupieniu posiadłości przez Franciszka Szustra, zmian architektonicznych w stylu neogotyckim dokonał Henryk Marconi. Dobudowano wtedy dwupiętrową oficynę od strony zachodniej[1]. Kolejna przebudowa, tym razem neorenesansowa, nastąpiła w 1852 dzięki Adamowi Idźkowskiemu.

W czasie II wojny światowej Niemcy wycięli niemal cały park, zaś sam pałac spłonął w 1944 roku. Po wojnie nieruchomość znacjonalizowano. Pałac został odbudowany w latach 1962–1965 według projektu Jerzego Brabandera[1].

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. a b Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 185.

Linki zewnętrzne[edytuj]