Pałac Wesslów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac Wesslów
Ilustracja
Widok pałacu od strony Krakowskiego Przedmieścia
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 25
Styl architektoniczny barok
Ukończenie budowy 1746–1752
Ważniejsze przebudowy 1883–1884
Zniszczono 1944
Odbudowano 1947
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Wesslów
Pałac Wesslów
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Wesslów
Pałac Wesslów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Wesslów
Pałac Wesslów
Ziemia52°14′37,356″N 21°00′49,496″E/52,243710 21,013749

Pałac Wesslów (Pałac Ostrowskich, Poczta Saska) – pałac znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 25 w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac został wniesiony pomiędzy 1746 a 1752, jego projektantem mógł być Jakub Fontana[1]. Pierwszy znany widok pałacu znajduje się w obramieniu planu Warszawy z 1762 autorstwa Piotra Ricauda de Tirregaille. Najpierw pałac stanowił własność generała Franciszka Jana Załuskiego, starosty grójeckiego. W 1761 sprzedał go Teodorowi Wesslowi, podskarbiemu koronnemu, który z kolei w 1764 sprzedał go Antoniemu Ostrowskiemu, biskupowi kujawskiemu, późniejszemu prymasowi[2].

W 1780 budynek zakupił na użytek poczty Franciszek Ignacy Przebendowski – wojewoda pomorski i dyrektor poczt. Od tego czasu w pałacu do 1874 mieścił się urząd (stacja) pocztowa przeniesiona tutaj z kamienicy Wasilewskich. Początkowo była to poczta królewska utrzymująca łączność z Saksonią, stąd popularna nazwa – Poczta Saska. 2 listopada 1830 na poczcie nadał swój bagaż i pożegnał się z najbliższymi Fryderyk Chopin przed opuszczeniem Warszawy na zawsze[3].

Gdy w 1882 przystąpiono do poszerzania ulicy Trębackiej zburzono narożną trzyokienną kamienicę przylegającą do pałacu. W następstwie tego w latach 1883–1884 gruntownie przebudowano pałac według projektu architektów Aleksandra Woydego i Władysława Marconiego ścinając narożnik i dodając nową elewację od strony poszerzonej ulicy. Dobudowano też trzecie piętro. Od 1887 w pałacu mieściła się przez czas jakiś redakcja „Kuriera Codziennego” i „Tygodnika Ilustrowanego”.

W okresie międzywojennym miał tu siedzibę antykwariat „Pałac Sztuki”.

W 1944 budynek został spalony, jednak zachowały się mury oraz część wyposażenia. Został odbudowany w 1947 według projektu Jana Bieńkowskiego. Obecnie mieści się tu warszawska Prokuratura Regionalna i Instytut Wymiaru Sprawiedliwości.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 7 – Krakowskie Przedmieście. Warszawa: Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 2001, s. 230–251. ISBN 83-88372-14-9.
  2. Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 166. ISBN 83-223-2047-7.
  3. Majewski Jerzy S.: Spacerownik Warszawa śladami Chopina. Warszawa: Agora, 2010, s. 60. ISBN 978-83-7552-992-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 609. ISBN 83-01-08836-2.
  • Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 166. ISBN 83-223-2047-7.