Pałac arcybiskupów łacińskich we Lwowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac arcybiskupów łacińskich
we Lwowie
Pałac arcybiskupów łacińskichwe Lwowie
Państwo  Ukraina
Miejscowość Lwów
Adres Winniczenko 32
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny Biedermeier
Architekt Johann Salzmann
Kondygnacje 3
Rozpoczęcie budowy 1844
Ukończenie budowy 1844
Ważniejsze przebudowy 1866
Położenie na mapie Lwowa
Mapa lokalizacyjna Lwowa
Pałac arcybiskupów łacińskichwe Lwowie
Pałac arcybiskupów łacińskich
we Lwowie
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Pałac arcybiskupów łacińskichwe Lwowie
Pałac arcybiskupów łacińskich
we Lwowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac arcybiskupów łacińskichwe Lwowie
Pałac arcybiskupów łacińskich
we Lwowie
Ziemia49°50′41,132″N 24°02′09,863″E/49,844759 24,036073

Pałac arcybiskupów łacińskich we Lwowie – siedziba arcybiskupów lwowskich położona przy ul. Winniczenko 32, (ukr. Винниченка, 32, przed 1945 – ul. Czarnieckiego 32), zbudowana w 1844 z fundacji ówczesnego arcybiskupa lwowskiego Franza de Paula Pištka, według projektu architekta Johanna Salzmanna. Położona malowniczo na wysokim wzgórzu, zwanym wtedy “Strzelczą Górą”, wznoszącym się nad Wałami Gubernatorskimi. Wzgórze zapisało się ponurą sławą w historii Lwowa, ponieważ podczas Wiosny ludów w 1848 z tego właśnie wzgórza, z dział generała Hammersteina, spadały na Lwów pociski powodujące zniszczenia i śmiertelne ofiary wśród ludności miasta.

W dużej sali przyjęć pałacu zawieszono portrety arcybiskupów lwowskich. Stylowe meble empirowe zamówiono w Obroszynie. Budynek przebudowano w 1866.

W okresie międzywojennym miały w nim swą siedzibę Towarzystwo Teologiczne i Muzeum Diecezjalne.

W czasach ZSRR w budynku mieścił się Urząd Miar.

W 2003 dawny pałac odzyskała kuria rzymskokatolickiej Archidiecezji Lwowskiej. Budowla po remoncie powróciła do swej pierwotnej funkcji.

Architektura[edytuj]

Pałac arcybiskupów łacińskich to trzykondygnacyjna budowla na planie prostokąta, z fasadą zaakcentowaną ryzalitem centralnym. Nad profilowanym portalem głównym znajduje się balkon z żeliwną balustradą. Elewacje zdobi boniowanie, naczółki okien oraz oraz wydatny gzyms wieńczący, wsparty na konsolkach.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński, Lwów, Przewodnik turystyczny, wyd. Ossolineum 1992, Wrocław, ​ISBN 83-04-03913-3
  • Aleksander Medyński, Lwów. Przewodnik dla zwiedzających miasto, wyd. nakładem autora, Lwów 1937
  • Przemysław Włodek, Adam Kulewski, Lwów. Przewodnik. Oficyna Wydawnicza ”Rewasz” 2006, Pruszków, ​ISBN 83-89188-53-8
  • Grzegorz Rąkowski, LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej. Część IV, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz” 2008, Pruszków, ​ISBN 978-83-89188-70-0

Linki zewnętrzne[edytuj]