Pałac w Łomnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Łomnicy
Obiekt zabytkowy nr rej. - pałac 653/J z 27.08.1980, dwór „Dom wdowy” 896/J z 14.08.1987, park A/5379/501/J z 1.12.1977[1]
Pałac w Łomnicy - fasada
Pałac w Łomnicy - fasada
Państwo  Polska
Miejscowość Łomnica
Styl architektoniczny barokowy
Kondygnacje 3
Położenie na mapie gminy Mysłakowice
Mapa lokalizacyjna gminy Mysłakowice
Pałac w Łomnicy
Pałac w Łomnicy
Położenie na mapie powiatu jeleniogórskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jeleniogórskiego
Pałac w Łomnicy
Pałac w Łomnicy
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Łomnicy
Pałac w Łomnicy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Łomnicy
Pałac w Łomnicy
Ziemia50°52′36″N 15°48′32″E/50,876667 15,808889
Widok od południowego wschodu

Pałac w Łomnicy – barokowy pałac pochodzący z XVII wieku wraz z budynkiem mieszkalnym, tzw. Domem Wdowy usytuowany w północnej części miejscowości, przy rozdzieleniu dróg do Kowar i Wojanowa, około pięć kilometrów od Jeleniej Góry.

Historia Pałacu i "Domu Wdowy"[edytuj]

Pierwsze informacje na temat dóbr w Łomnicy pochodzą z lat 1475–1654[2]. Ówcześnie majątek należał do rodziny Zedlitz[2]. W latach 1654-1737 właścicielami była rodzina Tomagninich, a od III ćwierci XVII w. do roku 1811 do rodziny Menzlów[2]. Łomnickie dobra przechodziły w ręce rodów Flach, von Roth. W roku 1835 Carl Gustaw von Küster kupił dobra Łomnickie.

Wczesnobarokowy dwór wzniesiono około II połowy XVII w.[2] Z tego czasu pochodzi korpus oraz dwa narożne alkierze[2]. W latach 20. XVIII w. w trakcie przebudowy dokonano zmian w wyglądzie elewacji oraz wnętrz[2]. Projekt przebudowany przypisywany jest Martinowi Franzowi z Revala (obecnie Tallinn)[2]. Największych zmian w wyglądzie obiektu dokonano w latach 1838-1844. Autorem przebudowy był Albert Tollberg. Zmiany dokonano w zakresie układu pomieszczeń, wzniesiono reprezentacyjną klatkę, wzniesiono nowa kondygnacje, powiększono otwory okienne[2]. Po wojnie do 1977 r. w pałacu znajdowała się szkoła[2]. Opuszczony od końca lat 70. XX w. uległ dewastacji. W 1992 r. pałac zakupiła spółka polsko-niemiecka, po czym rozpoczęto prace remontowe[2].

Dwór „Dom wdowy” wzniesiony w latach 1803–1804 przez Christiana Gottfrieda Mentzla. Obiekt przeznaczony był dla starszego członka rodziny von Menzel. Po wojnie dom przeznaczony był do celów mieszkalno-użytkowych. Obecnie w obiekcie znajduje się hotel oraz restauracja i kawiarnia[2].

Znajdujący się przy pałacu zespół folwarczny pełni obecnie funkcję handlowo-gastronomiczną (wyroby z lnu, produkty regionalne, piekarnia, restauracja, kuźnia).

Na przestrzeni dziejów pałac Łomnica należał do[2]:

Opis pałacu i "Domu Wdowy"[edytuj]

Pałac to trzykondygnacyjny budynek wzniesiony na rzucie kwadratu, z narożnymi alkierzami-ryzalitami w fasadzie[2]. Alkierze nakryte spłaszczonymi hełmami, korpus pałacu dachem czterospadowym. Na osi w fasadzie portal balkonowy[2]. Wnętrze pałacu zachowało nie zmieniony układ przestrzenny. W pomieszczeniach parteru zachowały się duże fragmenty malarstwa ściennego z początki XVIII w. i XIX w.[2] Obecnie pełni funkcję muzeum wnętrz.

Dwór „Dom wdowy” to klasycystyczny budynek wzniesiony na planie prostokąta, 2-kondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym. Od północy i południa wyższe pseudoryzality. Wnętrze 2-traktowe, zachowany pierwotny układ pomieszczeń.

Przypisy[edytuj]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 6.04.2016]. s. 53.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 236-240. ISBN 978-83-89102-63-8.

Bibliografia[edytuj]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.
  • Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 94-102. ISBN 83-92292-21-9.
  • Zabytki sztuki w Polsce : Śląsk. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2006., 2005, s. 543. ISBN 83-92290-61-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]