Pałac w Czerniejewie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Obiekt zabytkowy nr rej. 878/Wlkp/A z 21.02.1964[1]
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miejscowość Czerniejewo
Adres ul. gen. Lipskiego 5
Rozpoczęcie budowy 1771
Ukończenie budowy 1775
Ważniejsze przebudowy 1790, 1928
Położenie na mapie Czerniejewa
Mapa lokalizacyjna Czerniejewa
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Położenie na mapie gminy Czerniejewo
Mapa lokalizacyjna gminy Czerniejewo
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Położenie na mapie powiatu gnieźnieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gnieźnieńskiego
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Pałac Lipskich w Czerniejewie
Ziemia52°26′03″N 17°29′21″E/52,434167 17,489167

Pałac w Czerniejewiepałac Lipskich – znajduje się na północnym skraju miasta, połączony z nim długą aleją, wzniesiony w latach 1771-1775 dla Jana Lipskiego według projektu architekta Ignacego Graffa. Pałac pierwotnie późnobarokowy, piętrowy z dwoma skrzydłami i dwoma dziedzińcami. Pierwszy, zewnętrzny (tzw. avant-cour, przeddziedziniec) ma po bokach wozownie i stajnie. Drugi, wewnętrzny (tzw. cour d'honneur, dziedziniec honorowy) otoczony jest z boków dwiema oficynami.

Pałac wielokrotnie przebudowywany. Pierwsza przebudowa, z lat 1789-1790 i późniejszych, przeprowadzona prawdopodobnie według projektu Kamsetzera nadała pałacowi charakter neoklasyczny, a polegała, między innymi, na dodaniu czterokolumnowego portyku z tympanonem wysuniętego znacznie przed linię elewacji. Portyk umożliwiał kryty dojazd pod samo wejście i dodał rezydencji okazałości. Inne elementy tej przebudowy to gruntowna rearanżacja wnętrz. Powstał wtedy, na osi głównej pałacu, na parterze, wsparty na kolumnach salon (sala terrena, tzw. grota pompejańska), a nad nim, na piętrze, dwukondygnacyjna, nakryta spłaszczoną (pozorną) kopułą sala balowa ozdobiona pilastrami. Te zmiany spowodowały dodanie ryzalitu na fasadzie ogrodowej pałacu.

Przebudowa z lat 1926-1928 przeprowadzona przez architekta Juliusza Nagórskiego polegała na rozbudowie wschodniego skrzydła pałacu i połączeniu głównego budynku z oficyną wschodnią za pomocą galerii. Oficynę zachodnią połączono galerią z pałacem w latach 1980-1982, podczas prac restauracyjno – remontowych.

Park krajobrazowy (13 ha), pierwotnie założony jako ogród francuski, od XIX wieku jako ogród angielski, z alejami lipowymi, grabowymi i stawami. W głębi parku budynek bażanciarni.

Pałac w czasie II wojny światowej użytkowany był przez Niemców, dlatego zabudowania przetrwały w stanie nienaruszonym. Wnętrza i wyposażenie uległy znacznemu zniszczeniu w końcowym okresie wojny. Od wyzwolenia do 1977 r. siedziba domu dziecka, później przejęty i wyremontowany przez PGR Żydowo z przeznaczeniem na hotel i centrum konferencyjne. Obecnie również pełni tę funkcję.

Pałac znajduje się na Szlaku Pałaców i Dworów Powiatu Gnieźnieńskiego.

Panorama pałacu

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]