Pałac w Pogrzebieniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Pogrzebieniu
Symbol zabytku nr rej. A/179/06 z 27.07.2006[1]
Ilustracja
Pałac w Pogrzebieniu
Państwo

 Polska

Miejscowość

Pogrzebień

Typ budynku

pałac

Styl architektoniczny

neorenesansowy

Ukończenie budowy

początek XIX wieku

Pierwszy właściciel

rodzina Larischów

Kolejni właściciele

rodzina Baildon (1882-1915), rodzina Voigt (1915-1928), zakon salezjanów (1930-1939)

Obecny właściciel

klasztor sióstr salezjanek

Położenie na mapie gminy Kornowac
Mapa konturowa gminy Kornowac, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Pałac w Pogrzebieniu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Pałac w Pogrzebieniu”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Pałac w Pogrzebieniu”
Położenie na mapie powiatu raciborskiego
Mapa konturowa powiatu raciborskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pałac w Pogrzebieniu”
Ziemia50°04′01,5″N 18°17′40,4″E/50,067083 18,294556

Pałac w Pogrzebieniupałac neorenesansowy znajdujący się w Pogrzebieniu w województwie śląskim, powiecie raciborskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Posiadłość wraz z pałacem należała do rodziny Larischów, których córka Luiza wyszła w 1815 roku za mąż za zamożnego śląskiego poetę epoki romantyzmu Josepha von Eichendorffa. Zbudowany w 1858 roku jako jednopiętrowy budynek[2] a w 1882 roku Artur von Baildon zakupił ten obiekt dla swojego jedynego syna, pałac stał się posiadłością rodziny Baildonów. W latach 1885-1886 przebudowa nadała mu cechy neorenesansowego pałacu we włoskim stylu willowym[2], dobudowano wówczas piętro na które prowadzą cenne marmurowe schody[3]. W 1915 r. dobra pogrzebieńskie wraz z pałacem dostały się w posiadanie Jadwigi Voigt, która w 1928 roku sprzedała je spółce parcelacyjnej „Ślązak”. 19 marca 1930 roku posiadłość przejął zakon salezjanów, urządzając w nim Małe Seminarium Duchowne[4]. W latach II wojny światowej w pałacu na krótko utworzono obóz przejściowy dla reemigrantów niemieckich z Besarabii oraz Bukowiny. Następnie utworzono obóz dla ludności polskiej pod nazwą Polenlager 82, który z kolei stał się obozem dla dzieci, tzw. Kinderlager. Obecnie w pałacu jest klasztor sióstr salezjanek, które nabyły go w 1946 roku. W pałacu tym przebywała przez jakiś czas i zmarła siostra Laura Meozzi (1873-1951).

Obok pałacu rośnie stary jesion – najstarsze i najgrubsze drzewo w całej gminie – jego pień ma ponad 5 metrów obwodu. Jest to trzeci, pod względem wieku i grubości jesion w Polsce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo śląskie, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2021.
  2. a b Tablica informacyjna in situ, Powiatowy system informacji o atrakcjach kulturowych na Ziemi Raciborskiej
  3. Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 4. ISBN 978-8389802-36-1.
  4. Pałac w Pogrzebieniu (pol.). W: www.malanowicz.eu [on-line]. [dostęp 2013-09-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]