Pałac w Pogrzebieniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac w Pogrzebieniu
Obiekt zabytkowy nr rej. A/179/06 z 27.07.2006[1]
Pałac w Pogrzebieniu
Pałac w Pogrzebieniu
Państwo  Polska
Miejscowość Pogrzebień
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny neorenesansowy
Ukończenie budowy początek XIX wieku
Pierwszy właściciel rodzina Larischów
Kolejni właściciele rodzina Baildon (1882-1915), rodzina Voigt (1915-1928), zakon Salezjanów (1930-1939)
Obecny właściciel klasztor sióstr Salezjanek
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Pałac w Pogrzebieniu
Pałac w Pogrzebieniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Pogrzebieniu
Pałac w Pogrzebieniu
Ziemia 50°04′01,5″N 18°17′40,4″E/50,067083 18,294556Na mapach: 50°04′01,5″N 18°17′40,4″E/50,067083 18,294556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pałac w Pogrzebieniupałac neorenesansowy znajdujący się w Pogrzebieniu w województwie śląskim, powiecie raciborskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Posiadłość wraz z pałacem należała do rodziny Larischów, których córka Luiza wyszła w 1815 roku za mąż za zamożnego śląskiego poetę epoki romantyzmu Josepha von Eichendorffa. W 1882 roku Artur von Baildon zakupił ten obiekt dla swojego jedynego syna, pałac stał się posiadłością rodziny Baildonów. W latach 1885-1887 przebudowa nadała mu cechy neorenesansowego pałacu we włoskim stylu willowym, dobudowano wówczas piętro na które prowadzą cenne marmurowe schody.[2] W 1915 r. dobra pogrzebieńskie wraz z pałacem dostały się w posiadanie Jadwigi Voigt, która w 1928 roku sprzedała je spółce parcelacyjnej „Ślązak”. 19 marca 1930 roku posiadłość przejął zakon Salezjanów, urządzając w nim Małe Seminarium Duchowne.[3] W latach II wojny światowej w pałacu na krótko utworzono obóz przejściowy dla reemigrantów niemieckich z Besarabii oraz Bukowiny. Następnie utworzono obóz dla ludności polskiej pod nazwą Polenlager 82, który z kolei stał się obozem dla dzieci, tzw. Kinderlager. Obecnie w pałacu jest klasztor sióstr Salezjanek, które nabyły go w 1946 roku. W pałacu tym przebywała przez jakiś czas i zmarła siostra Laura Meozzi (1873-1951).

Obok pałacu rośnie stary jesion – najstarsze i najgrubsze drzewo w całej gminie – jego pień ma ponad 5 metrów obwodu. Jest to trzeci, pod względem wieku i grubości jesion w Polsce.

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo śląskie (pol.). 2013-12-31.
  2. Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 4. ISBN 978-8389802-36-1.
  3. Pałac w Pogrzebieniu (pol.). W: www.malanowicz.eu [on-line]. [dostęp 2013-09-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Panorama obiektu