Pałac w Siedlimowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Siedlimowicach
Obiekt zabytkowy nr rej. park A/4689/719/WŁ z 17.02.1979[1]
Pałac i park
Pałac i park
Państwo  Polska
Miejscowość Siedlimowice
Typ budynku Pałac
Ukończenie budowy ok 1540 r.
Ważniejsze przebudowy 1873-1875 r.
Położenie na mapie gminy Żarów
Mapa lokalizacyjna gminy Żarów
Pałac w Siedlimowicach
Pałac w Siedlimowicach
Położenie na mapie powiatu świdnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świdnickiego
Pałac w Siedlimowicach
Pałac w Siedlimowicach
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Siedlimowicach
Pałac w Siedlimowicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Siedlimowicach
Pałac w Siedlimowicach
Ziemia50°55′51,83″N 16°34′25,36″E/50,931064 16,573711

Pałac w Siedlimowicach – wzniesiony około 1540 roku, przebudowany w latach 1873-1875 i modernizowany w XX wieku. Po 1945 roku pałac należał do PGR-u, obecnie jest w stanie ruiny.

Położenie[edytuj]

pałac położony w miejscowości Siedlimowice w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Żarów, na południe od Jeziora Mietkowskiego[2].

Historia[edytuj]

W XIV wieku w Siedlimowicach istniał dwór obronny, którego właścicielem był rycerz Heimann von Seydlitz}[2]. Nowy dwór wybudowano około roku 1540[2]. W czasie wojny trzydziestoletniej służył Szwedom jako lazaret[2]. W połowie XVIII wieku istniał tu czteroskrzydłowy pałac w stylu barokowym[2]. W 1867 ówczesny właściciel Heinrich Pückler von Gröditz sprzedał budynek wraz z przyległościami Heinrichowi Augustowi Kornowi[3]. Kornowie w latach 1873-1875 przebudowali tutejsze czteroskrzydłowe założenie barokowe na styl neorenesansowym[2]. Na początku XX wieku pałac zmodernizowano[2].
Po 1945 roku pałac należał do PGR-u, a na początku XXI wieku pozostałe po nim ruiny zostały sprzedane[2].

Architektura[edytuj]

Budynek jest murowany z kamienia i cegły, składa się z czterech skrzydeł wzniesionych wokół wewnętrznego dziedzińca i neorenesansowej wieży, połączonej z pałacem przejściem na wysokości drugiej kondygnacji[3]. Skrzydła pałacu były jednotraktowe, dwukondygnacjowe, z zagospodarowanym poddaszem, były nakryte wysokimi dachami ze szczytami[3]. Dziedziniec wewnętrzny przykrywało szklane zadaszenie z drugiej połowy XIX wieku[3]. Fasada jest sześcioosiowa z pozornym ryzalitem mieszczącym główne wejście, ozdobione zachowanym do dzisiaj neorenesansowym portalem[3]. Zniszczone elewacje budynku są częściowo boniowane, zachowały się niektóre obramowania otworów okiennych i szczyty[3]. We wnętrzach zrujnowanego pałacu można znaleźć porozrzucane fragmenty kamieniarki.
Pałac otacza rozległy park krajobrazowy, w pobliżu są pozostałości budynków dawnego folwarku, między innymi oficyna i spichlerz[2].

Przypisy[edytuj]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2.04.2015]. s. 175.
  2. a b c d e f g h i Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 344-346. ISBN 978-83-89102-63-8.
  3. a b c d e f Damian Dąbrowski: Siedlimowice. W: Pałace Śląska [on-line]. [dostęp 2017-03-22].

Bibliografia[edytuj]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.
  • Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 51.

Linki zewnętrzne[edytuj]