Pałac w Zatoniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Zatoniu
Obiekt zabytkowy nr rej. 1787 z 16.03.1965
Ilustracja
Pałac w okresie swej świetności
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Miejscowość Zielona Góra (Zatonie)
Ukończenie budowy 1689
Ważniejsze przebudowy 1842-1843
Zniszczono 1945
Pierwszy właściciel Balthazar von Unruh
Kolejni właściciele Dorota de Talleyrand-Périgord
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, na dole znajduje się ikonka pałacu z opisem „Pałac w Zatoniu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się ikonka pałacu z opisem „Pałac w Zatoniu”
Ziemia51°52′N 15°34′E/51,866667 15,566667

Pałac w Zatoniu – pałac w dawnej wsi Zatonie, od 1 stycznia 2015 dzielnicy Zielonej Góry.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac został wybudowany w 1689 r. przez ówczesnego właściciela dóbr zatońskich Balthazara von Unruh w formie barokowego dworu. W latach 1842-1843 pałac został przebudowany w formie klasycystycznej[1]. Podwyższono wtedy pałac o jedno piętro i dobudowano nową część[2]. Według najnowszych ustaleń autorem projektu przebudowy dworu był W. Gurlt, książęcy urzędnik ds. budowlanych z Otynia[3]. W tym samym czasie zaczęto także przekształcać park wokół pałacu, prawdopodobnie według projektu Piotra Lenné[4]. Prace te zleciła księżna żagańska Dorota de Talleyrand-Périgord, która przeprowadziła się tu w latach czterdziestych XIX w. To na czas pobytu księżnej przypada najlepszy okres w historii pałacu.

W 1841 r. Zatonie odwiedził król Prus Fryderyk Wilhelm IV wraz z małżonką[5].

Po śmierci księżnej Doroty w 1862 roku właścicielem pałacu został jej młodszy syn, Aleksander Edmund markiz de Talleyrand-Périgord. Z jego inicjatywy na początku lat siedemdziesiątych XIX w. pałac wraz z przyległą oranżerią zostały przebudowane według projektu A. Jaekela[6].

W 1879 r. pałac zakupił Rudolf Friedenthal, po którego śmierci obiekt przejęła jego córka Renata von Lancken-Wakenitz.

Spalony przez wojska radzieckie w roku 1945 nie został odbudowany[7].

W 2018 roku zabezpieczono ruiny pałacu oraz udostępniono je zwiedzającym. Rewitalizacja parku odbyła się w ramach projektu „Zachowanie i wykorzystanie historycznych krajobrazów parkowych w Branitz i Zatoniu" i kosztowała blisko 17 milionów złotych[8].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Dwupiętrowy pałac wybudowany na planie prostokąta, kryty płaskim dachem z attyką z centralnie umieszczonym kartuszem z inicjałami RF (Rudolf Friedenthal) i prawdopodobnie jego herbem[9] przedstawiającym róże i czterema wazonami, które ozdabiają naroża.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Duncker, Die ländlischen Grundbesitzer in der Preussischen Monarchie, Bd. 3, Berlin 1860
  2. Wyborcza.pl, zielonagora.wyborcza.pl [dostęp 2020-03-09].
  3. K. Adamek-Pujszo, Działalność kulturotwórcza książąt żagańskich Bironów (1786-1862), cz. 2, Zielona Góra 2007, s. 34
  4. R. Weber, Schlesische Schlösser, Bd. 2, Dresden – Breslau 1910, s. 15
  5. Aus der Chronik der Herzogin von Dino, M. Radziwill (Hrsg.), Berlin (o.J.), s. 99.
  6. K. Adamek-Pujszo, op.cit., s. 42.
  7. Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków - Zatonie - Pałac, www.lwkz.pl [dostęp 2020-01-13] (pol.).
  8. Ruiny Pałacu w Zatoniu oficjalnie otwarte! [dostęp 2018-11-12] (pol.).
  9. Włości księżnej de Talleyrand-Périgord. Pałac w Zatoniu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]