Pałacyk Balińskich-Hemplów w Radomiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałacyk Balińskich-Hemplów w Radomiu
Obiekt zabytkowy nr rej. 361/A/87 z 01.07.1987
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość POL Radom COA.svg Radom
Adres ul. Żeromskiego 46
Styl architektoniczny klasycyzm
Architekt Stefan Baliński
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1833
Ukończenie budowy 1837
Położenie na mapie Radomia
Mapa konturowa Radomia, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Pałacyk Balińskich-Hemplów w Radomiu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Pałacyk Balińskich-Hemplów w Radomiu”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Pałacyk Balińskich-Hemplów w Radomiu”
Ziemia51°24′01,80″N 21°09′21,74″E/51,400500 21,156040

Pałacyk Balińskich-Hemplów w Radomiuzabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, przy ulicy Żeromskiego 46. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałacyk Balińskich-Hemplów to zespół klasycystycznych budynków o charakterze rezydencjonalnym wzniesionych w latach 1833–1837 według projektu Stefana Balińskiego, asesora budownictwa Komisji Województwa Sandomierskiego i przeznaczonych na jego siedzibę własną. Stefan Baliński wraz z rodziną mieszkał w budynku do 1840 roku, kiedy to objął urząd budowniczego guberni warszawskiej. Pod koniec XIX wieku budynek nabył Józef Hempel, którego spadkobiercy posiadali go do 1938 roku. W okresie międzywojennym w korpusie głównym i oficynach mieściły się mieszkania, firmy i różnego rodzaju instytucje publiczne, m.in. Biblioteka Sejmikowa Powiatowego Związku Samorządowego im. Stanisława Hempla oraz Szkoła Muzyczna im. Fryderyka Chopina. W okresie PRL budynki zajmowały pracownie poligraficzne. Obecnie założenie pełni funkcje mieszkalno-handlowe. Zespół ten jest jedną z pierwszych w Radomiu klasycystycznych rezydencji mieszczańskich o charakterze reprezentacyjnym.[2][3]

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Założenie pałacowe obejmuje piętrowy korpus główny wraz z dwoma piętrowymi oficynami ujmującymi dziedziniec frontowy. Fasadę frontową korpusu głównego zdobi ryzalit zwieńczony trójkątnym tympanonem, na wysokości pierwszego piętra rozczłonkowany jońskimi pilastrami. Narożniki ryzalitu i korpusu posiadają boniowanie. Fasada ogrodowa również ozdobiona jest ryzalitem z tympanonem. Korpus główny jest budynkiem dwutraktowym, z dwubiegową klatką schodową. Piętrowe oficyny posiadają dekorację w postaci boniowanego przyziemia. Do dzisiaj nie zachowało się odgrodzenie od strony Żeromskiego.[4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szlak Turystyczny Zabytki Radomia. Centrum Informacji Turystycznej w Radomiu.
  2. C. Tomczyk, Ulica Lubelska (dziś Żeromskiego) i jej mieszkańcy w latach 1815–1862, [w:] „Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego”, 1996, t. 31, z. 1–4, s. 145.
  3. Red. J. Sekulski, Encyklopedia Radomia, Radom 2009, s. 20, 47
  4. red. J. Łoziński, T. Wolff, Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, t. III, z. 10, Warszawa 1961, s. 36