Pseudopałanka wędrowna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Pałanka wędrowna)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pseudopałanka wędrowna
Pseudocheirus peregrinus[1]
(Boddaert, 1785)
Pseudopałanka wędrowna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina pseudopałankowate
Podrodzina pseudopałanki
Rodzaj pseudopałanka
Gatunek pseudopałanka wędrowna
Podgatunki
  • P. p. peregrinus Boddaert, 1785
  • P. p. pulcher Matschie, 1915
  • P. p. convolutor Schinz, 1821
  • P. p. cooki (Desmarest, 1818)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Pseudopałanka wędrowna[3], pałanka wędrowna[4] (Pseudocheirus peregrinus) – gatunek ssaka z rodziny pseudopałankowatych (Pseudocheiridae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Wzdłuż wschodniego wybrzeża Australii od Queenslandu, poprzez Nową Południową Walię i Wiktorię. Zamieszkuje również Tasmanię, wyspy Furneaux, Wyspę Kangura i południową-zachodnią część Australii Zachodniej.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 30-35 cm
Długość ogona 30-35 cm
Masa ciała 700-1100 g
Dojrzałość płciowa w 365 dniu życia
Ciąża 28 dni
Liczba młodych
w miocie
2
Długość życia do 6 lat
(średnio 3 lata)

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mały torbacz o brązowym futrze (na brzuchu szare). Głowa o dużych oczach i małych uszach z białą plamką z tyłu. Chwytny ogon z białym końcem (jest równy długości ciała). Dwa palce przednich łap są przeciwstawne trzem pozostałym.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Pałanka wędrowna jest zwierzęciem aktywnym nocą i prowadzącym nadrzewny tryb życia. Żyje w małych grupkach składających się z samca, kilku samic i młodych. Jest zwierzęciem terytorialnymi. W zależności od rejonu występowania buduje gniazda (wielkości piłki futbolowej) lub zamieszkuje dziuple w pniach i konarach. Rzadko schodzi na ziemię. Okres rozrodczy trwa od kwietnia do grudnia (najczęściej od maja do lipca). Zwykle samica wydaje na świat dwoje młodych (rzadko cztery), które wpełzają do torby i spędzają tam około 4 miesięcy (chociaż okres laktacji trwa 6 miesięcy). Dojrzałość płciową osiągają po ukończeniu pierwszego roku życia.

Pałanka wędrowna odżywia się liśćmi (głównie eukaliptusa), choć urozmaica to owocami i kwiatami. Pokarm trawiony jest w jelicie ślepym przez bakterie i wydalany w postaci papki, która jest ponownie zjadana (cekotrofia).

Pałanki żyją od 4 do 6 lat, w zależności od twardości spożywanego pokarmu powodującego starcie zębów.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Jest uważana za szkodnika, z powodu okradania ogródków przydomowych. W Australii nazywana jest złodziejem róż.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów została zaliczona do kategorii niskiego ryzyka LC[2]. Zagrożeniem dla pałanek są domowe psy i koty.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pseudocheirus peregrinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b J. Winter, P. Menkhorst, D. Lunney & J. van Weenen 2008, Pseudocheirus peregrinus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2017-3 [dostęp 2018-02-03] (ang.).
  3. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 13. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 249, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pseudocheirus peregrinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 28 maja 2008]
  2. Paul Welsh: Pseudocheirus peregrinus (ang.). University of Michigan Museum of Zoology. [dostęp 28 maja 2008].
  3. E. Keller, prof. dr. J. H. Reiccholf, G. Steinbach, K. Zub (tłum. z niem.): Leksykon zwierząt: Ssaki cz.1.. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 33. ISBN 83-7227-610-2.