Pałygorskit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałygorskit
PAŁYGORSKIT 1.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy skóra górska
Skład chemiczny (Mg, Al)2Si4O10(OH) • 4H2O
Twardość w skali Mohsa 2 – 2,5
Przełam brak (elastyczny)
Łupliwość doskonała wg (110)
Pokrój kryształu cienkie listewki, skupienia włókniste i spilśnione
Układ krystalograficzny jednoskośny
Właściwości mechaniczne izolacyjny i dźwiękochłonny
Gęstość minerału 1,0 – 2,6 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, zielonkawa, szarawa, brązowawa
Rysa biała
Połysk ziemisty, woskowy
Współczynnik załamania 1,53 – 1,57
Inne optycznie ujemny
Dodatkowe dane
Szczególne własności zmienna wartość kąta osi optycznych

Pałygorskit (attapulgit) – minerał z gromady krzemianów. Nazwa pochodzi od miejscowości Pałygorskaja (Rosja), gdzie został opisany w 1862 roku.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy włókniste, skupienia spilśnione. Odmiana bardzo drobnoziarnista spotykana jest w skałach osadowych niekiedy jako główny składnik. ma własności jonowymienne. Pojemność sorpcyjna 15-30 mval/100g. Wykazuje cechy sita molekularnego podobnie do zeolitów. Identyfikuje się go rentgenograficznie.

Asocjacje mineralne: współwystępuje z kalcytem, dolomitem, talkiem, sepiolitem, chlorytami, kwarcem (opal, chalcedon).

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w procesach hydrotermalnych w szczelinach skał magmowych i metamorficznych, oraz w procesach osadowych (utwory jeziorne i lagunowe).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W Polsce: Rędziny, Czarnów k. Kamiennej Góry (Rudawy Janowickie), Regulice, Rudno, Miękinia k. Krzeszowic, Alwernia (Małopolska).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • materiał izolacyjny i dźwiękochłonny,
  • znaczenie naukowe i kolekcjonerskie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]