Państwo wschodniofrankijskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Regnum Francorum Orientalium
Królestwo Franków Wschodnich
843–962
Język urzędowy łacina
Stolica Frankfurt, Ratyzbona i inne
Ustrój polityczny monarchia
Typ państwa monarchia feudalna
Ostatnia głowa państwa król wschodniofrankijski Otton I Wielki
Status terytorium królestwo w składzie Cesarstwa Rzymian
Jednostka monetarna 1 solid = 12 fenig
Traktat w Verdun 843
Przekształcenie w Królestwo Niemieckie 962
Religia dominująca chrześcijaństwo
Mapa
Królestwo Wschodnich Franków w czasie jego utworzenia (Traktat w Verdun 843).
Herb Niemiec
Historia Niemiec
Monografie
Państwo niemieckie
Pozostałe
Portale
Niemcy • Historia

Państwo Franków Wschodnich (łac. Francia orientalis dosłownie Francja[1] Wschodnia, lub w pełnej nazwie regnum Francorum orientalium czyli Królestwo Wschodnich Franków) – jedno z trzech państw powstałych na mocy traktatu z Verdun (843). Jego królem został Ludwik II Niemiecki. Na terenie tego państwa wykształcało się przez wieki państwo niemieckie.

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Od czasów Arnulfa z Karyntii jako oficjalnego określenia państwa zaczęto używać samego określenia Francia, dodając orientalis kiedy było to niezbędne, tak na przykład tytułował się Henryk I Ptasznik podczas zawierania Traktatu z Bon w 921 roku z Karol III Prostak, królem Franków Zachodnich[2].

Państwo Franków Wschodnich pierwszy raz w Annales iuvavenses pod rokiem pod rokiem 920 zostało nazwane regnum teutonicorum, co można przetłumaczyć jako Królestwo Niemców. Jednak Rocznik ten jest znany z odpisów pochodzący z około XII wieku a zwrot w nim występujący może być interpolacją[3]. Niezaprzeczalnie określenia regnum teutonicorum rozpoczęła używać Kuria Rzymska podczas sporu o inwestyturę na określenie państwa Henryka IV, starając się zredukować go do poziomu innych królów Europy, podczas gdy on sam tytułował się rex Romanorum, czyli królem Rzymian. W XII wieku, kronikarz Otton z Fryzyngi używając terminologii karolińskiej musiał wyjaśnić, że "Królestwo Franków Wschodnich" (orientale Francorum regnum) było "teraz nazwane Królestwem Niemców" (regnum Teutonicorum)[4].

We współczesnej historiografii za koniec istnienia Królestwa Franków Wschodnich a początek istnienia Królestwa Niemców uznaje się symbolicznie datę 962 roku kiedy na cesarza Rzymskiego koronował się Otton I Wielki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie państwa wschodniofrankijskiego ma bezpośredni związek z konfliktami sukcesyjnymi między potomkami Karola Wielkiego. Cesarz Ludwik I Pobożny (778-840) walczył przeciwko swoim synom o panowanie w państwie Franków. Przegrał ostatecznie na początku lat 30. IX wieku. Jego syn Ludwik II Niemiecki, który od roku 831 panował w Księstwie Bawarii, Turyngii, Frankonii i Księstwie Saksonii, przejął w roku 833 władzę we wschodniej części państwa Franków. Traktatem z Verdun wprowadził Ludwik swoje państwo na arenę historii Europy jako niezależne królestwo.

Inaczej niż zromanizowane państwo zachodnich Franków, państwo wschodniofrankijskie – w większości położone poza dawnymi granicami Imperium Romanum – kształtowane było przez świadomość plemienną. Pozostało to istotną cechą historii Niemiec.

Królowie państwa wschodniofrankijskiego[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wikisłownik
  2. Eckhard Müller-Mertens. The Ottonians as Kings and Emperors. Timothy Reuter, ed. The New Cambridge Medieval History. Volume II: c.900–c.1024. Cambridge: Cambridge University Press, 1999,. s. 237.
  3. Timothy Reuter, Germany in the Early Middle Ages 800–1056 (New York: Longman, 1991), 138–139.
  4. Len Scales, The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414, Cambridge: Cambridge University Press, 2012, s. 158.