Państwowy Instytut Geologiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Państwowy Instytut Geologiczny
Godło
Przedwojenny gmach Instytutu zaprojektowany przez Mariana Lalewicza
Przedwojenny gmach Instytutu zaprojektowany przez Mariana Lalewicza
Data założenia 7 maja 1919
Typ instytutu państwowy instytut badawczy
Zakres działalności geologia
Państwo  Polska
Adres ul. Rakowiecka 4
00-975 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Państwowy Instytut Geologiczny
Państwowy Instytut Geologiczny
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Państwowy Instytut Geologiczny
Państwowy Instytut Geologiczny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Państwowy Instytut Geologiczny
Państwowy Instytut Geologiczny
Ziemia52°12′34,4″N 21°00′46,5″E/52,209556 21,012917
Strona internetowa
Granitowy głaz narzutowy przed wejściem do Instytutu

Państwowy Instytut Geologiczny, obecnie Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy (PIG-PIB), wcześniej Instytut Geologiczny – państwowa jednostka badawczo-rozwojowa z centralną siedzibą w Warszawie, mająca za zadanie prowadzenie wszechstronnych badawczych prac geologicznych w Polsce, zwłaszcza pod kątem zastosowania wyników w gospodarce oraz realizacji map geologicznych.

Od czasu powstania w 1919 r. pełni funkcje Państwowej Służby Geologicznej i Państwowej Służby Hydrogeologicznej. Posiada profil badawczy zbliżony do amerykańskiej United States Geological Survey.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze koncepcje powołania polskiego instytutu czy zakładu geologicznego wysunęli Władysław Szajnocha i Józef Morozewicz na początku XX w. w Galicji. Do powstania Państwowego Instytutu Geologicznego przyczyniły się także starania wielu osób, działających we wszystkich trzech zaborach; byli to Ludomir Sawicki, Czesław Kuźniar, Stanisław Małkowski i Stanisław Kontkiewicz, ostatni kierownik Pracowni Geologicznej w Muzeum Przemysłu i Handlu.

Utworzony 7 maja 1919 działa do dziś. Pierwsza siedziba Instytutu mieściła się w Pałacu Staszica[1]. Później wzniesiono własny budynek na Mokotowie zaprojektowany przez Mariana Lalewicza[2]. Budowa trwała od roku 1925 do roku 1930, niektóre fragmenty ukończono w roku 1936. Projekt utrzymany był w stylu klasycyzmu XIX w. z elementami nawiązującymi do architektury polskiej epoki renesansu.

Instytut nie działał w okresie okupacji niemieckiej (1939–1945). W 1952 został ustanowiony Instytut Geologiczny[3].

W latach 1949–1955 obok gmachu zaprojektowanego przez Mariana Lalewicza wniesiono nowy budynek według projektu Marka Leykama[4].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Oprócz badań naukowych, prowadzi też prace popularyzatorskie, muzealne i wydawnicze. Jest wydawcą szeregu czasopism geologicznych, w tym czołowych pism międzynarodowych (tzw. filadelfijskich) Geological Quarterly i Geologia Carpathica (we współpracy z instytucjami słowackimi). Redaguje też największe krajowe pismo geologiczne Przegląd Geologiczny, którego wydawcą jest Minister Środowiska. Utrzymuje także jedno z większych w Polsce muzeów geologicznych, znajdujące się w Warszawie przy ul. Rakowieckiej 4.

Posiada oddziały regionalne w Krakowie, Sosnowcu, Kielcach, Wrocławiu, Szczecinie i Gdańsku oraz Samodzielne Pracownie w Lublinie i Poznaniu.

Jednym z głównych zadań PIG-u jest wykonywanie map geologicznych. Do najważniejszych edycji map wykonywanych przez PIG zalicza się Szczegółową Mapę Geologiczną Sudetów w skali 1 : 25 000, Szczegółową Mapę Geologiczną Polski w skali 1 : 50 000, Mapę Geologiczną Polski w skali 1 : 200 000, Mapę Hydrogeologiczną Polski w skali 1 : 50 000 oraz 1 : 200 000, a także Mapę Geologiczno-Gospodarczą Polski (Mapa Geośrodowiskowa Polski) w skali 1 : 50 000.

Drugim poważnym zadaniem jest gromadzenie wszelkich dokumentacji i opracowań geologicznych z obszaru całego kraju w Centralnym Archiwum Geologicznym (obecnie Narodowe Archiwum Geologiczne).

Kolejnym jest coroczne sporządzanie bilansu zasobów kopalin.

Pracownicy Państwowego Instytutu Geologicznego[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Pracownicy Państwowego Instytutu Geologicznego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kasprzycki: Warszawa sprzed lat. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1989, s. 146. ISBN 83-7005-201-0.
  2. Marek Graniczny, Halina Urban: Z dziejów budowy gmachów Państwowego Instytutu Geologicznego (1919–1936). pgi.gov.pl. [dostęp 2017-11-23].
  3. M.P. z 1952 r. Nr 65, poz. 995, podległy pod Centralny Urząd Geologii
  4. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1945–1965. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2003, s. 117. ISBN 83-908950-6-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Niemczynow, J. Burchart: Mały słownik geologiczny, 1966, Wiedza Powszechna.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]