Państwowy Komitet Obrony ZSRR

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Państwowy Komitet Obrony ZSRR - PKO (Государственный Комитет Обороны CCCP - ГКО) – najwyższy organ państwowy w latach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej (1941-1945).

PKO posiadał pełnię władzy. Decyzje PKO miały siłę dekretów czasu wojennego i wszystkie organy partyjne, państwowe, prawodawcze, terytorialne i związkowe miały obowiązek bezzwłocznej ich realizacji.

PKO został utworzony 30 czerwca 1941 decyzją Prezydium Rady Najwyższej ZSRR, Komitetu Centralnego Wszechrosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) i Rady Komisarzy Ludowych. W jego skład weszli: Stalin (przew.), Mołotow (zastępca przew.), Woroszyłow, Malenkow.

Później skład uzupełniono o: Bułganina, Wozniesienskiego, Kaganowicza i Mikojana.

[styl do poprawy]PKO kierował działalnością wszystkich ministerstw i organów. Ukierunkowywał wysiłki narodu na wykorzystanie zasobów ludzkich, materialnych i możliwości wojennych dla zwycięstwa nad wrogiem. Decydował o przechodzeniu ekonomiki kraju na cele zabezpieczenia potrzeb wojny, mobilizację narodu i gospodarki dla potrzeb frontu, przygotowaniem kadr dla potrzeb sił zbrojnych i przemysłu wojennego, ewakuacji przemysłu z zagrożonych rejonów, przemieszczenia przemysłu do wyzwolonych rejonów, odbudowy gospodarki narodowej w zachodniej części kraju. Nakreślał objętości i terminy dostaw przemysłu w zakresie produkcji wojennej. PKO stawiał zadania Naczelnemu Dowódcy i całym siłom zbrojnym w zakresie wojskowo - politycznym, unowocześniania struktury sił zbrojnych, stawiał kadry na stanowiska, określał zadania wykorzystania sił zbrojnych w wojnie.

Dużą uwagę PKO poświęcał kierowaniu walką zbrojna na zapleczu wroga. W swej działalności wykorzystywał aparat państwowy i partyjny, pełnomocników Komitetu w terenie, miejscowe Komitety Obrony. Narodowy Komitet Obrony i jego urzędy były organami roboczymi PKO ds. wojskowych, bezpośrednimi organizatorami i wykonawcami jego decyzji. Najwyższym organem wykonawczym ds. operacyjno - strategicznych PKO była Stawka Najwyższego Naczelnego Dowództwa. Po zakończeniu Wojny Ojczyźnianej decyzją Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dniem 4 września 1945 PKO został rozwiązany.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskasja Encykłopedija, t. 7, str. 171, wyd. 1972