Pacyficzka okopcona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pacyficzka okopcona
Pomarea fluxa[1]
(Murphy & Mathews, 1928)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina monarki
Rodzaj Pomarea
Gatunek pacyficzka okopcona
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Pacyficzka okopcona (Pomarea fluxa) – gatunek małego ptaka z rodziny monarek. Zasiedlał niezamieszkaną wyspę Eiao. Uznany za wymarły.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisali Robert Cushman Murphy i Gregory Mathews w 1928 na łamach American Museum Novitates. Nadali mu nazwę Pomarea iphis fluxa, uznając go za podgatunek pacyficzki żałobnej (Pomarea iphis)[3]. Obecnie (2017) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny uznają pacyficzkę okopconą za odrębny, monotypowy gatunek[4]. Holotyp został odłowiony 27 września 1922. Na Eiao pozyskano również inne okazy, także w październiku[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi około 17 cm[5]. Wymiary szczegółowe dla 7 samców i 5 samic: długość skrzydła 79–86 mm, długość ogona 69–77 mm, długość górnej krawędzi dzioba wynosi 10–10,8 mm, długość skoku 26–27 mm, długość środkowego palca z pazurem 16,5–18 mm[3]. U samca większość upierzenia czarna i połyskliwa. Na grzbiecie występują miejscami białe pióra, podobnie jak w niższej części piersi i na brzuchu. Pokrywy podogonowe czarne. Dziób ciemny, szaroniebieski. Nogi czarne. Samica z wierzchu jasnobrązowa, miejscami występują białe pióra; kantarek rdzawobrązowy. Spód ciała biały. Na gardle widoczne są czarne pasy. Osobniki młodociane podobne do samic, ale z intensywniejszym paskowaniem[5].

Zasięg występowania, ekologia[edytuj | edytuj kod]

Endemit Eiao (Polinezja Francuska)[6]. Występowały na niskich wysokościach w suchych lasach, żywiły się owadami[5].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje pacyficzkę okopconą za gatunek wymarły (EX, Extinct). Do wymarcia mogły przyczynić się zdziczałe koty i szczurami polinezyjskimi (Rattus exulans) i najprawdopodobniej szczury śniady (Rattus rattus). Wymarcie pacyficzek okopconych zbiegło się w czasie z introdukcją na wyspę mniszek przepasanych (Lonchura castaneothorax); być może zaraziły pacyficzki obcą dla nich chorobą. Suche lasy rosnące na niskich wysokościach zostały zniszczone przez wypas owiec, wprowadzonych na wyspę w latach 80. XIX wieku. Po raz ostatni pacyficzkę okopconą zaobserwowano w 1977; gatunek uznano za wymarły[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pomarea fluxa, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Pomarea fluxa. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c Robert Cushman Murphy & Gregory M. Mathews. Birds Collected During the Whitney South Sea Expedition. „The American Museum Novitates”. 337, 1928. Nowy Jork: American Museum of Natural History. 
  4. Frank Gill & David Donsker: Monarchs. IOC World Bird List (v7.1), 8 stycznia 2017. [dostęp 20 marca 2017].
  5. a b c Julian P. Hume, Michael Walters: Extinct Birds. A&C Black, 2012, s. 243. ISBN 781408158616.
  6. a b Eiao Monarch Pomarea fluxa. BirdLife International. [dostęp 20 marca 2017].