Pacyficzka samotna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pacyficzka samotna
Pomarea nukuhivae[1]
Murphy & Mathews, 1928
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina monarki
Rodzaj Pomarea
Gatunek pacyficzka samotna
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Pacyficzka samotna (Pomarea nukuhivae) – gatunek małego ptaka z rodziny monarek. Występował endemicznie na Nuku Hiva (Markizy, Polinezja Francuska). Ostatnia pewna obserwacja miała miejsce w latach 30. XX wieku. Gatunek uznany za wymarły.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisali Robert Cushman Murphy i Gregory Mathews w 1928 na łamach American Museum Novitates pod nazwą Pomarea mendozae nukuhivae (jako podgatunek pacyficzki zmiennej, P. mendozae). Holotyp, samicę odłowioną 19 października 1922, przekazano do Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej i oznaczono numerem 195,991[3]. Obecnie (2017) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny uznaje pacyficzkę za odrębny, monotypowy gatunek[4]; odrębność gatunku wspierają badania z 2004[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosiła około 17 cm[6]. Wymiary dla 8 samców i 5 samic: długość skrzydła 90–96 mm, długość ogona 75–80 mm, długość górnej krawędzi dzioba 18–19 mm, długość skoku 27,5-29 mm; długość środkowego palca z pazurem 19–20 mm[3]. Samiec był jednolicie czarny i połyskliwy. Samice przypominały samice pacyficzki zmiennej, jednak miały czarny kaptur. Kuper i ogon były białe[6]. Według autorów pierwszego opisu tęczówka miała być jasnobrązowa, dziób i nogi łupkowoniebieskie[6].

Zasięg[edytuj | edytuj kod]

Gatunek znany wyłącznie z Nuku Hiva (Markizy, Polinezja Francuska)[7]. O zwyczajach jego przedstawicieli nic nie wiadomo[6] poza tym, że jednego ptaka w gnieździe znaleziono 19 października[3].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje gatunek za wymarły (EX, Extinct). Gatunek w latach 30. XX wieku uchodził już za rzadki; wtedy też dokonano ostatniej pewnej obserwacji. Nie zaobserwowano go w 1972 i 1975 mimo intensywnych poszukiwań. Z 1975 pochodzi niepotwierdzone doniesienie; dwóch myśliwych miało widzieć ptaka wróblowego, którego upierzenie według opisu pasowało do pacyficzki samotnej (według BirdLife International[7]; inne źródło nazywa obserwację skrajnie niewiarygodną[6]). Podczas prac terenowych w 1997 i 1999 nie zaobserwowano tych ptaków. Całe Markizy zostały zniszczone przez intensywny wypas i wypalanie, a duża część rdzennych suchych lasów jest obecnie terenami trawiastymi. Możliwe, że do wymarcia przyczyniło się również drapieżnictwo ze strony introdukowanych gatunków, zwłaszcza szczura śniadego (Rattus rattus)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pomarea nukuhivae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Pomarea nukuhivae. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c Robert Cushman Murphy & Gregory M. Mathews. Birds Collected During the Whitney South Sea Expedition. „The American Museum Novitates”. 337, s. 5-6, 1928. Nowy Jork: American Museum of Natural History. 
  4. Frank Gill & David Donsker: Monarchs. IOC World Birdt List (v7.3), 31 lipca 2017. [dostęp 13 września 2017].
  5. Alice Cibois, Jean-Claude Thibualt, Eric Pasquet. Biogeography of Eastern Polynesian Monarchs (Pomarea): an endemic genus close to extinction. „Condor”. 106, s. 837-851, 2004. 
  6. a b c d e Julian P. Hume: Extinct Birds. Bloomsbury Publishing, 2017, s. 279. ISBN 978-1-4729-3745-2.
  7. a b c Nuku Hiva Monarch Pomarea nukuhivae. BirdLife International. [dostęp 13 września 2017].