Palazzo Correa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Palazzo Correa
Państwo  Malta
Miejscowość Valletta
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny manieryzm
Architekt Carlo Gimach
Ukończenie budowy 1689
Zniszczono 1942 (bombardowanie lotnicze)
Pierwszy właściciel Antonio Correa de Sousa Montenegro
Położenie na mapie Malty
Mapa lokalizacyjna Malty
Palazzo Correa
Palazzo Correa
Położenie na mapie Morza Śródziemnego
Mapa lokalizacyjna Morza Śródziemnego
Palazzo Correa
Palazzo Correa
35,89951°N 14,51290°E/35,899510 14,512900

Palazzo Correa, znany też jako Casa Correa[1], Correa de Sousa Palace lub Palazzo Hompesch – był to XVII-wieczny pałac w Valletcie na Malcie, stojący przy Old Bakery Street na skrzyżowaniu z Old Theatre Street. Budynek manierystyczny według projektu maltańskiego architekta Carlo Gimacha, był pierwszy w tym stylu w Valletcie i przez to bardzo nietypowy w owym czasie[2]. Zniszczony bombardowaniem w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbudowany w roku 1689 przez Fra Antonio Correa de Sousa Montenegro, jako rezydencja. W roku 1732 sprzedany Manoel Foundation, w latach 1787–1798 wynajmowany Wielkiemu Mistrzowi Ferdinandowi von Hompesch. W latach 1802–1803, podczas pokoju w Amiens, pałac gościł francuskiego ministra na Malcie, generała Vial[3].

Od roku 1821 pałac był rezydencją Johna Hookhama Frere i jego żony Elizabeth Jemima, wdowy po hrabim Erroll[1]. Gospodarze pałacu opiekowali się osieroconą dziewczynką o imieniu Statyra Livedestro, którą Frere uratował w Grecji[4].

Pod koniec XIX wieku pałac był główną rezydencją markiza Emmanuele Scicluny, prezydenta La Borsa (Maltańskiej Izby Handlu, Przedsiębiorczości i Przemysłu)[5].

St Albert the Great College

Budynek pałacu został zniszczony podczas niemieckiego bombardowania lotniczego w roku 1942, podczas II wojny światowej. Na jego miejscu zbudowano St Albert the Great College[6].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Był to imponujący budynek zbudowany na trzech poziomach, z półpiętrem między parterem a pierwszym piętrem. Jak zwykle w tym okresie, parter wynajmowano na sklepy, stajnie i inne usługi. Architektura pałacu zapowiadała bardziej florystyczne i zdobione style XVIII-wiecznej Valletty. Pominięto narożne pilastry, a dwa nakładające się na siebie style architektoniczne, dorycki i joński, ukazane były być może po raz pierwszy na elewacji prywatnego budynku mieszkalnego na Malcie. Dekoracja elewacji, zwłaszcza części centralnej, która zajmowała wysokość dwóch pięter, była cechą wyprzedzającą swoje czasy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Historic garden in total disrepair (ang.). W: The Malta Independent [on-line]. 2013-06-16. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-06)].
  2. a b Michael Ellul "Carlo Gimach (1651-1730) - Architect and Poet", s. 20-2.
  3. Victor F. Denaro. Houses in Kingsway and Old Bakery Street, Valletta. „Melita Historica”. 2 (4), s. 213, 1959 (ang.). 
  4. Paul Cassar "Hookham Frere in Malta, s. 50.
  5. Frederica Agius: The Dragonara Palace. A Historic Perspective. Dragonara Gaming Limited, 2014, s. 41–43. ISBN 978-99957-0-718-7.
  6. John Manduca: Achievement, tragedy and failure (ang.). W: Times of Malta [on-line]. 2008-11-04. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-29)].