Palladiusz (Kaminski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Palladiusz
Gieorgij Kaminski
arcybiskup żytomierski i owrucki
Ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1896
Fieodorowka
Data śmierci 6 czerwca 1978
arcybiskup żytomierski i owrucki
Okres sprawowania 1968–1977
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia żytomierska
Śluby zakonne 20 marca 1946
Diakonat 13 czerwca 1920
Prezbiterat 20 czerwca 1920
Sakra biskupia 30 marca 1947
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 marca 1947
Miejscowość Moskwa
Miejsce sobór Objawienia Pańskiego w Moskwie
Konsekrator Aleksy I
Współkonsekratorzy Manuel (Lemieszewski), Filip (Stawicki)

Palladiusz, imię świeckie Gieorgij Kaminski (ur. 20 sierpnia 1896 w Fieodorowce, zm. 6 czerwca 1978) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1917 ukończył seminarium duchowne w Odessie. W latach 1917–1920 uczył się na uniwersytecie w Noworosyjsku, jednak studiów nie ukończył. 13 czerwca 1920 biskup chersoński Prokop (Titow) wyświęcił go na diakona, zaś 20 czerwca tego samego roku – na kapłana. Przez pierwsze siedem lat kapłaństwa był proboszczem parafii Trójcy Świętej w Nikolskim (obwód chersoński), następnie służył w parafiach św. Jana Teologa w Chersoniu i św. Mikołaja w Mikołajowie. Od 1935 do 1944 utrzymywał się z pracy księgowego. W 1944 na nowo podjął pracę duszpasterską i został proboszczem parafii Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Odessie. Od roku następnego służył w soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie.

20 marca 1946 biskup chersoński i odeski Sergiusz przyjął od niego wieczyste śluby zakonne. 19 stycznia 1947 mnich Palladiusz został archimandrytą, zaś 30 marca 1947 został biskupem połtawskim i krzemieńczuckim, wyświęcony w Moskwie przez patriarchę Aleksego I, arcybiskupa czkałowskiego i buzułuckiego Manuela oraz arcybiskupa astrachańskiego Filipa. W 1952 został przeniesiony na katedrę wołyńską i rówieńską. Po czterech latach przeniesiony ponownie do eparchii lwowskiej, na której pozostawał przez cztery lata. Od 1960 do 1963 był biskupem orenburskim i buzułuckim, następnie przez dwa lata – arcybiskupem riazańskim, zaś od 1965 do 1968 – woroneskim i lipieckim. W 1968 został arcybiskupem żytomierskim i owruckim. Urząd ten sprawował przez dziewięć lat, po czym został przeniesiony w stan spoczynku z powodu choroby. Zmarł w 1978 i został pochowany w Odessie.

Według wspomnień współczesnych cieszył się szacunkiem wiernych i był zdolnym administratorem w zarządzanych przez siebie eparchiach. Samodzielnie wyrzeźbił ozdobną rakę dla relikwii św. Mitrofana z Woroneża.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Pankracy (Kaszperuk)
Biskup wołyński
1952 – 1956
Następca
Pankracy (Kaszperuk)
Poprzednik
Pankracy (Kaszperuk)
Biskup lwowski
1956 – 1960
Następca
Grzegorz (Zakalak)
Poprzednik
Mikołaj (Czufarowski)
Biskup riazańki
1963 – 1965
Następca
Borys (Skworcow)
Poprzednik
Eumeniusz (Chorolski)
Biskup żytomierski
1968 – 1977
Następca
Jan (Bodnarczuk)