Palladiusz (Szerstiennikow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Palladiusz
Pawieł Szerstiennikow
metropolita orłowski
Kraj działania  Imperium Rosyjskie /  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1896
Bolszoje Rajskoje
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 1976
Orzeł
metropolita orłowski
Okres sprawowania 1968–1976
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia orłowska
Śluby zakonne 1922
Diakonat 21 listopada 1922
Prezbiterat 18 czerwca 1922
Sakra biskupia 14 grudnia 1930
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 grudnia 1930
Konsekrator Atanazy (Malinin)
Współkonsekratorzy Ireneusz (Szulmin)

Palladiusz, imię świeckie Pawieł Aleksandrowicz Szerstiennikow (ur. 5 kwietnia 1896 w Bolszym Rojskim, zm. 23 kwietnia 1976 w Orle) – rosyjski biskup prawosławny.

Był synem kapłana prawosławnego. Jego brat Aleksandr również został duchownym[1]. W 1917 ukończył seminarium duchowne we Wiatce i rozpoczął studia w Kazańskiej Akademii Duchownej, które musiał przerwać, został bowiem zmobilizowany do armii rosyjskiej. Po powrocie z frontu w roku następnym został psalmistą w eparchii wiackiej, zaś w 1920 wznowił równolegle naukę teologii i studia medycznej na uniwersytecie w Kazaniu.

21 listopada 1921 przyjął święcenia diakońskie z rąk biskupa czeboksarskiego Atanazego, natomiast 18 czerwca 1922 został wyświęcony na kapłana przez metropolitę kazańskiego i swijaskiego Cyryla. W tym samym roku złożył wieczyste śluby mnisze. W 1924 został archimandrytą, zaś od 1926 do 1930 kierował monasterem Wprowadzenia Matki Bożej w Kazaniu.

14 grudnia 1930 miała miejsce jego chirotonia na biskupa jełabuskiego, wikariusza eparchii kazańskiej, w której jako konsekratorzy wzięli udział arcybiskup kazański i swijaski Atanazy oraz biskup pomocniczy eparchii kazańskiej Ireneusz. Od 1933 biskup Palladiusz był wikariuszem eparchii twerskiej z tytułem biskupa rżewskiego. Od 1936 do 1937 był biskupem ołonieckim i pietrozawodskim, zaś od 1937 – biskupem kalinińskim. W 1938 otrzymał godność arcybiskupa.

W 1943 został aresztowany przez NKWD i przez cztery lata był więziony w łagrze na Czukotce[1].

Po zwolnieniu z obozu w 1947 został arcybiskupem siemipałatyńskim i pawłodarskim, zaś w 1948 przeniesiono go na katedrę omską i tiumeńską, zaś w 1949 – irkucką i czycką. Następnie w 1958 powierzono mu zarząd eparchii saratowskiej. W 1963 przeniesiony został po raz kolejny na katedrę orłowską. W 1968 otrzymał godność metropolity. W swojej eparchii prowadził zabronioną przez władze radzieckie działalność charytatywną oraz aktywnie wyszukiwał nowych kandydatów do przyjęcia święceń diakońskich i kapłańskich, wyświęcając część z nich w tajemnicy[2].

W 1970 uczestniczył w nadawaniu autokefalii Kościołowi Prawosławnemu w Ameryce.

Zmarł w 1976 po długiej chorobie i został pochowany na cmentarzu św. Jana Chrzciciela w Orle.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Палладий (Шерстенников Павел Александрович)
  2. D. Pospielovsky: The Russian Church under the Soviet regime 1917–1982. Crestwood-New York: St. Vladimir's Seminary Press, 1984, s. 419. ISBN 0-88141-033-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Borys (Szypulin)
Biskup ołoniecki
1936 – 1937
Następca
Nektariusz (Grigorjew)
Poprzednik
Nikifor (Nikolski)
Biskup kaliniński
1937 – 1943
Następca
Bazyli (Ratmirow)
Poprzednik
Aleksander (Szczukin)
Biskup siemipałatyński
1947 – 1948
Następca
Warsonofiusz (Griniewicz)
Poprzednik
Beniamin (Fiedczenkow)
Biskup saratowski
1958 – 1963
Następca
Bartłomiej (Gondarowski)