Nowa Pomarańczarnia w Łazienkach Królewskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowa Pomarańczarnia
w Łazienkach Królewskich
Obiekt zabytkowy nr rej. 2/12 z 28 lipca 1973
Ilustracja
Budynek od strony południowej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Typ budynku Oranżeria
Architekt Adam Adolf Loewe i Józef Orłowski
Rozpoczęcie budowy 1860
Ukończenie budowy 1861
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Nowa Pomarańczarniaw Łazienkach Królewskich
Nowa Pomarańczarnia
w Łazienkach Królewskich
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Nowa Pomarańczarniaw Łazienkach Królewskich
Nowa Pomarańczarnia
w Łazienkach Królewskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nowa Pomarańczarniaw Łazienkach Królewskich
Nowa Pomarańczarnia
w Łazienkach Królewskich
Ziemia52°12′41,6520″N 21°02′00,1680″E/52,211570 21,033380

Nowa Pomarańczarnia, Nowa Oranżeria – budynek znajdujący się w Łazienkach Królewskich w Warszawie, w południowej części ogrodu, przy alei zwanej Drogą Wilanowską lub Chińską[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Powstała w latach 1860-1861 według projektu Adama Adolfa Loewe i Józefa Orłowskiego jako drugi obiekt w Łazienkach o tym przeznaczeniu. Dla odróżnienia, dawną Pomarańczarnię stanisławowską zaczęto nazywać Starą Pomarańczarnią[2].

Główną część budynku stanowi wydłużona sala która jest przeszklona od strony południowej. W części środkowej dach ma poprzeczną kolbę otwartą półrozetami o odlanych w żeliwie szprosach na obie strony. Dwie główne elewacje (fronty) zostały zaprojektowane w dwóch odmiennych opracowaniach. W jednej z nich (południowej) podział między oknami tworzą wysokie, smukłe, cienkie, żeliwne kolumny. W części centralnej elewacji południowej składającej się z dwóch oddzielnych segmentów pełnego muru, znajdują się okna, w które wstawiono rzeźby (stojące postacie Vertumnusa i Pomony w środkowe, symbolizujące Jesień i Zimę w górne), które zostały wykonane przez Leona Molatyńskiego. Murowane partie frontowej ściany kończą attyki z płaskimi wazami. Od strony północnej dobudowany jest parterowy segment, rozdzielony kilkoma otworami okiennymi. Ową część parterową zajmują jednoosiowe wyższe człony ozdobione w górnej części okrągłymi płycinami, stanowiącymi tło dla kamiennych popiersi, przedstawiających tym razem Wiosnę i Lato.

Główna sala przeznaczona była pierwotnie na przechowywanie w okresie chłodów drzew egzotycznych. Obecnie został tu urządzony stały ogród z różnorodnymi roślinami, również tropikalnymi. Pomieszczenia od strony północnej zostały przeznaczone na urządzenie stylowej restauracji „Belvedere”, swym wystrojem nawiązującej do lat wzniesienia budynku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Marek Kwiatkowski, Łazienki Królewskie, Warszawa 2000r, Wydawnictwo ATENA, ​ISBN 83-85894-07-1​, str. 145-146
  2. Władysław Tatarkiewicz, Łazienki Warszawskie, Warszawa 1957r, Wydawnictwo Arkady, str. 140

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Kwiatkowski: Łazienki Królewskie. Wydawnictwo ATENA, Warszawa 2000r.
  • Władysław Tatarkiewicz: Łazienki Warszawskie. Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1957r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]