Pancerni (okres wczesnofeudalny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy formacji kawaleryjskiej pierwszych Piastów. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Pomnik Jazdy Polskiej na Rondzie Jazdy Polskiej w Warszawie upamiętniający 1000 lat Jazdy Polskiej przedstawiający pancernego z drużyny Mieszka I oraz ułana z okresu II Rzeczypospolitej

Pancerni (łac. loricati) – ciężka polska kawaleria w okresie wczesnofeudalnym. Stanowiła najważniejszą część drużyny pierwszych Piastów. Była prototypem późniejszej jazdy rycerskiej.

W skład armii polskiej pierwszych Piastów wchodziło pospolite ruszenie całej ludności oraz drużyna - wojsko zawodowe. Pancerni wchodzili w skład drużyny i stanowili podstawę formacji zaczepno-obronnej ówczesnej Polski. Była to kawaleria przypominająca nieco ówczesne rycerstwo zachodnioeuropejskie. Ich broń była bardzo wszechstronna. Pojedynczy wojownik był uzbrojony w włócznię, miecz, topór oraz łuk. Oprócz tego posiadał uzbrojenie ochronne w postaci hełmu, tarczy i pancerza. Wojsko to, podobnie jak cała drużyna, zorganizowane było w system dziesiętny, co znaczy że najmniejszy oddział liczył dziesięciu wojowników, na czele których stał dziesiętnik. Dziesiątki łączono w większe oddziały - setki z setnikiem. Pancerni brali udział między innymi w bitwie pod Cedynią oraz we wszystkich wojnach toczonych przez państwo pierwszych Piastów. Z czasem nazwa "pancerni" zaniknęła wraz z powstaniem rycerstwa jako klasy społecznej w społeczeństwie feudalnym.

Według relacji arabskiego kronikarza Ibrahima ibn Jakuba Mieszko I posiadał trzy tysiące pancernych, "a ich setka znaczy tyle, co tysiąc innych wojowników". Z kolei Bolesław I Chrobry według Galla Anonima posiadał 3900 pancernych, co wielu badaczy jednak kwestionuje, uważając tę liczbę za zawyżoną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]