Papier ścierny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arkusz papieru ściernego nr 80

Papier ścierny – jeden z rodzajów wyrobów ściernych przeznaczonych do obróbki ściernej powierzchni przedmiotów wykonanych z takich materiałów jak drewno, metal, tworzywa sztuczne.

W handlu występuje zwykle w postaci arkuszy (formatu A4) lub taśm grubszego papieru, na którego jednej ze stron znajduje się tzw. nasyp – czyli warstwa ziarna ściernego przyklejonego do podłoża. Jako materiał ścierny dawniej stosowano drobno tłuczone szkło – stąd czasem zamiennie używana nazwa "papier szklisty". Dziś takim materiałem jest zwykle korund (Al2O3) lub karborund (SiC).

Rozróżniamy papiery grubo i drobnoziarniste. Oznaczenie ziarnistości znajduje się na spodzie arkusza (taśmy) w postaci liczby np. 30, 60, 120, 360, itp. Liczba ta jest związana z wielkością ziaren materiału ściernego – im wyższa liczba w oznaczeniu, tym drobniejsze ziarno użyte do produkcji papieru. Liczba oznacza ilość oczek w sicie na jeden cal² użytym do przesiania materiału (przy gradacjach >240 - prowadzi się analizę metodą sedymentacji) (europejska norma ISO 6344). W zależności od rodzaju papieru i użytego kleju papiery ścierne dzielimy na zwykłe i wodoodporne. Tych drugich (zwykle o gradacji powyżej 300 do 2500) po zwilżeniu wodą lub naftą używa się do szlifowania powierzchni.

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka o papierze ściernym należy do 13-go wieku, kiedy w Chinach był produkowany papier ścierny stworzony z mielonej muszli, nasion i piasku, klejonych do pergaminu z pomocą naturalnego kleju. U niektórych narodów zamiast papieru ściernego była używana skóra rekina.

Uważano jest, że wynalazcą nowoczesnego papieru ściernego jest John John Oakey (1813 r. — 10 stycznia 1887 r.) — angielski wynalazca i założyciel firmy "John Oakey i synowie", producenta papieru ściernego i innych materiałów szlifierskich.