Papier drukowy zwykły

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Papier drukowy zwykły – rodzaj papieru przeznaczonego do druku typograficznego.

Według normy PN/P-95001 wytwarzany jest w klasach III, IV, V, VI i VII.

  • klasa III - gramatury 70-125 g/m²
  • klasa IV - gramatury 60-100 g/m²
  • klasa V i VI - gramatury 60-90 g/m²
  • klasa VII - gramatury 60-80 g/m²

Papier ten w klasie V w praktyce nie stosowany. Wypełniony kaolinem stanowiącym 13-17% masy papieru. Powierzchnia matowa, uzyskiwana na gładziku maszynowym z walcami metalowymi, lub satynowa, tj. o wyższym połysku i gładkości, uzyskiwana na kalandrach. Samozrywalność, będąca średnią w obu kierunkach, dla klasy III nie powinna być mniejsza niż 2600 m, a dla klasy VII - 1900 m.

Papier drukowy zwykły nie jest klejony i nie nadaje się do pisania atramentem.