Papocezaryzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Papocezaryzm – zwierzchnictwo papieża nad cesarzem. W 1075 roku papież Grzegorz VII sporządził notatkę „Dictatus Papae”. Dokument ten wyrażał przekonanie że to papież, nie cesarz, jest zwierzchnikiem świata chrześcijańskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]