Paprocice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paprocice
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Nowa Słupia
Liczba ludności (2006) 201
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-006
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0255533
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Paprocice
Paprocice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Paprocice
Paprocice
Ziemia 50°49′26″N 21°04′34″E/50,823889 21,076111Na mapach: 50°49′26″N 21°04′34″E/50,823889 21,076111

Paprocicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Nowa Słupia[1].

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny czerwony Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków.

Paprocice mają powierzchnię 168,7 ha. We wsi znajduje się szkoła podstawowa, gimnazjum oraz kaplica, której patronem jest św.Adam Chmielowski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paprocice w roku 1580 Paproczka Wola, w roku 1584 pisano z Woli Paprockiej, od 1662 przyjęła się nazwa Paprocice [2].

Kalendarium własności[edytuj | edytuj kod]

W roku 1580 Tomasz Polanowski opat konwentu świętokrzyskiego, pragnąc zwiększyć dochodowość dóbr, zezwala Bartoszowi Paprockiemu lokować w lesie, po wycięciu i wykarczowaniu drzew i krzewów, w miejscu zwanym Mostki, nad strugami Mostki oraz Mostkowy Strumień (obecnie Słupianką}, wieś, która nazywać się ma Paprocka Wola.

Paprocice lokowano w 1580 r. w rzeczywistości na terytorium już nieistniejącego Zerzęcina. Lokacja z 1369 r. nie powiodła się i już w 1374 r. teren ten przyłączony został do Ratajów, czyli do ob. Wólki Milanowskiej. Stan taki utrzymywał się jeszcze w XV w. (Długosz LB. T.III str.232)

Jej granice wyznacza rzeka Mostki od granic należącej do bpa włocławskiego wsi Ząbkowa Wola (obecnie Zamkowa Wola) do granic dóbr Krzysztofa Mieleckiego, z drugiej zaś strony ma się rozciągać tak, jak z dawna oznaczono, do granic dóbr konwentu. Bartosz Paprocki uzyskuje ją prawem dziedzicznym, z pełną swobodą dysponowania na 100 lat, po których opactwo ma prawo wykupić Paprocice za 1000 grzywien. W roku 1599 Stanisław Paprocki, który otrzymał Paprocice od Bartłomieja, swojego brata stryjecznego, zrzeka się wsi Paprocice na rzecz Stanisława Czelatyńskiego [2].

Następnie „wójtostwo czyli wieś Paprocice albo Paprocka Wola „przeszło na dożywocie Barbary z Ożarowa Niemojewskiej”, a po jej śmierci wróciło do opactwa .
W roku 1662 pogłówne pobierane jest od czeladzi folwarcznej i mieszkańców wsi . W roku 1673 pogłówne liczono od szlachcianki wdowy Niemojewskiej oraz 14 czeladzi folwarcznej i mieszkańców wsi. W roku 1679 Mikołaj Gośki opat klasztoru świętokrzyskiego nadaje wójtostwo Paprocice swojej siostrzenicy z Wolskich, wdowie po Janie Kostro, na 30 lat.

W roku 1780 wieś należy do klucza starosłupskiego dóbr stołu opata klaustralnego.
Wieś posiadała wówczas 10 dymów 8 zagrodników znanych z nazwiska.

  • Franciszek Sala,
  • Jan Sala,
  • Wawrzyniec Sala,
  • Kazimierz Stępień,
  • Wawrzyniec Stępień,
  • Ludwik Szczodrak,
  • Mateusz Łebek,
  • Antoni Czekaj - pracuje po 2 dni tyg. pieszo i odrabia po 2 łokcie oprawy,

i jednego komornika nazwiskiem Łukasz Stępień - pracuje 1 dzień tyg. pieszo.
O gruntach wiadomo że były słabe. We wsi była mała karczma ze stajnią.

Subsidium charitativum wynosi 64 zł. W latach 1780-2 przy podziale dóbr wchodzących w skład stołu opata Paprocice przydzielone zostają opatowi klaustralnemu [a]. W roku 1787 liczy 47 mieszkańców, w tym 5 żydów . W roku 1819 wieś z karczmą należy do stołu opata świętokrzyskiego.

Podług spisu z 1827 roku we wsi było 11 domów i 98 mieszkańców [3].

Powinności dziesiętne[edytuj | edytuj kod]

W roku 1580 wieś zostaje zwolniona od dziesięciny do 1592 r, po czym ma płacić rocznie 20 fl. polskich, przy czym dziesięcina należy do stołu opata. W roku 1584 opat Tomasz Polanowski zamierzał przeznaczyć dochód z dziesięcin w Paprocicach na prebendę dla kościoła klasztornego, ale śmierć przeszkodziła realizacji tego zamiaru. W roku 1780 dziesięcina snopowa wytyczna należy do stołu opata[2].

Uwagi

  1. Opat klaustralny w odróżnieniu od komendatariusza wybierany był przez zgromadzenie. Nuncjatura, papieska wywołując wiele sprzeciwów w sejmie i senacie, przygotowywała konkordat, który podpisano we Wschowie w 1737 r. Zarazem skończył się okres komendatariuszów, którzy — zachowując jedynie tytuł opacki oraz znaczne dochody — zeszli zupełnie na ubocze w dziejach zakonu.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Materiały do słownika historyczno-geograficznego dóbr i dochodów dziesięcinnych benedyktyńskiego opactwa św. Krzyża na Łysej Górze do 1819 r. ISBN 83-904219-4-1, Marek Derwich.