Paproty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paproty
wieś
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat sławieński
Gmina Malechowo
Liczba ludności (2011) 151[1]
Strefa numeracyjna 94
Tablice rejestracyjne ZSL
SIMC 0307891
Położenie na mapie gminy Malechowo
Mapa konturowa gminy Malechowo, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Paproty”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Paproty”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Paproty”
Położenie na mapie powiatu sławieńskiego
Mapa konturowa powiatu sławieńskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Paproty”
Ziemia54°17′44″N 16°34′03″E/54,295556 16,567500

Paproty – (niem. Parpart, Kreis Schlawe/Pommern) wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Malechowo.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego.

Zarys historii[edytuj | edytuj kod]

Wieś o metryce średniowiecznej, w źródłach wymieniona w 1262, 1274, 1275, 1290, 1296, 1308, 1319 i w źródłach nowożytnych. W 1271 roku książę Warcisław podarował wieś cystersom z Bukowa Morskiego. W obrębie posiadłości kościelnych pozostawała do czasów reformacji. Po 1534 roku, to jest po sekularyzacji dóbr kościelnych przejęta została przez rodzinę księżęcą a następnie pozostawała w obrębie domeny państwowej w Darłowie. W 1784 r. we wsi było 11 gospodarstw chłopskich, 3 budników, 1 wolne gospodarstwo i jedno gospodarstwo nauczyciela. Było tam wówczas 16 domów. Do XX wieku funkcjonowała jako wieś chłopska. W końcu XIX wieku na gruntach wiejskich powstały 4 niewielkie majątki. Pierwszy liczący 77,6 ha ziemi należał do Ernsta Kusserow, drugi o wielkości 55,9 ha był własnością Willi Rubowa, trzeci liczący 54,2 ha ziemi był własnością Artura Wetzela, a czwarty liczący 65 ha ziemi był w posiadaniu Erwina Wetzela. Aktualnie liczy 141 mieszkańców.

Położenie, fizjografia terenu, krajobraz[edytuj | edytuj kod]

3 km na południowy wschód od Malechowa, przy szosie łączącej Malechowo z Polanowem. teren o zróżnicowanej rzeźbie – w części pierwotnego rozplanowania osady przy drodze – teren lekko pofałdowany, stopniowo skłaniający się w kierunku południowym, gdzie droga wewnętrzna rozwidla się na skraju szerokiego otwarcia na dolinę rzeki Grabowa;, druga część wsi, położona jest na południe, wzdłuż drugiej drogi, u podnóża skarpy tej doliny; otoczenie stanowią pola i łąki – w części północnej oraz lasy na skarpach doliny i podmokłe łąki od południa

Układ wsi[edytuj | edytuj kod]

Wieś składa się z dwóch części:

  • północnej – zwartej zabudowy wokół częściowo zabudowanego trójkątnego nawsia i zwartej obudowy układu drożnego, rozchodzącego się w różnych kierunkach
  • południowej z ekstensywnie lokalizowanej zabudowy zagrodowej, jednostronnie od południa obudowującej drogę u podnóża skarpy, na skraju doliny

Zabudowa mieszkalna i gospodarcza[edytuj | edytuj kod]

Zróżnicowana, o przewadze konstrukcji szachulcowej, tak w zabudowie mieszkaniowej jak i gospodarczej.

Obiekty sakralne[edytuj | edytuj kod]

Krzyż przydrożny w rozwidleniu dróg, w centralnej części wsi.

Obiekty przemysłowe[edytuj | edytuj kod]

Wieża transformatorowa

Zieleń komponowana, parki, cmentarze[edytuj | edytuj kod]

Cmentarz nieczynny, d. ewangelicki o pow. 0,33 ha, założony w połowie XIX w. Położony w płn.-zach. części wsi, po płn. stronie drogi w kierunku Malechowa, otoczony polami uprawnymi. Teren cmentarza silnie zakrzewiony, wzdłuż wsch. granicy zachował się odcinek przerośniętego żywopłotu głogowo-grabowego. We wschodniej części cmentarza zachował się fragment pomnika poległych podczas I wojny światowej, na całym terenie fragmenty kamiennych płyt i żeliwnych krzyży.

  • droga o nawierzchni asfaltowej, od strony wsch. (Żegocino) odcinki alei klonowej
  • plac wiejski z grupą starych drzew (lipy, dąb) z aleją kasztanowców wzdłuż drogi w kierunku płd. ku pradolinie Grabowej.

Stan zachowania[edytuj | edytuj kod]

Czytelny i dobrze zachowane rozplanowanie pierwotne miejscowości, szczególnie wartościowe, z uwagi na zróżnicowaną rzeźbie terenu, w którą w sposób naturalny wpisuje się zabudowa o wysokich walorach zabytkowych, ulega łatwo dewaloryzacji poprzez wprowadzanie współczesnej zabudowy (część południowa).

Stanowiska archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze miejscowości zarejestrowano 25 stanowisk archeologicznych, na których stwierdzono 37 pozostałości osadniczych z następujących okresów chronologicznych:

  • Epoka kamienia - 7 śladów osadniczych, 2 ślady osadnicze
  • Okres starożytny - 6 śladów osadniczych, 1 punkt osadniczy, 2 osady
  • Okres średniowieczny - 13 śladów osadniczych, 2 punkty osadnicze, 1 osada

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wioski tematyczne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]