Paradyż (powiat opoczyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie łódzkim. Zobacz też: Paradyż.
Artykuł 51°18′21″N 20°6′46″E
- błąd 38 m
WD 51°18'N, 20°6'E
- błąd 2309 m
Odległość 1162 m
Paradyż
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Przemienienia Pańskiego
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat opoczyński
Gmina Paradyż
Liczba ludności (2012) 713
Strefa numeracyjna 44
Kod pocztowy 26-333
Tablice rejestracyjne EOP
SIMC 0547997
Położenie na mapie gminy Paradyż
Mapa konturowa gminy Paradyż, w centrum znajduje się punkt z opisem „Paradyż”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Paradyż”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Paradyż”
Położenie na mapie powiatu opoczyńskiego
Mapa konturowa powiatu opoczyńskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Paradyż”
Ziemia51°18′21″N 20°06′46″E/51,305833 20,112778

Paradyż (dawniej Paradyz[1]) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, siedziba gminy Paradyż.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założony w II połowie XVII wieku przy klasztorze bernardyńskim we wsi Wielka Wola. Barokowy zespół kościelno-klasztorny z kościołem Przemienienia Pańskiego i św. Michała Archanioła wybudowanym w latach 1747–1757, trójnawowym, bazylikowym. We wnętrzu bogate wyposażenie, osiemnastowieczne portrety, nagrobki i epitafia, przed kościołem – odpustowy dziedziniec.

14 października 1943 roku oddział Gwardii Ludowej im. Bema przeprowadził akcję rozbrojenia miejscowego posterunku policji[2].

Do 1954 roku Paradyż był siedzibą gminy Wielka Wola. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie piotrkowskim.

W Paradyżu znajduje się katolickie sanktuarium Pana Jezusa Cierpiącego.

W pobliżu wsi występują formy krasowe, m.in. zapadliska.

W Wielkiej Woli nieopodal Paradyża znajduje się jeden z pięciu zakładów Grupy Paradyż – firm zajmujących się produkcją ceramiki budowlanej – płytek ceramicznych i terakoty (Paradyż ceramika[3])

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[4] na listę zabytków wpisane są obiekty:

  • zespół klasztorny bernardynów, XVIII-XIX, nr rej.: 308 z 01.12.1956 oraz 342 z 21.06.1967:
    • kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego i św. Michała Archanioła
    • klasztor
    • krużganki
    • park, nr rej.: 361 z 3.07.1986 i z 20.09.1993, obecnie to park im. Jana Pawła II

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paradyż, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 854.
  2. Józef Bolesław Gargas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942–1945, Wydawnictwo MON 1971, s. 283
  3. Płytki ceramiczne podłogowe, ścienne, gres - Ceramika Paradyż, www.paradyz.com [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  4. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 18 września 2008].