Parafia św. Michała Archanioła na Mokotowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Parafia Świętego Michała Archanioła
Ilustracja
Kościół św. Michała Archanioła, kościół parafialny od 1966
Państwo  Polska
Siedziba Warszawa (Mokotów)
Adres ul. Puławska 95
02-595 Warszawa-Mokotów
Data powołania 1917
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Archidiecezja warszawska
Dekanat mokotowski
Kościół kościół św. Michała Archanioła
Proboszcz ks. dr Jan Konarski[1]
Wspomnienie liturgiczne św. Michała Archanioła
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Parafia Świętego Michała Archanioła
Parafia Świętego Michała Archanioła
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Parafia Świętego Michała Archanioła
Parafia Świętego Michała Archanioła
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Świętego Michała Archanioła
Parafia Świętego Michała Archanioła
Ziemia52°11′56″N 21°01′30″E/52,198889 21,025000
Strona internetowa

Parafia Świętego Michała Archaniołaparafia rzymskokatolicka w Warszawie (dekanat mokotowski) istniejąca od 1917 roku. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Kościół parafialny znajduje się przy ulicy Puławskiej 95.

Historia parafii[edytuj | edytuj kod]

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny[edytuj | edytuj kod]

Inicjatorem budowy kościoła u zbiegu ulic Puławskiej i Dolnej był ówczesny proboszcz parafii św. Aleksandra, do której należała wówczas wieś Mokotów, Jakub Falkowski. Przewodniczącym komitetu budowy został Ksawery Pusłowski. Wraz z mieszkańcami Mokotowa, takimi jak Franciszek Szuster, Antoni Szuster, Wojciech Gerson, finansował on budowę świątyni na gruncie ofiarowanym przez Michała Radziwiłła. Akt erekcyjny oraz kamień węgielny zostały złożone i poświęcone 8 września 1853 roku. Świątynia projektu Ignacego Leopolda Essmanowskiego została wybudowana w trzy lata. Konsekracja kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny nastąpiła 8 września 1856 roku, dokonał jej arcybiskup Antoni Melchior Fijałkowski.

20 listopada 1917 roku parafia została erygowana dekretem arcybiskupa metropolity warszawskiego Aleksandra Kakowskiego. Pierwszym proboszczem został ks. Karol Bliziński. W marcu 1919 roku parafię odwiedził nuncjusz apostolski arcybiskup Achilles Ratti (późniejszy papież Pius XI). W latach 1924–1928 zbudowano dzwonnicę oraz dokonano prac modernizacyjnych i konserwacyjnych.

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny był pierwszym kościołem na Mokotowie[2].

Kościół, który przetrwał większość II wojny światowej z nieznacznymi uszkodzeniami, został doszczętnie zniszczony podczas powstania warszawskiego. Zachowała się jedynie dzwonnica, fronton, kaplica oraz nieznaczne elementy wyposażenia. W latach 1945–1959 istniał prowizoryczny budynek kościelny dobudowany do ocalałego frontonu.

Kościół św. Michała Archanioła[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1950 roku rozpoczęto budowę nowej świątyni dla parafii św. Michała Archanioła. Przewodniczącym komitetu budowy został Bolesław Piasecki, projektantem budynku był Władysław Pieńkowski a wystroju wnętrz Tadeusz Wojciechowski. W 1959 roku ukończono wschodnią część kościoła, która została poświęcona przez księdza Prymasa kardynała Stefana Wyszyńskiego 21 listopada 1959 roku. Budowę całego kościoła zakończono w 1966 roku, konsekracji dokonał 16 listopada tego samego roku również Stefan Wyszyński.

W 1991 roku rozpoczęto budowę nowej plebanii, która zakończyła się w 1997 roku.

W 2005 roku dokonano renowacji dzwonnicy i przywrócono jej oryginalny wygląd z czasów jej powstania.

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

  • W parafialnej księdze zgonów z 1941 roku znajduje się akt zgonu Edwarda Rydza-Śmigłego (pod przybranym nazwiskiem Adam Zawisza).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witamy ks. Jana Konarskiego!. W: Parafia rzymskokatolicka św. Michała Archanioła [on-line]. .parafiamichal.waw.pl. [dostęp 2015-08-27].
  2. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 424. ISBN 978-83-7821-118-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]