Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół parafialny
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Siedziba Sieniawa
Adres ul. Kościuszki 6
37-530 Sieniawa
Data powołania 1602
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Archidiecezja przemyska
Dekanat Sieniawa
Kościół Wniebowzięcia NMP
Proboszcz ks. Jan Grzywacz
Wspomnienie liturgiczne Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Ziemia50°10′35,399″N 22°36′30,124″E/50,176500 22,608368

Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie - parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Sieniawa. Erygowana w 1602. Jest prowadzona przez księży archidiecezjalnych. Mieści się przy ulicy Kościuszki.

Historia[edytuj]

Kościół parafialny Wniebowzięcia NMP w Sieniawie został zbudowany w latach 1719-1749, w stylu barokowym, według projektu G. Spazzia, pierwotnie dla zakonu dominikanów. Zajął miejsce dawnej, drewnianej świątyni, fundowanej przez Mikołaja Hieronima Sieniawskiego. Około 1754 do kościoła dobudowano klasztor dominikański.

W 1777 kościół spalił się. Do pożaru doszło na pogrzebie austriackiego żołnierza, gdy oddział wojskowy dał pożegnalną salwę, jeden z nabojów trafił w dach, od którego spłonęła cała świątynia.

Wkrótce kościół odbudowano. W 1778 austriacy skasowali klasztor, a zakonników przenieśli do Jarosławia. Świątynia zaczęła pełnić rolę parafialną.

Podczas I wojny światowej zniszczeniu uległy dach i wnętrze kościoła parafialnego. Remont zakończył się w 1923.

W 1952 wybudowany został ołtarz główny, a kilka lat później ołtarze boczne. Polichromia pochodzi z 1954, wykonał ją Stanisław Jakubczyk. W podziemiach świątyni mieści się rodowa krypta Czartoryskich.

Bibliografia[edytuj]