Paragoga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Paragoga - zjawisko polegające na wstawieniu w wygłosie wyrazu etymologicznie nieumotywowanej głoski lub sylaby[1]. Odwrotnością paragogi jest apokopa.

Zjawisko to - dość rzadkie w językach indoeuropejskich poza romańskimi - występuje na przykład w sardyńskim paraghulaza 'porównanie' z łacińskiego parabolas oraz sporadycznie w innych językach romańskich. Powszechne jest natomiast w wyrazach zapożyczonych do języków mających wymóg sylab otwartych lub inne ograniczenia fonotaktyczne wygłosu, np. holend. glas 'szklanka' > jap. garasu; holend. mes 'nóż' > jap. mesu 'skalpel'; ang. viking 'wiking' > jap. baikingu; ang. rack 'wieszak' > fiń. räkki; ros. bogát 'bogaty' > fiń. pohatta 'bogacz'; ros. prusák 'prusak (insekt)' > fiń. rusakka; arab. ‘araq 'pot; sok; woda destylowana' > gr. raki 'rodzaj wódki'.

Zobacz też[edytuj]


Przypisy

  1. Sorbet 2015.

Bibliografia[edytuj]

  • Pöckl W. / Rainer F.: Einführung in die romanische Sprachwissenschaft, Tübingen 1990, str. 59.
  • Sorbet, Piotr. 2015. "Próba klasyfikacji zmian paragogicznych w językach romańskich", [w:] Lipiński, Dawid. Witczak, Krzysztof Tomasz (red.): Badania diachroniczne w Polsce, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 13-23.