Paralizator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paralizator

Paralizator – broń elektryczna, która z założenia nie ma zabić przeciwnika. Wytwarza napięcie elektryczne rzędu 20 000 – 500 000 V, jednak o bardzo małym natężeniu. Poraża układ nerwowy napastnika, czyniąc go niezdolnym do dalszej walki. Wyróżniane są paralizatory tradycyjne (wymagające bezpośredniego kontaktu z ciałem przeciwnika), jak i te wystrzeliwujące elektrody (o zasięgu ok. 5 m) – np. taser.

Ustawa o broni i amunicji w art. 9 wymaga uzyskania pozwolenia na posiadanie przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. Art. 11 przewiduje wyjątek zwolnienia od obowiązku pozwolenia, gdy średnia wartość prądu w obwodzie nie przekracza 10 miliamperów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]