Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej
Logo parku
Logo parku
Położenie gminy: Janów, Sokółka, Knyszyn, Czarna Białostocka, Szudziałowo, Dobrzyniewo Kościelne, Wasilków, Supraśl, Krynki, Gródek, Michałowo
Data utworzenia 1988 r.
Powierzchnia 744,47 km²
Otulina 522,55 km²
Liczba rezerwatów 20
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej
Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej
53°13′59,8800″N 23°22′59,8800″E/53,233300 23,383300
Oficjalna strona
Siedziba dyrekcji Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej
Kwiat goździka pysznego
(Dianthus superbus)

Park Krajobrazowy Puszczy Knyszynskiej im. prof. Witolda Sławińskiegopark krajobrazowy znajdujący się na terenie województwa podlaskiego w gminach Janów, Sokółka, Knyszyn, Czarna Białostocka, Szudziałowo, Dobrzyniewo Kościelne, Wasilków, Supraśl, Krynki, Gródek, Michałowo.

Powierzchnia całkowita: 126702 ha (w tym otulina 52 255 ha)
Położenie geograficzne: 53°14′N 23°23′E

Celem powołania Parku była ochrona naturalnych zespołów leśnych, dolin rzecznych, licznie występujących obszarów źródliskowych oraz różnorodnych form polodowcowej, falistej rzeźby terenu, z morenowymi pagórkami i zagłębieniami wytopiskowymi.

Historia[edytuj]

Puszcza Knyszyńska, pozostając w cieniu niedalekiej Puszczy Białowieskiej, leżała przez długi czas na uboczu zainteresowań przyrodników. Pierwszy rezerwat przyrody o nazwie Budzisk i powierzchni zaledwie kilkunastu hektarów utworzono tu dopiero w 1970 r. Drugi, równie niewielki rezerwat o nazwie Karczmisko powstał dwa lata później. Cztery kolejne rezerwaty utworzono dopiero w 1987 r.[1]

Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej został powołany uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 24 maja 1988 r. Powierzchnia parku w chwili powołania wynosiła 73 094 ha, a jego strefy ochronnej 52 255 ha. W chwili powołania Park otrzymał imię prof. Witolda Sławińskiego i był największym parkiem krajobrazowym w kraju.

Krajobraz[edytuj]

Rzeźba terenu Parku została ukształtowana w czasie zlodowacenia środkowopolskiego. Jej cechą charakterystyczną jest mozaika form geomorfologicznych, którą tworzą ciągi moren czołowych, kemy, ozy, misy wytopiskowe i sandry. Występują nieliczne wydmy, powstałe w wyniku procesów eolicznych.[1] Wzniesienia Parku, w kilku miejscach przekraczające wysokość nawet 200 m n.p.m., poprzedzielane są obszarami równin, zabagnionymi nieckami i dolinami niedużych rzek. Przez środek obszaru szeroką doliną płynie rzeka Supraśl. W całej Puszczy Knyszyńskiej jest wiele torfowisk i obszarów podmokłych, tworzących się w dolinach rzek i strumieniach oraz w zagłębieniach bezodpływowych. Jeziora zachowały się w stanie szczątkowym i to jedynie na obszarach pogranicznych Puszczy na wschodzie i południowym wschodzie.

78% powierzchni Parku przypada na lasy, które w dużym stopniu zachowały charakter naturalny. Jest to las monumentalny zbliżony do południowej tajgi z dużą ilością starych i potężnych drzew. Dominują bory sosnowe i sosnowo-świerkowe. W północnej i południowej części Puszczy występują grądy, a wzdłuż dolin rzek i strumieni rosną łęgi jesionowo-olszowe i olsy.

Grunty orne zajmują 13% powierzchni Parku, łąki i pastwiska 7%, inne tereny (zabudowa, drogi, wody) 2%.[1]

Flora[edytuj]

W parku rosną 843 gatunki roślin naczyniowych, m.in.:

Fauna[edytuj]

Na terenie parku bytuje 153 gatunki ptaków i 5 gatunków gadów, m.in.:

Przypisy

  1. a b c Kołos Aleksander: Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej, w: "Przyroda Polska" nr 5 (389), maj 1989 r., s. 10-12;

Bibliografia[edytuj]

  1. Kołos Aleksander: Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej, w: "Przyroda Polska" nr 5 (389), maj 1989 r., s. 10-12;
  2. Walczak M., Bilińscy A. i W.: Parki krajobrazowe i rezerwaty, Wydawnictwo WIDEOGRAF II, Chorzów 2005.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]