Park Narodowy Betung Kerihun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park Narodowy Betung Kerihun
Taman Nasional Betung Kerihun
ilustracja
park narodowy
Państwo

 Indonezja

Położenie

Borneo Zachodnie

Siedziba

Putussibau

Data utworzenia

1995

Powierzchnia

8000 km²

Położenie na mapie Indonezji
Mapa konturowa Indonezji, u góry znajduje się punkt z opisem „Park Narodowy Betung Kerihun”
Ziemia1°13′N 113°21′E/1,216667 113,350000

Park Narodowy Betung Kerihun (indonez. Taman Nasional Betung Kerihun) – park narodowy w Borneo Zachodnim w Indonezji. Założony został 1995 roku i obejmuje 8 000 km² głównie górzystego terenu, porośniętego lasami deszczowymi. Stwierdzono tu występowanie ponad 1250 gatunków roślin i ponad 650 gatunków zwierząt kręgowych, w tym setek endemitów Borneo i około 150 gatunków zagrożonych. Rejon parku zamieszkują lokalne grupy Dajaków. Główne zagrożenia dla parku stanowi nielegalna wycinka lasów i kłusownictwo.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Park zajmuje powierzchnię 8 000 km² na terenie kecamatanów Embaloh Hulu, Embaloh Hilir i Putussibau w kabupatenie Kapuas Hulu w Borneo Zachodnim[1]. Położony jest przy granicy z malezyjskim Sarawakiem[2]. Obejmuje głównie tereny podgórskie i górskie o wysokości od 150 do blisko 2000 m n.p.m. Dominują formy o stromych stokach. Do ważniejszych szczytów należą Gunung Lawit, Gunung Kerihun i Gunung Dayang, wszystkie powyżej 1500 m n.p.m. Główne rzeki parku stanowią Embaloh, Sibau, Menjakan, Mendalam, Hulu Kapuas i Bungan[1]. Są one jedyną drogą jaką można się dostać do parku[2].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

W obrębie parku rozróżnia się 8 głównych ekosystemów: nizinne lasy dwuskrzydlcowe, lasy aluwialne, lasy bagienne, stare lasy wtórne, lasy dwuskrzydlcowe na wzgórzach, lasy wapienne, lasy podgórskie oraz lasy górskie[1][2].

Flora[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parku występuje co najmniej 1 254 gatunków roślin naczyniowych. Na terenach nizinnych i niższych położeniach górskich dominuje element azjatycki, podczas gdy wyżej położone lasy górskie tworzy główne astralazyjski element florystyczny. Wśród wykazanych z parku gatunków najliczniej reprezentowane są dwuskrzydlcowate (120 gatunków), wilczomleczowate (99 gatunków), storczykowate (97 gatunków) i mirtowate (66 gatunków). Liczba gatunków mszaków znanych z parku wynosi 135, z czego 65 należy do wątrobowców[1]. Około 75% znalezionych tu gatunków to endemity Borneo[3][2]. 67 gatunków zamieszkujących park roślin klasyfikowanych jest przez IUCN jako zagrożone[1].

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze parku stwierdzono dotąd występowanie 186 gatunków ryb, 59 gatunków płazów i 53 gatunków gadów[1]. Odnotowano około 300 gatunków ptaków, z których około 25% stanowią endemity Borneo[3][1]. Spośród 54 znalezionych tu gatunków ssaków, 8 stanowią naczelne: orangutan borneański, gibon borneański, Presbytis frontata, Presbytis rubicunda, makak lapunder, makak jawajski, lori kukang i wyrak sundajski. 81 gatunków zamieszkujących park zwierząt klasyfikowanych jest przez IUCN jako zagrożone[1].

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Autochtoniczna ludność parku i okolic składa się z 8 grup etnicznych Dajaków: Dayak Iban, Tamambaloh, Taman Sibau, Kantu, Kayan Mendalam, Bukat Mendalam, Bukat Metelunai i Punan Hovongan. Na terenie parku leżą dwie wioski: Nanga Bungan i Tanjung Lokang, a 6 innych przylega do jego granic: Sadap, Banua Martinus, Ulu Palin, Nanga Potan i Nanga Ovaat[3]. Miejscowa ludność żyje z polowań, zbieractwa i upraw w systemie żarowym, głównie ryżu[3][1], a w 2 wioskach na terenie parku także z wypłukiwania złota[3].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Obszar ten został objęty ochroną przez indonezyjskie Ministerstwo Rolnictwa jako rezerwat w 1982 roku. W 1992 zwiększono jego powierzchnię z 6 do 8 tysięcy km², a w 1995 roku uzyskał status parku narodowego. Jednostka zarządzająca parkiem została formalnie powołana przez Ministerstwo Leśnictwa w 1997 roku[3].

Głównymi zagrożeniami dla parku jest wylesianie wskutek nielegalnej wycinki oraz kłusownictwo. Według danych zgromadzonych przez WWF w 2002 roku na terenie parku wycięto nielegalnie około 31 000 drzew. Raporty wskazują, że kłusowanie na orangutany sięga na terenie Borneo Zachodniego i Środkowego, celem zaspokojenia rynków dużych miast indonezyjskich sięga około 10–15 osobników miesięcznie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Betung Kerihun National Park (Transborder Rainforest Heritage of Borneo). UNESCO, World Heritage Centre, 1992-2015. [dostęp 2015-09-27].
  2. a b c d Betung Kerihun National Park. [w:] National Parks in Kalimantan [on-line]. [dostęp 2015-09-27].
  3. a b c d e f g Betung Kerihun National Park, Indonesia. World Wide Fund For Nature, 2015. [dostęp 2015-09-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]