Park Narodowy Cilento, Vallo di Diano i Alburni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park Narodowy Cilento, Vallo di Diano i Alburni
Ilustracja
Park Narodowy Cilento, Vallo di Diano i Alburni
park narodowy
Państwo

 Włochy

Data utworzenia

6 grudnia 1991

Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, po prawej znajduje się punkt z opisem „Park Narodowy Cilento, Vallo di Diano i Alburni”
Ziemia40°18′N 15°24′E/40,300000 15,400000

Park Narodowy Cilento, Vallo di Diano i Alburni (wł. Parco Nazionale del Cilento, Vallo di Diano e Alburni)park narodowy utworzony 6 grudnia 1991, znajdujący się na południu Włoch w regionie Kampania na terenie prowincji Salerno. Zajmuje powierzchnię około 1810,5 km² i jest tym samym drugim co do wielkości parkiem narodowym Włoch po Parku Narodowym Pollino[1][2]. Symbolem parku jest roślina z gatunku Primula palinuri[3]. Na terenach parku znajdują się pozostałości po starożytnych greckich miastach Paestu i Velia oraz klasztor Kartuzów w Padula, obiekty te wraz z terenami parku zostały w 1998 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO[4][5].

Widok na Capo Palinuro na terenach parku
Primula palinuri

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Park leży na obszarach 80 gmin, rozciąga się od wybrzeży Morza Tyrreńskiego aż do podnóży Apeninów ze szczytami takimi jak Mt. Centaurino (1433 m n.p.m.) oraz wieloma jaskiniami w tym Grotte di Castelcivita. Na terenach parku leżą między innymi takie miejscowości jak Piaggine, Felitto, Palinuro czy Pisciotta.

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

W Parku znajduje się około 1800 różnych gatunków spontanicznej roślinności, wśród najbardziej znanych to Primula palinuri będąca jego symbolem. Kwiat ten występuje na podłożu wapiennych do wysokości około 200 m n.p.m.[3][6]

W lasach na terenie parku można natrafić na dęby, sosny alepskie, klony, lipy, wiązy, jesiony czy kasztany. Z pozostałych roślin można znaleźć takie jak szarańczyn strąkowy, jałowiec fenicki pankracjum nadmorskie, Limonium remotispiculum z rodzaju zatrwian czy Centaurea cineraria z rodzaju chaber[2][6].

W parku występuje wiele gatunków zwierząt, z ptaków warto wyróżnić takie jak: orzeł przedni, góropatwa skalna, jastrząb zwyczajny, sokół wędrowny, gadożer zwyczajny, raróg górski, wrończyk, dzięcioł czarny, kowalik zwyczajny, pluszcz zwyczajny czy gil.

Wśród lasów, traw i terenów podmokłych swoje schronienie ma wiele gatunków ssaków, gadów i płazów w tym m.in. żbik europejski, lis rudy, wydra, żołędnica europejska, nornica ruda, myszy (w tym mysz zaroślowa czy mysz leśna), jaszczurka murowa, jaszczurka zielona, ostajnica trójpalczasta, salamandra plamista czy salamandra okularowa[2][7].

Park Narodowy Cilento i Vallo di Diano oraz stanowiska archeologiczne Paestum i Velia oraz Certosa di Padula[8]
Cilento and Vallo di Diano National Park with the Archeological Sites of Paestum and Velia, and the Certosa di Padula[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
ilustracja
Państwo

 Włochy

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

III, IV

Numer ref.

842

Region[b]

Europa i Ameryka Północna

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

1998
na 22. sesji

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Parks.it | Parchi Nazionali in Italia. www.parks.it. [dostęp 2015-07-16].
  2. a b c Parco Nazionale del Cilento, Vallo di Diano e Alburni: The Protected Area. www.parks.it. [dostęp 2015-07-16].
  3. a b Admin00@CD: Il logo. www.cilentoediano.it. [dostęp 2015-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-16)].
  4. UNESCO: Cilento and Vallo di Diano National Park with the Archeological Sites of Paestum and Velia, and the Certosa di Padula – UNESCO World Heritage Centre. whc.unesco.org. [dostęp 2015-07-16].
  5. Parks.it | Italian Parks and Nature Reserves with sites of Unesco World Heritage. www.parks.it. [dostęp 2015-07-16].
  6. a b Admin00@CD: La Flora. cilentoediano.it. [dostęp 2015-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-16)].
  7. Admin00@CD: La fauna. www.cilentoediano.it. [dostęp 2015-07-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-16)].
  8. Włochy. Polski Komitet ds. UNESCO. [dostęp 2021-01-05].