Park Pobiedy (stacja metra w Moskwie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Park Pobiedy
Парк Победы
Ilustracja
Państwo  Rosja
Miasto wydzielone  Moskwa
Data otwarcia 6 maja 2003
Głębokość stacji 84[1] m
Moskwa Metro Line 3.svg
Arbatsko-Pokrowskaja
Poprzednia stacja Sławianskij Bulwar (Славянский бульвар)
Następna stacja Kijewskaja (Киевская)
Linia Kalininskaja
Kalininskaja
Poprzednia stacja Minskaja
(Минская)
Następna stacja Delowoj Centr
(Деловой центр)
Położenie na mapie Moskwy
Mapa lokalizacyjna Moskwy
Park Pobiedy
Park Pobiedy
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Park Pobiedy
Park Pobiedy
Ziemia55°44′10″N 37°31′00″E/55,736111 37,516667
Portal Portal Transport szynowy

Park Pobiedy (ros. Парк Победы - Park Zwycięstwa) – stacja moskiewskiego metra linii Arbacko-Pokrowskiej (kod 165). Nazwana od pobliskiego parku Zwycięstwa (Парк Победы). Przez 5 lat pełniła fukncję stacji końcowej linii. Jest to najgłębsza stacja w moskiewskim metrze. W przyszłości ma być tutaj możliwość przejścia na linię Solncewską. Wyjścia prowadzą na ulice Barklaja i Generała Jermołowa oraz do kompleksu Pokłonna Góra.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to najgłębsza stacja w moskiewskim metrze i trzecia najgłębsza na świecie (po stacji Arsenalna kijowskiego metra i po stacji Admiraltejskaja petersburskiego metra). Jej duża głębokość wynika z warunków hydrogeologicznych - została zbudowana pod warstwami wodonośnymi[2]. Na stację prowadzą najdłuższe schody ruchome w Europie, mające długość 126m i 740 stopni. Podróż nimi zabiera około 3 minut. Na stację składają się dwa perony (4 krawędzie) z czego tylko dwie obecnie są używane. Na północnym peronie wysiada się jadąc z centrum, a na południowym wsiada jadąc do centrum. Jest to jedyna stacja metra gdzie wysiada i wsiada się w różnych miejscach.

Konstrukcja i wystrój[edytuj | edytuj kod]

Jednopoziomowa stacja typu pylonowego z sześcioma komorami i dwoma peronami. Hale peronowe są zbudowane identycznie i wykończone marmurem. Jedna posiada białe kolumny i brązowe ściany nad torami, druga odwrotnie. Na końcach peronów znajdują się dwa duże panele przedstawiające wojnę ojczyźnianą 1812 roku (północny peron) i wielką wojnę ojczyźnianą (południowy peron). Podłogi wyłożono czarnym i szarym granitem. Tylko południowy peron posiada wyjście na powierzchnię, co zmuszna przyjezdnych do wcześniejszego przejścia na niego przez mały mostek na środku stacji. Koniec północnego zaślepiony ścianą wyłożoną szarym i czarnym marmurem ma być przerobiony na następne wyjście na powierzchnię.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]