Parobek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Parobek – stały lub sezonowy robotnik najemny pracujący na folwarku lub w gospodarstwie bogatego chłopa[1][2]; też: służący w karczmie[1] lub w majątku dworskim[1].

Etymologia obecna i historyczna[edytuj | edytuj kod]

Słowo powiązane ze współczesnym robota=ciężka praca, ale też stanowisko pracy[1] (zobacz też międzynarodowe słowo robot o tej samej etymologii słowiańskiej). Dawne słowniki podają, że w niektórych językach słowiańskich poroba=niewolnictwo.

Historia pojęcia[edytuj | edytuj kod]

Dawniej (XVII-XVIII w., według wstępnej analizy [3]: słowo zwykle oznaczało: niewykwalifikowanego robotnika, który mógł pracować np.:

  • w gospodarstwie na wsi (np.: "Iuz tez potrzebnieyszą ku Starosci rad bym odmięnił sarzą. To iest uczyc się aekonomiki przy dobrey iakiey Gospodyniey przy stawszy za parobka")[4],
  • rzadziej w kopalni (np.: "Parobków robiąc[ych] dojźrzeć mają p. stygar i starejsi, aby wedle miary słuszną doręba była, żeby j. k. mci i mistrzowi szkody przez złą dorębę nie było.")[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d "Słownik Języka Polskiego L-P", Tom 2., PWN, Warszawa, 1978-1993, nadzór: prof. dr Mieczysław Szymczak
  2. "Mały słownik języka polskiego", PWN, Warszawa, 1968-1995, nadzór: Elżbieta Sobol
  3. Na podstawie wersji nieostatecznej opracowania PAN.[potrzebny przypis])
  4. a b "Słownik języka polskiego XVII i 1. połowy XVIII wieku", PAN, Instytut języka polskiego