Partyzantka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Partyzant po lewej jest uzbrojony w pistolet maszynowy PPD-40, zaś jego towarzysz w karabin Mosin (z bagnetem) i niemiecki bagnet u pasa oraz dwa granaty RGD-33, wrzesień 1943 roku
Białoruscy partyzanci w pobliżu Połocka

Wojna partyzancka – jedna z najstarszych form walki zbrojnej, polegająca na działaniach nieregularnych przy poparciu ludności i skierowana przeciwko okupantowi (zaborcy), lub w czasie walki przeciw rodzimym niepopularnym rządom. Działania partyzantki to szybkie ataki nękające, przeprowadzane z ukrycia, z przygotowaniem zasadzek, czasami w kooperacji z armią regularną (własną bądź sprzymierzoną) i podporządkowane ogólnym celom strategicznym. Powodzenie wojny partyzanckiej zależy od poparcia przez szerokie kręgi społeczeństwa. W określonych warunkach partyzantka może przybierać formę wojny partyzanckiej (np. Hiszpania w latach 1807-1814, zaplecze frontu wschodniego w czasie II wojny światowej, wojny indochińskie).

W czasie II wojny światowej na ziemiach polskich działalność partyzancką prowadziło wiele organizacji podziemnych wśród których pod względem liczebności wymienić należy, Armię Krajową w sile około 350 000 ludzi[1], Bataliony Chłopskie w sile około 170 000 ludzi[2] oraz Narodowe Siły Zbrojne w sile około 75 000 ludzi[3] i Armię Ludową około 60 000 ludzi[4].

Po II wojnie światowej skuteczność walki partyzanckiej wykazał Wietnamczyk Võ Nguyên Giáp który prowadząc przez wiele lat działania partyzanckie przeciw wojskom japońskim, francuskim i amerykańskim doprowadził do uzyskania niepodległości przez Wietnam[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa Słownik historii Polski i świata. Katowice: Videograf II, 2001, s. 16
  2. Praca zbiorowa Słownik historii Polski i świata. Katowice: Videograf II, 2001, s. 25
  3. Praca zbiorowa Słownik historii Polski i świata. Katowice: Videograf II, 2001, s. 168
  4. Norman Davies Boże igrzysko. Historia Polski. Kraków: Znak, 1999, s. 926
  5. 100 największych dowódców wszech czasów 1998 ↓, s. 153,.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cezary Chlebowski: Reportaż z tamtych dni. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988. ISBN 83-03-00654-1.
  • Cezary Chlebowski: Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie. Warszawa: Cezary Chlebowski, 1993. ISBN 83-85021-07-8.
  • Marcin Kamler (red.): PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13506-9.
  • pod red. Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 103.
  • Michael Lee Lanning: 100 największych dowódców wszech czasów. Warszawa: 1998.