Pasmo Babiogórskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pasmo Babiogórskie
Babia Góra Range (view from N), Western Carpathian Mountains, Poland.jpg
Pasmo Babiogórskie widziane z północy.
Megaregion Region Karpacki
Prowincja Karpaty Zachodnie
Podprowincja Zewnętrzne Karpaty Zachodnie
Makroregion Beskidy Zachodnie
Mezoregion Beskid Żywiecki
Mikroregion(y) Pasmo Babiogórskie
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. śląskie
woj. małopolskie

Pasmo Babiogórskie (513.512) – pasmo górskie w Beskidach Zachodnich, część Beskidu Żywieckiego. Sąsiaduje z Beskidem Makowskim, Kotliną Rabczańską, Beskidem Orawsko-Podhalańskim, Działami Orawskimi, Beskidem Orawsko-Podhalańskim, Beskidem Orawsko-Żywieckim i Beskidami Orawskimi na Słowacji[1]. Najwyższym szczytem jest Babia Góra (1725 m).

Topografia[edytuj]

Pasmo Babiogórskie (oraz grupa Pilska) widoczne z Leskowca
Pasmo Babiogórskie, widok spod Magurki
Pasmo Babiogórskie, widok z Ćwilina
Masyw Babiej Góry
Granice

Według naukowo opracowanej przez Jerzego Kondrackiego regionalizacji Polski granice Pasma Babiogórskiego są następujące: od Jałowieckiej Przełęczy na granicy polsko-słowackiej potokiem Jaworzynka i Czatożanka, oraz rzeką Skawicą do jej ujścia do Skawy. Skawą w górę do ujścia Bystrzanki i dalej w górę Bystrzanką, Ciśniawą oraz południowo-wschodnimi i południowymi podnóżami Babiej Góry[1].

Przebieg pasma

Od Jałowieckiej Przełęczy grzbiet Pasma Babiogórskiego wznosi się na Małą Babią Górę (1517 m), następnie biegnie na przełęcz Bronę (1408 m) i najwyższy w całych Beskidach Zachodnich Diablak (1725 m). Granica państwa skręca na szczycie na południe, na Orawę, a grzbiet Babiej opada ku wschodowi, przez Gówniak (1617 m), Kępę (1521 m) i Sokolicę (1367 m), na przełęcz Lipnicką (1012 m). Dalej przechodzi w Pasmo Polic. Przebiega przez Syhlec (1143 m), Cyl Hali Śmietanowej (1298 m) i osiąga Policę (1369 m), z której na południe odbiega grzbiet Czyrńca (1318 m), przechodzący następnie w Pasmo Orawsko-Podhalańskie. Główny grzbiet opada na Złotą Grapę (1242 m) i Kucałową Przełęcz (1170 m), kulminuje w Okrąglicy (1239 m), a następnie, poprzez Urwanicę (1106 m), Naroże (1063 m), a także Cupel (887 m), obniża się do doliny Skawy.

Podział

Pasmo Jałowieckie (Przedbabiogórskie), często w przewodnikach i mapach zaliczane do Beskidu Żywieckiego, według regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego należy do Beskidu Makowskiego[1].

Opis pasma[edytuj]

Pasmo Babiogórskie ma długość około 23 km i szerokość około 8 km. ¾ jego powierzchni znajduje się na terenie Polski, ¼ na Słowacji. W stromych stokach północnych występują osuwiska, a w niektórych niszach osuwiskowych w plejstocenie istniały pola firnowe. Przyroda dobrze zachowana i niewiele tylko przekształcona w wyniku działalności człowieka. Pod względem atrakcyjności Pasmo Babiogórskie porównywać można z Tatrami i Sudetami. Po stronie polskiej utworzono Babiogórski Park Narodowy. Występuje charakterystyczny piętrowy układ roślinności. Występują 4 piętra; od regla dolnego, przez regiel górny i piętro kosodrzewiny po piętro alpejskie (na Diablaku)[1].

Najwyższe szczyty

Infrastruktura turystyczna[edytuj]

Baza noclegowa


Przypisy

  1. a b c d Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.

Bibliografia[edytuj]

  1. Piotr Krzywda: Grupa Babiej Góry, Policy i Jałowca. Przewodnik turystyczny. Warszawa: PTTK "Kraj", 2001.
  2. Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa turystyczna 1:75 000. Warszawa: PPWK SA.