Pastoralny Instytut Biblijny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czasopismo wydawane przez Pastoralny Instytut Biblijny
Wersja robocza pierwszego numeru czasopisma należącego do PBI „The Bible Standard and Herald of Christs Kingdom” – lipiec 1918.
Wersja robocza pierwszego numeru czasopisma należącego do PBI „The Bible Standard and Herald of Christs Kingdom” – lipiec 1918.

Pastoralny Instytut Biblijny (ang. Pastoral Bible Institute, PBI) – korporacja prawna powołana w 1918 roku w wyniku niezadowolenia części Badaczy Pisma Świętego z wyboru Josepha F. Rutherforda (1869–1942) na prezesa Towarzystwa Strażnica po śmierci Charlesa Taze Russella (1852–1916). PBI jest wydawcą czasopisma The Herald Of Christ's Kingdom należącego do Wolnych Badaczy Pisma Świętego.

Okoliczności powstania PBI[edytuj | edytuj kod]

Założyciel ruchu Badaczy Pisma Świętego i równocześnie prezes Towarzystwa Strażnica, C.T. Russell, zostawił testament spisany 29 czerwca 1907 roku, w którym wyraził nadzieję, że kierownictwo organizacją po jego śmierci obejmie grupa pięciu osób. Russell wskazał imiennie: Williama E. Page'a, Williama E. Van Amburgha, Henry'ego Claya Rockwella, Edwarda W. Brenneisena i Fredericka Homera Robinsona oraz gdyby z jakiś przyczyn nastąpił wakat: A.E. Burgessa, Roberta H. Hirsha, Isaaca F. Hoskinsa, George'a H. Fishera, Josepha F. Rutherforda i dr Johna Edgara (1862–1910)[1]. Po śmierci C.T. Russella, która nastąpiła 31 października 1916, zgodnie z jego życzeniem testament ten został wydrukowany w najbliższym wydaniu Strażnicy z 1 grudnia 1916 roku. Zarząd Towarzystwa Strażnica powołał Komitet Wykonawczy złożony z Alfreda I. Ritchiego, Williama E. Van Amburgha oraz Josepha F. Rutherforda, który sprawował nadzór nad działalnością Towarzystwa Strażnica do czasu wyboru nowego prezesa.

6 stycznia 1917 roku walne zgromadzenie akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica powołało Josepha F. Rutherforda na stanowisko nowego prezesa. Na początku 1917 roku J.F. Rutherford odwołał z Wielkiej Brytanii przebywającego tam od listopada 1916 roku Paula S.L. Johnsona, który miał zapoznać się z sytuacją w angielskim biurze zarządu International Bible Students Association (IBSA)[a] i zdać pisemną relację zarządowi Towarzystwa Strażnica. W trakcie tej wizyty w Wielkiej Brytanii Johnson przekroczył swoje uprawnienia próbując odwołać 2 spośród 3 członków zarządu IBSA, przedstawiał siebie jako następcę C.T. Russella oraz bezprawnie przejął kontrolę nad londyńskim kontem bankowym Towarzystwa Strażnica. P.S.L. Johnson nie chciał się podporządkować decyzji prezesa Towarzystwa Strażnica, sprawiał wrażenie niezastąpionego w Wielkiej Brytanii, wysyłał listy i depesze usprawiedliwiające swoje postępowanie i w rezultacie do Nowego Jorku powrócił dopiero w marcu 1917 roku. W kwietniu 1917 roku Johnson wdał się w spór z prezesem Towarzystwa Strażnica J.F. Rutherfordem. Próbował nakłonić Rutherforda by ponownie wysłał go do Londynu, na co jednak nie uzyskał zgody[2].

W tym sporze P.S.L. Johnson przeciągnął na swoją stronę czterech członków zarządu – Roberta H. Hirsha, Alfreda I. Ritchiego, Isaaca F. Hoskinsa i Jamesa D. Wrighta. Wybór Rutherforda oraz jego pierwsze decyzje spowodowały, że niezadowoleni członkowie zarządu podjęli nieudaną próbę przejęcia jego stanowiska. Na zebraniu statutowym, które zostało przeprowadzone w poszerzonym składzie czterech niezadowolonych członków zarządu próbowało przedstawić rezolucję dotyczącą poprawek statutu Towarzystwa Strażnica umożliwiających przekazanie uprawnień administracyjnych prezesa na ręce członków zarządu. Ponieważ propozycja ta była sprzeczna zarówno z porządkiem organizacyjnym obowiązującym na zebraniach statutowych za urzędowania C.T. Russella, jak również z wolą członków Towarzystwa Strażnica, jego prezes J.F. Rutherford nie umieścił tego wniosku w porządku obrad a plan przejęcia uprawnień prezesa przez zarząd został udaremniony.

17 lipca 1917 roku Joseph F. Rutherford rozpowszechnił w trakcie śniadania rodziny Betel w Brooklynie 736-stronicową publikację „The Finished Mystery”, wydaną pod redakcją Claytona J. Woodwortha i George'a H. Fishera[3][2]. Podobnie jak w czasach C.T. Russella, książka ta została wydana za zgodą prezydium zarządu, które stanowili prezes, wiceprezes i sekretarz-skarbnik. Wywołało to ostry sprzeciw czterech czołowych działaczy Badaczy Pisma Świętego, którzy oczekiwali, że decyzja o wydaniu książki powinna zapaść za zgodą zarządu w pełnym jego składzie. Publikacja ta z racji na silnie antywojenny wydźwięk przyczyniła się również do późniejszych prześladowań Badaczy Pisma Świętego i aresztowania ośmiu czołowych działaczy. W dniu wydania książki „The Finished Mystery” w trakcie śniadania członków rodziny Betel w Brookylnie doszło do jawnej manifestacji P.S.L. Johnsona oraz czterech niezadowolonych członków zarządu wymierzonej przeciw przywództwu J.F. Rutherforda nad Towarzystwem Strażnica[4].

Ponieważ czterej niezadowoleni członkowie zarządu zostali zamianowani bezpośrednio przez C.T. Russella lecz nie zostali wybrani przez głosowanie akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica więc zgodnie ze statutem Towarzystwa prawnie nie byli oni członkami zarządu. J.F. Rutherford zwrócił się z prośbą o opinię do wybitnego adwokata z Filadelfii, znawcy prawa o stowarzyszeniach. Po jej uzyskaniu Rutherford zwolnił ich ze stanowiska i w sierpniu 1917 roku z własnej woli opuścili oni Dom Betel w Brooklynie[5]. Czterem zwolnionym członkom zarządu Rutherford zaproponował działalność w charakterze pielgrzymów, którą to propozycję odrzucili. Na ich miejsce Rutherford wyznaczył czterech nowych członków zarządu: Alexandra H. Macmillana, W.E. Spilla, Johna A. Bohneta i George'a H. Fishera. Nominacja nowych członków zarządu została zatwierdzona na najbliższym zebraniu statutowym Towarzystwa Strażnica, które odbyło się 5 stycznia 1918 roku. Jeszcze przed kolejnym zebraniem statutowym, w listopadzie 1917 roku wybór Rutherforda na prezesa został potwierdzony w kolejnym głosowaniu. Doprowadziło to na początku 1918 roku do odłączenia się części Badaczy Pisma Świętego od Towarzystwa Strażnica[6].

Powstanie PBI[edytuj | edytuj kod]

Hotel Fort Pitt w Pittsburghu, w którym postanowiono utworzyć PBI oraz dokonano rozłamu w ruchu Badaczy Pisma Świętego.

5 stycznia 1918 roku na dorocznym walnym zebraniu odbyły się wybory zarządu Towarzystwa Strażnica, na których potwierdzono zwierzchnictwo J.F. Rutherforda nad Towarzystwem. Wieczorem tego samego dnia grupa niezadowolonych działaczy spotkała się na nieformalnym zebraniu w jednym z salonów hotelu Fort Pitt w Pittsburghu. Spotkanie to przeciągnęło się również na dzień kolejny. Wtedy też powołano siedmioosobowy komitet, w skład którego weszli James D. Wright, Ingram I. Margeson, Francis H. McGee, Raymond Grant Jolly, Paul S.L. Johnson, Isaac F. Hoskins oraz Robert H. Hirsh. Komitet ten, nazwany „Komitetem siedmiu”, postawił sobie za cel organizowanie zborów będących w opozycji do Towarzystwa Strażnica oraz poczynienie przygotowań do wydania nowego czasopisma pod nazwą „The Bible Standard and Herald of Christs Kingdom” (Sztandar Biblijny i Zwiastun Chrystusowego Królestwa)[7]. 26 marca 1918 roku opozycjoniści obchodzili Pamiątkę śmierci Chrystusa już poza zborami związanymi z Towarzystwem Strażnica.

1 marca 1918 roku członkowie Komitetu założycielskiego rozesłali do pewnej liczby zborów Badaczy Pisma Świętego list zapowiadający rozpoczęcie pracy pielgrzymskiej niezależnej od Towarzystwa Strażnica oraz wydawanie niezależnego czasopisma[7]. W ciągu kilku następnych miesięcy doszło między członkami Komitetu do licznych sporów na tle organizacyjnym. Postanowiono utworzyć nową korporację Pastoralny Instytut Biblijny (PBI), której statut mieli opracować R.G. Jolly i F.H. McGee. Jednak w wyniku wewnętrznych poróżnień pozostali członkowie komitetu rozpoczęli starania o usunięcie z jego składu R.G. Jolly'ego, P.S.L. Johnsona i R.H. Hirsha.

Podział grupy dokonał się na pierwszej konwencji zorganizowanej przez PBI w dniach od 26 do 29 lipca 1918 w Asbury Park (New Jersey) gdy do komitetu wybrano Jamesa D. Wrighta, Ingrama I. Margesona, P.L. Greinera, Francisa H. McGee, Henry'ego C. Rockwella, E.J. Pritcharda oraz Isaaca F. Hoskinsa[8]. Ostateczny rozpad pierwszej grupy nastąpił 5 sierpnia 1918 roku. 12 sierpnia Johnson, Jolly i Hirsh, postanowili działać wspólnie co doprowadziło do powstania ruchu Laymen's Home Missionary Movement (LHMM).

W dniach 8–10 listopada 1918 roku zorganizowano konwencję w Providence, Rhode Island, w której uczestniczyło około 200–300 osób. Rozwiązano wówczas „Komitet siedmiu” oraz utworzono Pastoralny Instytut Biblijny, który pod przewodnictwem F.H. McGee utworzył zbory Wolnych Badaczy Pisma Świętego[9][10]. W krótkim czasie PBI podzielił się na kilka dalszych niezależnych od siebie grup.

W grudniu 1918 roku ukazał się pierwszy numer czasopisma Pastoralnego Instytutu Biblijnego nazwanego ostatecznie skróconą nazwą The Herald Of Christ's Kingdom. Ten pierwszy numer przedłożono zarządowi PBI 18 lipca 1918 roku[b]. Jego komitet redakcyjny stanowili I.F. Hoskins, R.E. Streeter, I.I. Margeson, H.C. Rockwell i dr S.N. Wiley. Do czerwca 1961 roku czasopismo to ukazywało się jako miesięcznik, od numeru z lipca/sierpnia 1961 ukazuje się jako dwumiesięcznik. Biura PBI znajdowały się w Brooklynie przy Fulton Street 262[11]. W Polsce publikacje Pastoralnego Instytutu Biblijnego wydaje wydawnictwo Na Straży[12].

Uwagi

  1. International Bible Students Association (IBSA, „Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego”) było korporacją prawną zarejestrowaną 30 czerwca 1914 w Londynie, która reprezentowała europejskich Badaczy Pisma Świętego.
  2. W 1951 roku Laymen's Home Missionary Movement nazwą Sztandar Biblijny nazwał pismo ukazujące się pod pierwotną nazwą The Herald of the Epiphany.

Przypisy

  1. Testament Pastora Russella. pastor-russell.pl. [dostęp 2015-06-16].
  2. 2,0 2,1 „Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki.”, wyd. Towarzystwo Strażnica, Nadarzyn, str. 42,
  3. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, 1995, s. 67. ISBN 83-903551-0-8.
  4. Świadkowie Jehowy — historia żywej wiary, część 1: Z ciemności ku światłu. www.jw.org. [dostęp 2015-06-25].
  5. „Oto ja jestem z wami przez wszystkie dni”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIV, s. 12, akapit 8, 15 lipca 2013. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  6. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, 1995, s. 64, 65. ISBN 83-903551-0-8.
  7. 7,0 7,1 Teraźniejsza Prawda, 1999, str. 82, 83.
  8. A Holy Convocation at Providence, R. I.. „The Herald of Christ's Kingdom”. I, 1 grudnia 1918. Pastoral Bible Institute (ang.). 
  9. Paweł Samuel Leon Johnson
  10. Bible Students History. In the Beginning (ang.). zionstower.com. [dostęp 2015-08-05].
  11. Bible Students History. In the Beginning (ang.). zionstower.com. [dostęp 2015-07-05].
  12. Na Straży

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]