Pastoralny Instytut Biblijny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czasopismo wydawane przez Pastoralny Instytut Biblijny
Wersja robocza pierwszego numeru czasopisma należącego do PBI „The Bible Standard and Herald of Christ’s Kingdom” – lipiec 1918.
Wersja ostateczna pierwszego numeru czasopisma należącego do PBI „Herald of Christ’s Kingdom” – grudzień 1918.

Pastoralny Instytut Biblijny (ang. Pastoral Bible Institute, PBI) – korporacja prawna powołana w 1918 roku w wyniku niezadowolenia części Badaczy Pisma Świętego z wyboru Josepha F. Rutherforda (1869–1942) na stanowisko prezesa Towarzystwa Strażnica po śmierci Charlesa Taze Russella (1852–1916). PBI jest wydawcą czasopisma „The Herald Of Christ’s Kingdom” należącego do Wolnych Badaczy Pisma Świętego.

Okoliczności powstania PBI[edytuj]

Założyciel ruchu Badaczy Pisma Świętego i równocześnie prezes Towarzystwa Strażnica, C.T. Russell, zostawił testament spisany 29 czerwca 1907 roku, w którym wyraził nadzieję, że nadzór nad wydawanym przez niego czasopismem „Strażnica Syjońska” po jego śmierci obejmie grupa pięciu osób. Russell wskazał imiennie: Williama E. Page’a, Williama E. Van Amburgha, Henry’ego Claya Rockwella, Edwarda W. Brenneisena i Fredericka Homera Robisona oraz gdyby z jakiś przyczyn nastąpił wakat: A.E. Burgessa, Roberta H. Hirsha, Isaaca F. Hoskinsa, George’a H. Fishera, Josepha F. Rutherforda i dr Johna Edgara (1862–1910)[1]. Po śmierci C.T. Russella, która nastąpiła 31 października 1916, zgodnie z jego życzeniem testament ten został wydrukowany w najbliższym wydaniu „Strażnicy” z 1 grudnia 1916 roku. Zarząd Towarzystwa Strażnica powołał Komitet Wykonawczy złożony z Alfreda I. Ritchiego – przewodniczący, Williama E. Van Amburgha – sekretarz oraz Josepha F. Rutherforda – zastępca przewodniczącego, który sprawował nadzór nad działalnością Towarzystwa Strażnica do czasu wyboru nowego prezesa[a]. Jedną z decyzji Komitetu Wykonawczego było powierzenie w listopadzie 1916 roku opracowania siódmego tomu Wykładów Pisma Świętego Claytonowi J. Woodworthowi i George’owi H. Fisherowi.

6 stycznia 1917 roku walne zgromadzenie akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica powołało Josepha F. Rutherforda na stanowisko nowego prezesa, Andrew N. Pierson został wiceprezesem, a William E. Van Amburgh sekretarzem-skarbnikiem. Rozwiązano też Komitet Wykonawczy. Na początku 1917 roku J.F. Rutherford odwołał z Wielkiej Brytanii przebywającego tam od listopada 1916 roku Paula S.L. Johnsona, który miał zapoznać się z sytuacją w angielskim biurze zarządu International Bible Students Association (IBSA)[b] i zdać pisemną relację zarządowi Towarzystwa Strażnica. W trakcie tej wizyty w Wielkiej Brytanii Johnson przekroczył swoje uprawnienia, próbując odwołać 2 spośród 3 członków zarządu IBSA (Henry’ego J. Shearna i Williama Crawforda, którzy mu się sprzeciwiali). W przemówieniach Johnson przedstawiał siebie jako następcę C.T. Russella oraz wykorzystując niezgodnie z przeznaczeniem dokumenty, w które przed wyjazdem wyposażył go Komitet Wykonawczy, bezprawnie przejął kontrolę nad londyńskim kontem bankowym Towarzystwa Strażnica. Nadzorca oddziału londyńskiego, Jesse Hemery, zwrócił się do J.F. Rutherforda z prośbą o reakcję. W rezultacie Rutherford wyznaczył kilkuosobowy komitet londyńskich Badaczy nie należących do zarządu, który po zapoznaniu się z faktami zalecił odwołanie Johnsona[2].

P.S.L. Johnson nie chciał się podporządkować decyzji prezesa Towarzystwa Strażnica, sprawiał wrażenie niezastąpionego w Wielkiej Brytanii, wysyłał listy i depesze usprawiedliwiające swoje postępowanie i w rezultacie do Nowego Jorku powrócił dopiero w marcu 1917 roku. W kwietniu 1917 roku Johnson wdał się w spór z prezesem Towarzystwa Strażnica J.F. Rutherfordem. Wielokrotnie próbował nakłonić Rutherforda, by ponownie wysłał go do Londynu, na co jednak nie uzyskał zgody[3][4]. W tym sporze P.S.L. Johnson próbował wpłynąć na członków zarządu, przeciągając na swoją stronę czterech z nich – Roberta H. Hirsha (29 marca 1917 zastąpił w zarządzie Henry’ego C. Rockwella), Alfreda I. Ritchiego, Isaaca F. Hoskinsa i Jamesa D. Wrighta. Wybór Rutherforda na stanowisko prezesa oraz jego sposób zarządzania spowodował, że niezadowoleni członkowie zarządu podjęli nieudaną próbę przejęcia jego stanowiska. Na statutowym zebraniu zarządu, które zostało przeprowadzone 20 czerwca 1917 roku w poszerzonym składzie, czterech niezadowolonych członków zarządu próbowało przedstawić rezolucję dotyczącą poprawek statutu Towarzystwa Strażnica umożliwiających przekazanie uprawnień administracyjnych prezesa na ręce członków zarządu. Ponieważ propozycja ta była sprzeczna zarówno z porządkiem organizacyjnym obowiązującym za urzędowania C.T. Russella, jak również z wolą członków Towarzystwa Strażnica, jego prezes J.F. Rutherford nie umieścił tego wniosku w porządku obrad, a plan przejęcia uprawnień prezesa przez zarząd został udaremniony.

17 lipca 1917 roku Joseph F. Rutherford rozpowszechnił w trakcie śniadania rodziny Betel w Brooklynie 736-stronicową publikację „The Finished Mystery” („Dokonana tajemnica”), wydaną pod redakcją Claytona J. Woodwortha i George’a H. Fishera[5][3]. Podobnie jak w czasach C.T. Russella, książka ta została wydana za zgodą prezydium zarządu, które stanowili prezes, wiceprezes i sekretarz-skarbnik. Wywołało to ostry sprzeciw czterech czołowych działaczy Badaczy Pisma Świętego, którzy oczekiwali, że decyzja o wydaniu książki powinna zapaść za zgodą zarządu w pełnym jego składzie. Publikacja ta z racji na silnie antywojenny wydźwięk przyczyniła się również do późniejszych prześladowań Badaczy Pisma Świętego i aresztowania ośmiu czołowych działaczy. W dniu wydania książki „The Finished Mystery”, w trakcie śniadania członków rodziny Betel w Brookylnie doszło do jawnej manifestacji P.S.L. Johnsona, Francisa H. McGee oraz czterech niezadowolonych członków zarządu wymierzonej przeciw przywództwu J.F. Rutherforda nad Towarzystwem Strażnica[6].

Ponieważ podważanie przez oponentów pozycji J.F. Rutherforda jako prezesa Towarzystwa Strażnica mogło sparaliżować pracę wykonywaną w domu Betel, Rutherford pozbawił Johnsona przywilejów pielgrzymskich i nakazał mu opuścić Dom Biblijny. Natomiast czterej niezadowoleni członkowie zarządu, którzy zostali zamianowani bezpośrednio przez C.T. Russella, lecz nie zostali wybrani przez głosowanie akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica, zgodnie ze statutem Towarzystwa prawnie nie byli członkami zarządu[c]. J.F. Rutherford zwrócił się w tej sprawie z prośbą o opinię do wybitnego prawnika z Filadelfii, znawcy prawa o stowarzyszeniach. Po uzyskaniu odpowiedzi na piśmie Rutherford zwolnił ich ze stanowiska i w sierpniu 1917 roku z własnej woli opuścili oni Dom Betel w Brooklynie[7]. Czterem zwolnionym członkom zarządu Rutherford zaproponował działalność w charakterze pielgrzymów, którą to propozycję odrzucili. Na ich miejsce Rutherford wyznaczył czterech nowych członków zarządu: Alexandra H. Macmillana, W.E. Spilla, Johna A. Bohneta i George’a H. Fishera. Nominacja nowych członków zarządu została zatwierdzona na najbliższym zebraniu statutowym Towarzystwa Strażnica, które odbyło się 5 stycznia 1918 roku.

Jeszcze przed kolejnym zebraniem statutowym, w angielskim wydaniu Strażnicy z 1 listopada 1917 roku zaproponowano przeprowadzenie w każdym zborze referendum dotyczącego składu zarządu Towarzystwa oraz obsady stanowiska prezesa, wiceprezesa i sekretarza-skarbnika. Do 15 grudnia swoje głosy nadesłało 813 zborów ze Stanów Zjednoczonych. Na 11 421 biorących udział w referendum 10 869 osób opowiedziało się za sprawowaniem funkcji prezesa Towarzystwa Strażnica przez J.F. Rutherforda[d]. Ostatecznie ponowny wybór J.F. Rutherforda na stanowisko prezesa oraz nieprzejednane stanowisko jego oponentów doprowadziły na początku 1918 roku do odłączenia się części Badaczy Pisma Świętego od Towarzystwa Strażnica[8][e].

Powstanie PBI[edytuj]

Hotel Fort Pitt w Pittsburghu, w którym postanowiono utworzyć PBI oraz dokonano rozłamu w ruchu Badaczy Pisma Świętego.

5 stycznia 1918 roku na dorocznym walnym zebraniu członków Towarzystwa Strażnica odbyły się wybory zarządu, na których potwierdzono zwierzchnictwo J.F. Rutherforda nad Towarzystwem. Najpierw wybrano siedmioosobowy zarząd, w którym według liczby otrzymanych głosów znaleźli się: J.F. Rutherford, A.H. Macmillan, W.E. Van Amburgh, W.E. Spill, J.A. Bohnet, C.H. Anderson i G.H. Fisher, a następnie przez aklamację prawomocnie powołano Josepha F. Rutherforda na stanowisko prezesa, Charlesa H. Andersona jako wiceprezesa, a Williama E. Van Amburgha jako sekretarza-skarbnika. Na szesnastu kandydatów ośmiu należało do grona oponentów J.F. Rutherforda. Nikt z nich nie otrzymał wystarczającej liczby głosów członków Towarzystwa Strażnica, by dostać się do siedmioosobowego zarządu[f][g][9].

Po przegranych wyborach, wieczorem tego samego dnia grupa około 50–60 niezadowolonych działaczy spotkała się na nieformalnym zebraniu w jednym z salonów hotelu Fort Pitt w Pittsburghu. Spotkanie to przeciągnęło się również na dzień kolejny. Wtedy też powołano siedmioosobowy komitet, w skład którego weszli James D. Wright, Ingram I. Margeson, Francis H. McGee, Raymond Grant Jolly, Paul S.L. Johnson, Isaac F. Hoskins oraz Robert H. Hirsh. Komitet ten, nazwany „Komitetem siedmiu”, postawił sobie za cel organizowanie zborów będących w opozycji do Towarzystwa Strażnica oraz poczynienie przygotowań do wydania nowego czasopisma pod nazwą „The Bible Standard and Herald of Christs Kingdom” (Sztandar Biblijny i Zwiastun Chrystusowego Królestwa)[10]. 26 marca 1918 roku opozycjoniści obchodzili Pamiątkę śmierci Chrystusa już poza zborami związanymi z Towarzystwem Strażnica.

1 marca 1918 roku członkowie Komitetu założycielskiego rozesłali do pewnej liczby zborów Badaczy Pisma Świętego list zapowiadający rozpoczęcie pracy pielgrzymskiej niezależnej od Towarzystwa Strażnica oraz wydawanie niezależnego czasopisma[10]. W ciągu kilku następnych miesięcy doszło między członkami Komitetu do licznych sporów na tle organizacyjnym. Postanowiono utworzyć nową korporację Pastoralny Instytut Biblijny (PBI), której statut mieli opracować R.G. Jolly i F.H. McGee. Jednak w wyniku wewnętrznych poróżnień pozostali członkowie komitetu rozpoczęli starania o usunięcie z jego składu R.G. Jolly’ego, P.S.L. Johnsona i R.H. Hirsha.

Podział grupy dokonał się na pierwszej konwencji zorganizowanej przez PBI w dniach od 26 do 29 lipca 1918 w Asbury Park (New Jersey), gdy do komitetu wybrano Jamesa D. Wrighta, Ingrama I. Margesona, P.L. Greinera, Francisa H. McGee, Henry’ego C. Rockwella, E.J. Pritcharda oraz Isaaca F. Hoskinsa[11]. Ostateczny rozpad pierwszej grupy nastąpił 5 sierpnia 1918 roku. 12 sierpnia Johnson, Jolly i Hirsh postanowili działać wspólnie, co doprowadziło do powstania ruchu Laymen’s Home Missionary Movement (LHMM).

W dniach 8–10 listopada 1918 roku zorganizowano konwencję w Providence (Rhode Island), w której uczestniczyło około 200–300 osób. Rozwiązano wówczas „Komitet siedmiu” oraz utworzono Pastoralny Instytut Biblijny, który pod przewodnictwem F.H. McGee utworzył zbory Wolnych Badaczy Pisma Świętego[12][13]. W krótkim czasie PBI podzielił się na kilka dalszych, niezależnych od siebie grup, które z czasem zaczęły zanikać. Na podstawie porównania sprawozdań z Pamiątki śmierci Chrystusa z 5 kwietnia 1917 i 13 kwietnia 1919 ocenia się, że zbory związane z Towarzystwem Strażnica opuściło mniej niż 4000 osób[h][3].

W grudniu 1918 roku ukazał się pierwszy numer czasopisma Pastoralnego Instytutu Biblijnego, nazwanego ostatecznie skróconą nazwą „The Herald Of Christ’s Kingdom”. Ten pierwszy numer przedłożono zarządowi PBI 18 lipca 1918 roku[i]. Jego komitet redakcyjny stanowili: Isaac F. Hoskins, Randolph Elwood Streeter, Ingram I. Margeson, Henry C. Rockwell i dr Samuel Nelson Wiley. Nakład czasopisma wynosił około 3000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie oraz około 1000 w innych krajach[14]. Do czerwca 1961 roku czasopismo to ukazywało się jako miesięcznik, od numeru z lipca/sierpnia 1961 ukazuje się jako dwumiesięcznik. Biura PBI znajdowały się w Brooklynie przy Fulton Street 262[13]. W Polsce publikacje Pastoralnego Instytutu Biblijnego wydaje wydawnictwo Na Straży[15].

Późniejsze lata[edytuj]

W latach 30. XX wieku niektórzy prominentni działacze PBI pod wpływem pism Ernesta C. Henningesa i Matthew Lindsaya McPhaila, którzy w roku 1909 wdali się w spór doktrynalny z Charlesem T. Russellem i odłączyli się od Towarzystwa Strażnica, zaczęli zaprzeczać niewidzialnej obecności Jezusa i innym ważnym wierzeniom Badaczy Pisma Świętego. W roku 1936 dyrektor PBI, Isaac F. Hoskins (zm. 1957), a wraz z nim inni, wycofał się z działalności w Pastoralnym Instytucie Biblijnym i zaczął publikować czasopismo „The Watchers of the Morning”, które ukazywało się do czerwca 1957 roku[13].

Biura PBI przeniesiono do Pacific Palisades w stanie Kalifornia. Od stycznia 2004 roku dwumiesięcznik „The Herald Of Christ’s Kingdom” zaczęto wydawać w języku polskim pod nazwą „The Herald Zwiastun Królestwa Chrystusowego”. W tym czasie członkami komitetu redakcyjnego angielskiego wydania czasopisma byli: Michael Brann, Carl Hagensick, Homer Montague, Michael Nekora oraz David Rice[16].

Uwagi

  1. W październiku 1916 roku w zarządzie Towarzystwa Strażnica zasiadali: C.T. Russell – prezes, A.I. Ritchie – wiceprezes, W.E. Van Amburgh – sekretarz-skarbnik oraz członkowie: J.D. Wright, I.F. Hoskins, H.C. Rockwell i J.F. Rutherford. Dwa dni po śmierci C.T. Russella na brakujące miejsce członkiem zarządu został wybrany A.N. Pierson.
  2. International Bible Students Association (IBSA, „Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego”) było korporacją prawną zarejestrowaną 30 czerwca 1914 w Londynie, która reprezentowała europejskich Badaczy Pisma Świętego. Podlegało ono pod Towarzystwo Strażnica. W zarządzie IBSA zasiadali: Charles T. Russell – prezes, Jesse Hemery – wiceprezes, Henry J. Shearn – sekretarz i William Crawford – skarbnik.
  3. Spośród siedmiu członków zarządu 6 stycznia 1917 roku podczas dwudniowego walnego zgromadzenia akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica wybrano jedynie trzech członków zarządu: Joseph F. Rutherford został powołany na stanowisko prezesa, Andrew N. Pierson został wiceprezesem, a William E. Van Amburgh sekretarzem-skarbnikiem. Natomiast w kwestii pozostałych stanowisk nie przeprowadzono głosowania. Niejako automatycznie zajęli je pozostali członkowie zarządu: Henry C. Rockwell, Alfred I. Ritchi, Isaac F. Hoskins i James D. Wright.
  4. Kolejne głosy poparcia na objęcie stanowiska prezesa zebrali: M. Sturgeon – 376; A.N. Pierson – 49; C.J. Woodworth – 28; P.S.L. Johnson – 20; R.J. Martin – 17; W.E. Van Amburgh – 14; A.I. Ritchie – 10. Poza tymi głosami 38 rozdzieliło się pomiędzy innych kandydatów. W.E. Van Amburgh otrzymał 10 700 głosów poparcia na objęcie stanowiska sekretarza-skarbnika, a A.N. Pierson 5722 głosy na stanowisko wiceprezesa. Ogółem w ankiecie uwzględniono 108 nazwisk.
  5. W 1918 roku do Komitetu Redakcyjnego Strażnicy należeli: J.F. Rutherford, W.E. Van Amburgh, G.H. Fisher, F.H. Robison i W.E. Page – wszyscy byli wymienieni w testamencie C.T. Russella.
  6. W głosowaniu członków Towarzystwa kolejne miejsca pod względem liczby otrzymanych głosów zajęli: 8. – A.N. Pierson; 9. – M. Sturgeon; 10. – R.H. Hirsh; 11. – I.F. Hoskins; 12. – A.I. Ritchie; 13. – J.D. Wright; 14. – H.C. Rockwell; 15. – P.S.L. Johnson i 16. – W.J. Hollister.
  7. 4 stycznia 1919 roku, podczas dorocznego walnego zebrania akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica mimo pobytu 8 czołowych działaczy w zakładzie karnym w związku z niesłusznymi oskarżeniami o szpiegostwo ponownie wybrano Josepha F. Rutherforda na stanowisko prezesa. Ponadto Charles A. Wise został wiceprezesem, William E. Van Amburgh sekretarzem-skarbnikiem, a członkami zarządu: Richard H. Barber, W.E. Spill, W.F. Hudgings i Charles H. Anderson. Ponownie w zarządzie nie znalazł się nikt z opozycjonistów mimo obecności kilku z nich na walnym zebraniu.
  8. W 1918 roku sprawozdania z Pamiątki były niekompletne zarówno z przyczyny podziału w zborach, jak też nagonki na Badaczy Pisma Świętego i aresztowania 8 czołowych działaczy w związku z wydaniem książki „The Finished Mystery”.
  9. W 1951 roku „Laymen’s Home Missionary Movement” nazwą „The Bible Standard and Herald of Christs Kingdom” nazwał swoje pismo ukazujące się pod pierwotnym tytułem „The Herald of the Epiphany”.

Przypisy

  1. Testament Pastora Russella. pastor-russell.pl. [dostęp 2015-06-16].
  2. Tony Wills: A People for His Name: A History of Jehovah's Witnesses and an Evaluation. 1967, s. 93, 94. ISBN 978-1-4303-0100-4. (ang.)
  3. a b c „Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki.”, wyd. Towarzystwo Strażnica, Nadarzyn, str. 42,
  4. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 2017. Towarzystwo Strażnica, 2017, s. 172–176.
  5. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, 1995, s. 67. ISBN 83-903551-0-8.
  6. Świadkowie Jehowy — historia żywej wiary, część 1: Z ciemności ku światłu. www.jw.org. [dostęp 2015-06-25].
  7. „Oto ja jestem z wami przez wszystkie dni”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIV, s. 12, akapit 8, 15 lipca 2013. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  8. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe, 1995, s. 64, 65. ISBN 83-903551-0-8.
  9. Alan Rogerson: Millions Now Living Will Never Die. Essex: The Anchor Press Ltd., 1969, s. 38, 39.
  10. a b Teraźniejsza Prawda, 1999, str. 82, 83.
  11. A Holy Convocation at Providence, R. I.. „The Herald of Christ’s Kingdom”. I, 1 grudnia 1918. Pastoral Bible Institute (ang.). 
  12. Paweł Samuel Leon Johnson
  13. a b c Bible Students History. In the Beginning (ang.). zionstower.com. [dostęp 2015-08-05].
  14. George D. Chryssides: The A to Z of Jehovah's Witnesses. Lanham, Toronto, Plymouth: The Scarecrow Press, Inc., 2009, s. 106. ISBN 978-0-8108-6891-5. (ang.)
  15. Na Straży
  16. Komitet Redakcyjny. „The Herald Zwiastun Królestwa Chrystusowego”, s. 2, styczeń/luty 2004. Pastoral Bible Institute. 

Linki zewnętrzne[edytuj]