Patrick Chan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Patrick Chan
Chan na podium mistrzostw Kanady w 2017 r.
Chan na podium mistrzostw Kanady w 2017 r.
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1990
Ottawa, Ontario, Kanada
Wzrost 171 cm
Konkurencja Jazda indywidualna
Trener Ravi Walia, Oleg Epstein, Marina Zujewa, Johnny Johns, Kathy Johnson, Christy Krall, Eddie Shipstad, Don Laws, Ellen Burka, Shin Amano, Osborne Colson, Mei Yang
Klub The Granite Club
Zakończenie kariery 16 kwietnia 2018
Rekordy życiowe ISU
Nota łączna 295,27
Trophée Éric Bompard 2013
Program krótki 102,13
Mistrzostwa Świata 2017
Program dowolny 203,99
M. Czterech Kontynentów 2016
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Pjongczang 2018 drużynowo
Srebro
Soczi 2014 drużynowo
Srebro
Soczi 2014 soliści
Mistrzostwa świata
Złoto
Moskwa 2011 soliści
Złoto
Nicea 2012 soliści
Złoto
London 2013 soliści
Srebro
Los Angeles 2009 soliści
Srebro
Turyn 2010 soliści
Mistrzostwa czterech kontynentów
Złoto
Vancouver 2009 soliści
Złoto
Colorado Springs 2012 soliści
Złoto
Tajpej 2016 soliści
Finał Grand Prix
Złoto
Pekin 2011 soliści
Złoto
Quebec 2012 soliści
Srebro
Fukuoka 2014 soliści
Brąz
Soczi 2013 soliści
World Team Tropy
Srebro
Tokio 2009 drużynowo
Srebro
Tokio 2013 drużynowo
Brąz
Tokio 2012 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro
Oberstdorf 2007 soliści
Strona internetowa

Patrick Lewis Wai-Kuan Chan (ur. 31 grudnia 1990 roku w Ottawie w prowincji Kanady Ontario) – kanadyjski łyżwiarz figurowy, startujący jako solista. Jest mistrzem olimpijskim z Pjongczangu (2018, drużynowo), dwukrotnym wicemistrzem olimpijskim z Soczi (indywidualnie i drużynowo), trzykrotnym mistrzem świata (2011–2013), trzykrotnym mistrzem czterech kontynentów (2009, 2012, 2016), dwukrotnym zwycięzcą finału Grand Prix (2011, 2012) oraz dziesięciokrotnym mistrzem Kanady. Zakończył karierę 16 kwietnia 2018 r.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Patrick Chan jest jedynym dzieckiem Lewisa i Karen Chan, imigrantów z Hongkongu.[1] Jego ojciec mieszkał w Kanadzie od dzieciństwa, był prawnikiem oraz uprawiał tenis stołowy, golf i podnoszenie ciężarów. Matka Patricka była zawodową tenisistką stołową i osiągała sukcesy w swojej ojczyźnie, a do Kanady przyjechała będąc młodą dziewczyną.[2] Patrick wychował się w Montrealu do piątego roku życia, następnie jego rodzina przeprowadziła się do Toronto i uprawiał różne sporty: taekwondo, tenisa, golfa, wspinaczkę górską. Patrick mówi biegle po angielsku, francusku i kantońsku.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Patrick Chan rozpoczął swoją dominację w zawodach krajowych w drugim sezonie swojej seniorskiej kariery. W sezonie 2007/08 rozpoczął swoją serię dziesięciu tytułów mistrza Kanady, z przerwą w sezonie 2014/15, gdy miał rok przerwy po igrzyskach olimpijskich. Jednocześnie w 2007 r. wszedł do czołówki światowych solistów, gdyż zaczął zajmować miejsca na podium zawodów z cyklu Grand Prix. Jego pierwsze złoto na zawodach z tego cyklu zdobył podczas Trophée Eric Bompard. W sezonie 2008/09 został mistrzem czterech kontynentów i wicemistrzem świata ustępując jedynie Amerykanowi Evanowi Lysacekowi. W kolejnym sezonie wywalczył drugi tytuł wicemistrza świata za Japończykiem Daisuke Takahashi. W latach 2010–2012 zdobył dwa tytuły mistrza świata i dwukrotnie zwyciężył w finale Grand Prix. Trzeci tytuł mistrza świata zdobył w 2013 r. w kanadyjskim London.[3]

Na podium igrzysk olimpijskich 2014

W 2014 r. po raz drugi wziął udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Soczi. W zawodach drużynowych był ważną postacią reprezentacji Kanady w zdobyciu przez nich srebrnego medalu.[4] Zajął trzecie miejsce w programie krótkim ustępując w klasyfikacji Yuzuru Hanyū i Jewgienijowi Pluszczenko. Indywidualnie w kategorii solistów zdobył swój drugi srebrny medal olimpijski tracąc 4.47 pkt do Japończyka Hanyū.[5]

Po igrzyskach w Soczi, Chan zdecydował się opuścić sezon 2014/15.[6] Wrócił do rywalizacji w sezonie 2015/16 w dobrym stylu, zdobywając ósmy tytuł mistrza Kanady i trzeci tytuł mistrza czterech kontynentów. W cyklu Grand Prix zwyciężył w Skate Canada, a w finale zajął czwarte miejsce. W sezonie 2016/17 zwyciężył w dwóch zawodach GP - Skate Canada i Cup of China, w finale był piąty.

W 2018 r. wziął udział w swoich trzecich Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Pjongczangu.[7] W kategorii solistów był dopiero dziewiąty, lecz osiągnął swój największy sukces w karierze wspólnie z reprezentacją Kanady.[8] Podczas zawodów drużynowych przedstawił zarówno program krótki, gdzie był trzeci, jak i program dowolny, który wygrał. Tytułem mistrza olimpijskiego wraz z drużyną w składzie: Radford, Duhamel, Osmond, Daleman, Virtue i Moir zakończył swoją karierę.[9] Oficjalnie ogłosił to 16 kwietnia 2018 r. pozostając jednym z najbardziej utytułowanych kanadyjskich łyżwiarzy figurowych.[10]

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata 2012
Skate Canada 2017
Zawody 03–04 04–05 05–06 06–07 07–08 08–09 09–10 10–11 11–12 12–13 13–14 14–15 15–16 16–17 17–18
Międzynarodowe
Igrzyska olimpijskie 5 2 9
Mistrzostwa świata 5 2 2 1 1 1 5 5 WD
Mistrzostwa czterech kontynentów 1 1 1 4
GP Finał Grand Prix 5 5 1 1 3 2 4 5
GP Cup of China 1
GP NHK Trophy 7 WD
GP Rostelecom Cup WD 2 1
GP Skate America 3
GP Skate Canada 1 6 1 1 2 1 1 1 4
GP Trophée Eric Bompard 5 1 1 1 1 5
CS Finlandia Trophy 2
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe
Mistrzostwa świata juniorów 7 6 2
JGP Finał 5
JGP w Kanadzie 1
JGP na Słowacji 4
NACS Waterloo 5 J
NACS Thornhill 3 N
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 1 N 1 J 7 5 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
Eastern Challenge 2 N 4 J
Zawody zespołowe
Igrzyska olimpijskie 2 1
World Team Trophy 2 T
4 P
3 T
2 P
2 T
2 P
4 T
5 P
Japan Open 1 T
1 P
2 T
6 P
2 T
1 P
2 T
3 P
GP = Grand Prix, CS = Challenger Series, JGP = Junior Grand Prix
N = Junior młodszy, J = Junior
WD = Wycofali się, T = Wynik zespołowy, P = Osobisty wynik; Medale przyznawane wyłącznie za wynik zespołowy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mike Radoslav: Breakfast with the Chans (ang.). Petro Canada, 2010-02-25. [dostęp 2018-04-20].
  2. Nick Zaccardi: Patrick Chan’s mom ‘coping with the separation’ from figure skating champion (ang.). NBC Sports, 2013-10-28. [dostęp 2018-04-20].
  3. Kerry Gillespie: World figure skating championships: Canada’s Patrick Chan wins third straight title (ang.). The Star, 2013-03-15. [dostęp 2018-04-20].
  4. Asif Hossain: Canada skates to silver in first Olympic team figure skating event (ang.). olympic.ca, 2014-02-09. [dostęp 2018-04-20].
  5. Rosie Dimanno: Patrick Chan wins silver at Sochi Olympics in men’s figure skating (ang.). The Star, 2014-02-14. [dostęp 2018-04-20].
  6. Patrick Chan to skip figure skating season (ang.). CBC Sports, 2014-09-30. [dostęp 2018-04-20].
  7. Nick Zaccardi: Patrick Chan prioritizes Olympic team event in last shot at gold (ang.). NBC Sports, 2018-02-11. [dostęp 2018-04-20].
  8. Grant Robertson: Chan finally finds Olympic gold as Canada's figure skating team reaches top of podium (ang.). The Globe And Mail, 2018-02-12. [dostęp 2018-04-20].
  9. Winter Olympics: Canada win gold in figure skating team event in Pyeongchang (ang.). 2018-02-12. [dostęp 2018-04-20].
  10. Lori Ewing: Patrick Chan moving on from figure skating ‘with a huge smile’ (ang.). The Star, 2018-04-16. [dostęp 2018-04-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]