Patrick Dewaere

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patrick Dewaere
ilustracja
Imię i nazwisko Jean-Marie Patrick Bourdeaux
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1947
Saint-Brieuc
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1982
Paryż
Zawód aktor, kompozytor
Współmałżonek Sotha
(1968-1979; rozwód)
Élisabeth Malvina Chalier
(1980-1982; jego śmierć)
Lata aktywności 1965-1982
Strona internetowa

Patrick Dewaere, właśc. Jean-Marie Patrick Bourdeaux[1][2] (ur. 26 stycznia 1947 w Saint-Brieuc, zm. 16 lipca 1982 w Paryżu[3]) – francuski aktor i kompozytor.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się jako trzeci z sześciorga dzieci francuskiej aktorki Madeleine 'Mado' Maurin[4]. Miał czworo braci – Jeana-Pierre'a (ur. 18 lipca 1941, zm. 15 sierpnia 1996), Yves'a-Marie (ur. 19 kwietnia 1944, zm. 2000), Dominique (ur. 1 kwietnia 1949), Jeana-François (ur. 1957) i jedną siostrę Marie-Veronique (ur. 1960)[5].

Zadebiutował na ekranie w wieku czterech lat pod pseudonimem Patrick Maurin w komediodramacie Pan Fabre (Monsieur Fabre, 1951). Jako 5-latek trafił na scenę Comédie-Caumartin w sztuce Henrika Ibsena Dom lalki (1952). Stał się obiektem drwin ze strony szkolnych kolegów, co spowodowało izolację we wczesnym wieku. Mając dziesięć lat pojawił się w komedii Gene'a Kelly Szczęśliwa droga (The Happy Road, 1957).

Kariera[edytuj]

W 1968 roku wstąpił do trupy teatralnej Café de la Gare, gdzie zaczynali swoje kariery Gérard Depardieu i Miou-Miou[6]. Zdecydował się przyjąć nazwisko panieńskie swojej babci Dewaere. Po występach w licznych filmowych, zwrócił na siebie uwagę rolą przestępcy Pierrota w anarchicznym komediodramacie Bertranda Bliera Jaja (Les Valseuses, 1974). Był sześciokrotnie nominowany do nagrody Cezara; za rolę Lefevre, zastępcy Verjeata w dramacie kryminalnym Powodzenia, stary! (Adieu Poulet, 1975), jako Marc w dramacie Najlepszym sposobem na pieszo (La Meilleure façon de marcher, 1976), za postać sędziego Fayarda w dramacie kryminalnym Sędzia Fayard, zwany Szeryfem (Le Juge Fayard dit Le Shériff, 1977), jako neurotyczny sprzedawca Franck Poupart w dramacie Czarna seria (Série noire, 1979), jako zwolniony z więzienia Bruno Calgagni, który poszukuje pracy i próbuje rozpocząć nowe życie w dramacie Zły syn (Un mauvais fils, 1980) oraz za kreację ojczyma Rémi w dramacie Teść (Beau-père, 1981).

Jego krótka kariera zakończyła się tragicznie i wciąż w tajemniczych okolicznościach. Wkrótce po premierze czarnej komedii Raj dla wszystkich (Paradis pour tous, 1982) u boku Jacques'a Dutronc, w której jego bohater popełnia samobójstwo, 35-letni aktor w dniu 16 lipca 1982 roku postanowił zakończyć swoje życie strzałem z karabinu w paryskim hotelu[7]. W tym czasie otrzymał propozycję od Claude Leloucha zagrania w filmie Édith i Marcel (Édith et Marcel, 1983). Szokujące, niewytłumaczalne do końca dla przyjaciół, fanów i rodziny samobójstwo Dewaere, później stało się przedmiotem pełnometrażowego dokumentu francuskiego Patrick Dewaere (1992), który został pokazany na festiwalu filmowym w Cannes. W 1983 roku we Francji powstała nagroda im. Patricka Dewaere. W 2005 roku francuski piosenkarz Raphaël napisał utwór pt. "Chanson pour Patrick Dewaere".

W latach 1968-79 był żonaty z aktorką Sothą. Z nieformalnego związku z Miou-Miou miał córkę Angèle Herry-Leclerc (ur. 13 sierpnia 1974). W 1980 roku poślubił Élisabeth Malvinę Chalier, z którą miał córkę Lolę (ur. 4 grudnia 1979).

Wybrana filmografia[edytuj]

  • 1951: Pan Fabre (Monsieur Fabre)
  • 1956: Stokrotka (En Effeuillant la marguerite) jako brat Toto
  • 1957: Szpiedzy (Les Espions) jako mały Moinet
  • 1957: Szczęśliwa droga (The Happy Road) jako dziecko
  • 1966: Czy Paryż płonie? (Paris brule-t-il) jako młody partyzant
  • 1971: Małżonkowie roku drugiego (Les Mariés de l'an II) jako Woluntariusz
  • 1971: Dom pod drzewami (La Maison sous les arbres) jako Mężczyzna w żółtym szaliku
  • 1974: Jaja (Les Valseuses) jako Pierrot
  • 1975: Lili, kochaj mnie! (Lily, aime-moi) jako Johnny
  • 1975: Powodzenia, stary! (Adieu Poulet) jako Lefevre, zastępca Verjeata
  • 1975: Nie ma sprawy! (Pas de probleme!) jako barman
  • 1976: F jak Fairbanks (F... comme Fairbanks)
  • 1976: Marsz triumfalny (Marcia trionfale) jako porucznik Baio
  • 1977: Komnata biskupa (La Stanza del vescovo) jako Marco Maffei
  • 1977: Sędzia Fayard, zwany Szeryfem (Le Juge Fayard dit Le Shériff) jako sędzia Fayard
  • 1978: Przygotujcie chusteczki (Préparez vos mouchoirs) jako Stephane
  • 1979: Korek (L'Ingorgo – Una storia impossibile) jako Młodzieniec
  • 1980: Zły syn (Un mauvais fils) jako Bruno Calgagni
  • 1981: Hotel Ameryka (Hôtel des Amériques) jako Gilles Tisserand
  • 1981: Teść (Beau-père) jako Rémi
  • 1981: Psychiatra (Psy) jako Marc
  • 1982: Raj dla wszystkich (Paradis pour tous) jako Alain Durieux
  • 1982: Tysiąc miliardów dolarów (Mille milliards de dollars) jako Paul Kerjean

Przypisy

  1. Patrick Dewaere (ang.). Listal. [dostęp 2015-07-22].
  2. Personalidade: Patrick Dewaere (França) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2015-07-22].
  3. Patrick Dewaere (1947-1982) (ang.). Find A Grave. [dostęp 2017-05-13].
  4. Patrick Dewaere (fr.). AlloCiné. [dostęp 2017-05-13].
  5. Bertrand Guyard (2017-01-26): Patrick Dewaere: vie et mort d'un écorché vif (fr.). Le Figaro. [dostęp 2017-05-13].
  6. Patrick Dewaere Biography (ang.). AllMovie. [dostęp 2017-05-13].
  7. AP (1982-07-17): Patrick Dewaere, French Actor, 35 (ang.). The New York Times. [dostęp 2017-05-13].

Linki zewnętrzne[edytuj]