Patty Pravo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Patty Pravo
Ilustracja
Pravo podczas występu we wrześniu 2010
Imię i nazwisko Nicoletta Strambelli
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1948[1]
Wenecja, Włochy
Gatunki pop, pop-rock, chanson[2]
Zawód piosenkarka
Aktywność od 1966
Wytwórnie płytowe RCA Italiana, Philips, Sony Music, Warner Music Group
Strona internetowa

Patty Pravo (właśc. Nicoletta Strambelli) - włoska piosenkarka pop, urodzona w Wenecji w 1948 roku. Czas największej popularności wokalistki przypada na drugą połowę lat 60. i lata 70. XX wieku. Do jej największych przebojów zalicza się utwory "La bambola" (1968), "Pazza idea" (1973), "Pensiero stupendo" (1978) oraz "...e dimmi che non vuoi morire" (1997). Uczestniczyła w konkursie Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo 9 razy, zdobywając na nim do tej pory 3 nagrody krytyków. Pravo jest w czołówce włoskich artystów, którzy sprzedali najwięcej płyt - łączną sprzedaż jej nagrań szacuje się na 110 milionów egzemplarzy.[3]

Biografia[edytuj]

Mając 15 lat opuściła rodzinny dom i wyjechała na krótko do Londynu, a następnie przeprowadziła się do Rzymu. Tam zaczęła pracować jako piosenkarka w klubie nocnym o nazwie Piper Club. W 1966 roku nagrała pierwszą piosenkę, "Ragazzo triste" ("Smutny chłopak"), która spotkała się z popularnością. W 1968 nagrała jeden ze swoich największych przebojów, "La bambola" ("Lalka"), który utrzymywał się na miejscu 1. we Włoszech przez 6 tygodni.[4] Debiutancka płyta Patty ukazała się w tym samym roku i także odniosła duży sukces, docierając do 1. miejsca na liście sprzedaży we Włoszech.[5] Ten sam rok przyniósł kolejne przebojowe single, m.in. "Gli occhi dell'amore" ("Oczy miłości", #2), "Tripoli 1969" (#4), a w kolejnych latach wylansowała "Il paradiso" ("Raj", 1969, #8) i "La spada nel cuore" ("Miecz w sercu", 1970, #5).[6] Z tą ostatnią piosenką wystąpiła na Festiwalu w San Remo w duecie z Little Tonym, zajmując 5. miejsce.[7] Wydała kolejne albumy, w tym Concerto per Patty (1969), Patty Pravo (1970), Di vero in fondo (1971), któe uplasowały się w top 10 we Włoszech.[8]

W roku 1973 wydała jeden ze swoich największych przebojów, "Pazza idea" ("Szalony pomysł"), który utrzymał się na szczycie włoskiej listy przebojów przez 9 tygodni.[6] Kolejne albumy, Pazza idea (1973) i Mai una signora (1974) także dotarły do miejsca 1.[9][10] Współpracowała z włoskim muzykiem Vangelisem nad swoją płytą Tanto (1976).[11] Piosenkarka występowała także programach rozrywkowych, a w latach 70. prowadziła swój własny program pt. Bravo Pravo emitowany we francuskiej telewizji. W 1978 roku wystąpiła w kontrowersyjnym włoskim programie Stryx u boku Amandy Lear i Grace Jones. Wykonywała tam piosenki z albumu Miss Italia, który zawierał także kolejny duży przebój "Pensiero stupendo" ("Wspaniała myśl", #2 we Woszech[6]).

Na początku lat 80. Pravo wyjechała do USA, a w 1982 roku wyszła za mąż.[12] W roku 1984 występowała we włoskim programie rozrywkowym, Premiatissima, i zdobyła swoją pierwszą nagrodę krytyków na Festiwalu w San Remo za utwór "Per una bambola" ("Dla lalki").[7] Kolejna próba udziału w tym festiwalu, w 1987 roku, jednak zakończyła się dla niej skandalem, kiedy to utwór "Pigramente signora" ("Leniwa pani") został uznany za plagiat.[13] W latach 80. nastąpił spadek zainteresowania artystką[14] i żaden z wydanych przez nią wówczas albumów nie podbił list przebojów, choć płyta Oltre l'Eden... (Więcej niż Eden...) z 1989 roku spotkała się z pozytywnymi opiniami krytyków.[15]

W 1992 roku została aresztowana za posiadanie haszyszu.[16] Dwa lata później wyjechała do Chin, gdzie nagrała swój kolejny album Ideogrammi (1994), inspirowany chińską muzyką i kulturą. W 1995 roku ponownie wystąpiła na festiwalu w San Remo, jednak proponowana przez nią piosenka "I giorni dell'armonia" ("Dni harmonii") nie spotkała się z ciepłym przyjęciem.[7] Już 2 lata później powróciła do San Remo z utworem "...e dimmi che non vuoi morire" ("...i powiedz mi, że nie chcesz umierać"), który zajął 8. miejsce w konkursie i zdobył nagrodę krytyków.[7] Piosenka okazała się też sukcesem komercyjnym, docierając do 2. miejsca listy przebojów we Włoszech,[6] a koncertowy album Bye Bye Patty z 1997 roku był pierwszym od niemal dwudziestu lat, który trafił do pierwszej dziesiątki włoskiej listy sprzedaży.[8] Kolejna płyta, Una donna da sognare (2000), zawierająca hit o tym samym tytule, także dotarła do top 10, podobnie jak Radio Station (2002), z utworem "L'immenso" zgłoszonym na San Remo.[17] Następnie wydała awangardowy w brzmieniu album Nic-Unic, z przebojem "Che uomo sei",[17] a w 2007 roku ukazała się płyta Spero che ti piaccia... Pour toi, będący hołdem dla Dalidy.

W 2009 i 2011 roku znów brała udział w festiwalu w San Remo, z piosenkami "E io verrò un giorno là" ("Będę tam pewnego dnia") oraz "Il vento e le rose" ("Wiatr i róże"), jednak bez powodzenia.[7][18] W 2012 roku nagrała piosenkę "Com'è bello far l'amore" ("Jak pięknie jest się kochać") do filmu pod tym samym tytułem, która zdobyła włoskiego Złotego Globa (Globo d'oro).[19] W 2016 roku wystąpiła na festiwalu w San Remo z utworem "Cieli immensi" ("Ogromne nieba"), który okazał się jednym z jej największych triumfów na festiwalu, plasując się na 6. miejscu i wygrywając nagrodę krytyków. Piosenka okazała się także hitem na listach przebojów, a nowy album Eccomi (Oto ja) zadebiutował w pierwszej dziesiątce listy sprzedaży.[20]

Dyskografia[edytuj]

  • 1968: Patty Pravo
  • 1969: Concerto per Patty
  • 1970: Patty Pravo
  • 1971: Bravo Pravo
  • 1971: Di vero in fondo
  • 1971: Per aver visto un uomo piangere e soffrire Dio si trasformò in musica e poesia
  • 1972: Sì... incoerenza
  • 1973: Pazza idea
  • 1974: Mai una signora
  • 1975: Incontro
  • 1976: Tanto
  • 1976: Patty Pravo
  • 1978: Miss Italia
  • 1979: Munich Album
  • 1982: Cerchi
  • 1984: Occulte persuasioni
  • 1987: Pigramente signora
  • 1989: Oltre l'Eden...
  • 1990: Pazza idea eccetera eccetera...
  • 1994: Ideogrammi
  • 1997: Bye Bye Patty
  • 1998: Notti, guai e libertà
  • 2000: Una donna da sognare
  • 2001: Patty Live 99
  • 2002: Radio Station
  • 2004: Nic-Unic
  • 2007: Spero che ti piaccia... Pour toi
  • 2009: Live Arena di Verona - Sold Out
  • 2011: Nella terra dei pinguini
  • 2016: Eccomi

Przypisy

  1. Patty Pravo - IMDb (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-02-06].
  2. Patty Pravo (ang.). www.europopmusic.eu. [dostęp 2009-10-14].
  3. Paolo Ferrari: Pensiero stupendo, Patty Pravo in concerto in un club (wł.). W: La Stampa [on-line]. www.lastampa.it, 2014-02-25. [dostęp 2016-03-01].
  4. Dario Salvatori: Storia dell'Hit Parade. Gramese, 1989. ISBN 8876054391.
  5. Hit Parade Italia - ALBUM 1968 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-10-13].
  6. a b c d Indice per Interprete: P (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-10-13].
  7. a b c d e Patty Pravo Festival di Sanremo 2006 - Festivaldisanremo.com - Il sito Indipendente sul Festival di Sanremo (wł.). www.festivaldisanremo.com. [dostęp 2016-02-27].
  8. a b Top Annuali Album (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-10-13].
  9. Hit Parade Italia - ALBUM 1973 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-10-13].
  10. Hit Parade Italia - ALBUM 1974 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-10-13].
  11. Patty Pravo - Tanto (ang.). www.vangelismovements.com. [dostęp 2016-02-27].
  12. Patty Pravo: dopo i fischi italiani un marito americano (wł.). W: La Domenica del Corriere [on-line]. www.pattypravo.net, 1982-09-18. [dostęp 2016-02-27].
  13. Festival di Sanremo -L'Anno 1987 (wł.). www.festival.vivasanremo.com. [dostęp 2016-02-29].
  14. Aurelio Pasini: Patty Pravo | Biography & History | AllMusic (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-03-01].
  15. Patty Pravo, Massimo Cotto: Bla, bla, bla.... Mediolan, Włochy: Mondadori, 2007. ISBN 978-88-04-57015-8.
  16. Raffaela Carretta, Giulia Cerasoli: Due milioni di italiani fumano hashish. Finiranno... tutti in carcere? (wł.). W: Epoca [on-line]. www.pattypravo.net, 1992-06-10. [dostęp 2016-02-29].
  17. a b Patty Pravo – Una donna da sognare (ang.). italiancharts.com. [dostęp 2011-02-06].
  18. Giorgia Iovane: Sanremo 2011, Al Bano e Patty Pravo eliminati alla seconda serata (wł.). www.televisionando.it, 2011-02-17. [dostęp 2016-02-29].
  19. Giancarlo Passarella: Mistero stupendo, nasce un poco strisciando: ma c'era Patty Pravo a ritirare il suo Globo d'Oro? (wł.). www.musicalnews.com, 2012-07-05. [dostęp 2016-03-01].
  20. FIMI - Classifiche - FIMI (wł.). www.fimi.it. [dostęp 2016-03-01].

Linki zewnętrzne[edytuj]