Dwuząb dżdżownicożerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Paucidentomys vermidax)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwuząb dżdżownicożerny
Paucidentomys vermidax[1]
Esselstyn, Achmadi & Rowe, 2012
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj dwuząb
Gatunek dwuząb dżdżownicożerny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status none DD.svg
brak danych
Zasięg występowania
Mapa występowania

Dwuząb dżdżownicożerny[3] (Paucidentomys vermidax) – gatunek gryzonia z podrodziny myszy (Murinae) w rodzinie myszowatych (Muridae). Odkryty został w roku 2012 w lesie deszczowym na Sulawesi.

Nazwa naukowa odnosi się do braku zębów i nietypowej diety, składającej się z dżdżownic[4][5]. W porównaniu do występujących tam gatunków myszowatych, jest większy od czarnowłoska ryjówkowatego (Melasmothrix naso), myszaczka wielkonosego (Sommeromys macrorhinos) i szczurówki długoogonowej (Tateomys macrocercus), podobnych rozmiarów co szczurówka górska (Tateomys rhinogradoides) oraz mniejszy niż ryjoszczur ryjówkowaty (Rhynchomys soricoides) oraz znacznie mniejszy niż kolcoszczury (Echiothrix), również endemiczne dla Sulawesi. Pyszczkiem przypomina ryjoszczury (Rhynchomys). Cechuje go także długi, dwukolorowy ogon, małe oczy oraz duże uszy.

Paucidentomys vermidax jest jedynym znanym gryzoniem nieposiadającym zębów trzonowych, co jest przystosowaniem do diety składającej się z dżdżownic (informacja ta bazuje na analizie zawartości żołądka jednego osobnika). Siekacze różnią się także kształtem, który jest dwudzielny. Wzór zębowy to .

Nazwa rodzajowa pochodzi od łacińskich słów paucus (kilka) i dentis (ząb) oraz greckiego mus (mysz), zaś nazwa gatunkowa od vermi (robak) i edax (zjadacz)[4].

Przypisy[edytuj]

  1. Paucidentomys vermidax, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. P. Engelbrektsson 2016, aucidentomys vermidax [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2017 [online], wersja 2016-3 [dostęp 2017-03-21] (ang.).
  3. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 276. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. a b J. A. Esselstyn, A.S. Achmadi & K.C. Rowe. Evolutionary novelty in a rat with no molars. „Biology Letters”, 2012. DOI: 10.1098/rsbl.2012.0574. 
  5. Gnaw way! New species of long-nosed rat discovered that cannot chew

Linki zewnętrzne[edytuj]