Paul Westphal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paul Westphal
Paul Douglas Westphal
Ilustracja
Paul Westphal w 2014, jako asystent trenera Brooklyn Nets.
#44
rozgrywający/rzucający obrońca
Pełne imię i nazwisko Paul Douglas Westphal
Pseudonim Westy
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1950
Torrance
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 2021
Scottsdale
Obywatelstwo amerykańskie
Wzrost 193 cm
Masa ciała 88 kg
Kariera
Aktywność 1972–1984
Szkoła średnia Aviation (Redondo Beach, Kalifornia)
College USC (1969–1972)
Draft 1972, numer: 10
Boston Celtics

Paul Douglas Westphal (ur. 30 listopada 1950 w Torrance, zm. 2 stycznia 2021 w Scottsdale[1]) – amerykański koszykarz, występujący na pozycji obrońcy, mistrz NBA z 1974[2], uczestnik spotkań gwiazd[3], wielokrotnie zaliczany do składów najlepszych graczy sezonu[4].

W 1968 został uznany za najlepszego zawodnika amerykańskich szkół średnich w USA (Mr. Basketball USA)[5].

Po czterech pełnych sezonach spędzonych na University of Southern California Westphal przystąpił do draftu NBA. Został w nim wybrany z numerem 10, ogólnej listy, przez Boston Celtics. W pełnym gwiazd klubie nie odgrywał zbyt znaczącej roli, miał jednak od kogo się uczyć, a do tego zdobył po drodze swój pierwszy i jedyny, jak się miało później okazać, tytuł mistrza NBA[2].

23 maja 1975 roku został wysłany do Phoenix wraz z wyborami drugich rund draftu 1975 (Jimmy Dan Conner) oraz 1976 (Butch Feher) w zamian za byłego olimpijczyka z Meksyku Charliego Scotta[6]. Dopiero tam zaczął się rozwijać i mógł pokazać czego nauczył się podczas gry w Celtics.

Westphal odegrał kluczową rolę w doprowadzeniu Suns do pierwszych w historii klubu finałów NBA, w 1976 roku. W trakcie całych play-off notował wtedy średnio 21,1 punktu, 5,1 asysty oraz 1,8 przechwytu[6]. Mecz numer 5 tamtych finałów przeszedł do historii ze względu na aż 3 dogrywki, które były potrzebne do wyłonienia zwycięzcy. O wygranej (128-126)[7], jego byłego zespołu Celtics, zadecydował wtedy zaledwie jeden rzut.

Podczas pobytu w Arizonie oprócz występu w finałach ligi, zdobył też wiele indywidualnych wyróżnień. Był nominowany 4-krotnie do All-NBA Teams, przy czym trzy razy do pierwszego składu, wystąpił też czterokrotnie meczu gwiazd NBA. Plasował się też wielokrotnie w pierwszej dziesiątce najlepszych strzelców oraz asystentów ligi. Po pięciu latach spędzonych z Suns został wytransferowany do Seattle w zamian za innego All-Stara oraz byłego mistrza NBA (1979) - Dennisa Johnsona[6]. W barwach Sonics wziął udział w kolejnym, piątym już z rzędu meczu gwiazd, po czym po zaledwie roku opuścił klub.

Kolejnym przystankiem okazał się Nowy Jork. Z powodu kontuzji rozegrał zaledwie 18 spotkań, podczas rozgrywek 1981/82. Po powrocie zrekompensował to sobie zdobywając nagrodę dla najlepszego zawodnika, powracającego po kontuzji – NBA Comeback Player of the Year Award[3]. Mimo wszystko nie uchroniło go to od zwolnienia. Swoją ostatnią umowę w karierze podpisał ponownie Suns, po czym zakończył karierę[6].

W 1985 został trenerem Southwestern Baptist Bible College, po roku przeniósł się do Grand Canyon College, który to poprowadził do mistrzostwa NAIA w 1988[3]. Po tym sukcesie został asystentem Cottona Fitzsimmonsa w Phoenix Suns. Po czterech lata awansował na stanowisko głównego trenera i już jako debiutant w tej roli poprowadził Suns prosto do finałów NBA, gdzie byli zmuszeni uznać wyższość, kroczących po tzw. three-peat Chicago Bulls z Jordanem na czele.

W kolejnych latach trenował Seattle SuperSonics, Pepperdine Waves oraz Sacramento Kings.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Paul Westphal w 1975.

Na podstawie[5], o ile nie zaznaczono inaczej.

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Zaliczony do:
    • I składu All-Pac-8 (1970, 1971)
    • II składu All-American (1971 przez Associated Press, 1972 przez NABC)
    • III składu All-American (1971 przez NABC, UPI, 1972 przez UPI)
  • Drużyna USC Trojans zastrzegła należący do niego numer 25

NBA[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Trener[edytuj | edytuj kod]

  • Finalista NBA (1993)
  • 2-krotnie wybierany na trenera Zachodu podczas meczu gwiazd NBA (1993, 1995)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Décès de Paul Westphal (fr.)
  2. a b Finals Champions and MVPs (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. a b c Paul Westphal - Bio (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. a b Profil na realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 31 marca 2018].
  6. a b c d Paul Westphal Statistics (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. Phoenix Suns at Boston Celtics Box Score, June 4, 1976 (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. NBA ALL-STAR LEGENDS GAME RESULTS, ROSTERS, AND PLAYERS (ang.). nba-allstar.com. [dostęp 14 marca 2018].
  9. Profil na hoophall.com (ang.). hoophall.com. [dostęp 11 listopada 2020].
  10. SIXTH PAN AMERICAN GAMES -- 1971 (ang.). archive.usab.com. [dostęp 2015-02-11].